mga kwento ni samjuan, sino man, tungkol kanino man, kahit saan, kahit kailan, salamat walang anuman

530 pa lang pala ng umaga. Akala ko 730 na. Sabi ng utak ko late na ako.

Kaninang mga alas dos ng madaling araw bigla din akong nagising. Nakaramdam ako ng palakas ang palakas na panginginig ng kama, ng paligid ko, ng katawan ko. Sabi ng katawan ko, lumilindol daw. [Read more →]

Kainuman at kakwentuhan ko si Christ. Madami-dami din kaming napagkwentuhan mula sa mga pelikula, sa buhay sa Pilipinas, sa mga holdapan at sa kung bakit hindi ako agad-agad nalalasing. Dalawa lang kaming magkainuman noon. Tulog na din kasi yung asawa niya tsaka yung ibang mga kapatid ng asawa niya. Yung ibang mga tao naman, wala nagpa-party kung saan. Napatumba na namin sina Jack Daniels tsaka yung iba pang mga kalahi ng vodka tsaka whisky pero wala pa din akong tama. Onting hilo lang. Kain, inom, kwento. Ganun lang halos ang nangyari noong gabi.

[Read more →]

Kapitbahay namin siya noon sa tinitirhan naming condo sa kampo ng mga sundalo. Pag sinabing condo, hindi ito yung sushaling condo gaya ng sa Ortigas, Makati o Alabang. Pag condo, yun yung patong patong na palapag ng mga kwadradong libereng pabahay para sa mga sundalo. Doon namin kapitbahay ang mala-buddha at singkit na si Ate Emy. Rm 15 kami, sila sa 16. Tapat na pintuan namin.

Madalas mo siyang matatagpuan sa bahay. Umagang-umaga pa lang, maririnig mo na yung mala- Kris Aquino niyang boses minus yung nakakairitang tono. Malakas yung boses niya, Minsan nga yun yung gumigising sa akin tuwing Sabado at Linggo. Kundi siya nanghihiram ng kawali, walis, tabo, timba, plato at kung ano-ano pa, nagkukwento siya at nagdadala ng panibagong tsismis for the day. Ilang beses din niya kaming nabugyan ng updates sa mga utang nina Master Seargent X sa 2^nd floor at sa mga babae ng asawa ni Staff Seargent P sa 3^rd floor. Di pa uso ang chikka minute noon, updated na kami sa showbiz balita sa condo.

[Read more →]

May pag-asa pa kayang mabago ang imahe ng sandatahang lakas ng Pilipinas kung may ganitong advertising strategy, pagpapackage at pagbibuild-up sa mga sundalong Pinoy?

Mas marami kaya ang mahihikayat na magsundalo at mamatay para sa bayan?

Kanta: Citizen Soldier

Banda: 3 Doors down

Hinamon niya ako ng suntukan dahil sa labahin. Oo, naghamon siya ng suntukan. Lampas alas-dose ng medaling araw, binuksan niya yung main door sabay pasigaw na sinabing “Ano?! Suntukan na lang tayo! Ano?! Square tayo. Tangina ka lalaban ka na ah!”

[Read more →]

Parang eto lang yung nasaksihan ko nung Freshman ako sa unibersidad noong kolehiyo kung saan bigla akong naiwan sa gitna ng kawalan ng mahawi ang mga tao sa paligid ko. Ako naman, na walang clue sa mga nangyayari eh, dinaan-daanan lang ng mga lalaking may hawak na golf-club. Sabi ko pa noon, susyaling mga bata, golfers. But noooo. May hinahabaol pala sila. Mga ilang minuto din akong napako sa kinatatayuan ko. Sunod ko na lang nakita, nagtatakbuhan na palayo yung mga lalaking may dala ng golf-clubs tapos may lumitaw mula sa likuran ng building na lalaking basag ang ulo at naliligo sa dugo. Frat war pala yung nangyari. Ayus, yun ang unang frat war na nasaksihan ko sa unibersidad.

Pero teka, etong kwentong nabasa ko eh hindi fratwar pero may koneksiyon sa golf. Mas malala to. May bugbugang naganap. Pambubugbog ng 56 anyos na matanda at 14 anyos na bata. At eto ang mas panalo, pulitikong mayabang daw ang may pakana nito. San ka pa? Di ko alam kung talagang nagpapasikat lang yung mga pulitikong makapangyarihan sa Pinas eh. PEro ang alam ko, mga mayayabang silang mga trapo na nakaluklok sa pamahalaan. Mga taong gumagamit ng kapangyarihan makuha lang ang mga pansariling gusto nila.

Basahin natin mula sa blog na ito ang pangyayari.

Nag-init ang dugo ko promise.

[Read more →]

Tanda ko pa yung palaging puna sa akin ni Mrs D, yung teacher ko noong grade 6, wala daw akong coherence. Madalas daw yung mga sinusulat ko noon walang maayus na pagkakasunod-sunod. Pabugso-bugso kumbaga. Biglaang hirit na walang abiso. Naiintindihan naman pero dapat daw may koneksiyon lahat ng sinasabi ko sa mga talatang sinusulat ko. Yun daw ang coherence. Hula ko lang ah, kung estudyante niya pa ako ngayon, babagsak ako sa parteng iyon ng lesson niya. Hanggang ngayon, wala pa din akong coherence.

Nakatulog ako kanina sa mall. As in sa may gitna ng madaming nagdadaan-daang mga tao na hindi ko naman kilala. Kanina ako pa naman yung tipong mapapikit eh tulog agad. [Read more →]

Dalawang batchmates noong kolehiyo ang matagumpay nang lumilipad-lipad kung saan-saang panig ng daigdig. Flight stewardess na sila. Dalawa na din yung nabalitaan kong may anak. Super-mommy na sila.

Pangalawang pasko ko na ngapala dito sa 25 pero wala pa din akong anak at pakiramdam ko, palutang-lutang pa din ako.

Sa araw-araw na gumigising ako sa bansang ito, hindi ko pa din maalis sa isip ko yung mga takot at alinlangan kung paano ko matutupad baling araw yung mga pangarap ko sa buhay. Alam kong may paraan, alam kong possible, pero paano at kalian? Excited lang siguro akong lumipad. Pero dahil ako ang gagawa ng sarili kong mga pakpak, dapat pag-igihin ko ang paggawa at hindi ito madaliin. Mahirap na baka hindi ako makarating sa taas dahil baka hindi pa nagtatagal ay unti-unti nang masisira ng hangin ng pagsubok ang ginawa kong mga pakpak.

Makapangyarihang Maykapal, sorry na kasi inantok ako sa simbahan noong Linggo. Oo, minsan na nga lang kami magsimba dito, pero naman! Pagsabihan niyo naman yung pari na nagsesermon sa misa. Puro kaperahan ang sinasabi eh. Alamoyunhalord? Yung tipong gusto mong makarinig ng mga inspirational na mensahe pero ang maririnig mo ay tungkol sa koleksiyon ng pera. Na-gets ko naman yung pangangailangan ng isang parokya ng malaking pondo para sa mga proyekto nito, pero diba, kumusta naman yung panghihingi niya ng pera sa homily? Ano ba father?!

[Read more →]

Sorry hindi kita kilala. Sabi ng google galing daw sa North Carolina ang numero mo. Sikat ka pala. Madami ka na din palang mga tinawagan bukod sa akin. Kala ko naman puro mga pogi lang yung tinatawagan mo o kaya isa kang sugo ng swerte at ikaw yung magsasabi na nanalo ako sa pakontes o kaya ikaw na yung magpapakasal sa aking kana, but  no! hobby mo lang pala magtatawag ng kung sino-sino. Buti na lang di kita sinagot. Sorry, diko kilala ang area code mo. Di tayo close at di kita kilala kaya di kita sinagot.

Ako gusto mong makilala? Dahil umalis si super big boss, at wala naman akong gagawin, bibigyan kita ng sulyap sa malabong nakaraan ngaking kabataan. Eto na siguro yung blog post na magbubukas ng ilan sa mga blog posts ng mga kwento ko noong bata pa ako.

[Read more →]

Akala ko noon porke’t sanay akong magbalanse sa loob ng tumatakbong LRT at MRT sa Pinas, bus at tren dito eh hindi na ako matutumba. Akala ko, dahil bata-bata pa ako at matigas pa ang mga tuhod ko, magaling na akong mag-balance. Pero feelingero lang ako masyado. Kaninang umaga, habang nagmamadali akong pumasok sa pinagtatrabahuhan ko, napatunayan kong wala sa kasanayan, sa tigas ng tuhod at sa edad ang pagbabalanse, lalo na kapag biglang aandar nang walang kaabog-abog yung bus na sinasakyan mo.

[Read more →]

Ayus naman at masarap sa pakiramdam pagkatapos. Magaling din pala si ate kahit mukha siyang mataray na kontrabida sa mga Telenovelas. Akalain mong matapos niya akong mapangiti ay mapapangiti ko din siya at masisilayan ko ang mga ginto niyang ngipin. (Ginto talaga hindi tartar yun) Sa susunod hindi na ako magiging judgmental. Minsan meron talagang mga taong mukhang kontrabida pero sulit na sulit ang serbisyong ihahandog sa’yo. Basta magaling si ate. Pinagaan niya yung ulo ko noong weekend.

[Read more →]

Pakihawi naman po ang maitim na ulap ng ilusyon na pumapaibabaw sa isip ng marami sa aming mga Pilipino sa pagpili ng iluluklok sa pamahalaan sa darating na halalan.

Nawa’y wag na pong ma-highlight si kahirapan at ma-sensationalize bilang dahilan ng krimen, at sanhi ng mga trapong nagnanakaw ngkamal-kamal na pera ng bayan.

Sana po matauhan na ang maraming mga Pilipino na hindi lang sa showbiz giginhawa ang buhay. Maisip sana ngkaramihan na hindi lahat ngpinapalabas sa Telebisyon ay pawangkatotohanang maaring mangyari sa kani-kanilang mga buhay.

Madami sa mga pinapalabas ngayon ay puro eksaherasyon at inaangkop sa kiliti ng mag manunood. Mamulat sala ngdilat na dilat ang mata ng maraming Pinoy sa mga nangyayari sa paligid.

Please, please naman po, sa iyo, na may lalang ng sangkalawakan, pagalingin niyo naman ang mga Pinoy sa sakit na kalimot nang hindi nila agad malimutan ang mga pambabarubal na ginawa, ginagawa at gagawin sa kanila ng mga nakaluklok sa kapangyarihan at naatasang mamahala sa bayan.

Bigyan niyo po ang mga Pilipino ng anti-glare feature sa mata nang di sila masilaw sa kinang ng pera at suhol mula sa kung sino-sino sa panahon ng halalan. Tapos may paulit-ulit na paalala (a la public service announcement) na basta na lang maririnig sa loob ng ulo ng lahat na ang pera ay di susi sa kaunlaran at sa ikasusulong ng bansa.

Isulong ang Kultura at ang edukasyon para lalong magising ang kamalayan ng karamihan sa ating mga Pinoy na nahimbing na sa bangungot na dulot ng mahaaaaaaaaabang panahon ng pagkakaroon ng sabog na pamahalaan at sistema sa pamayanan.

Nawa’y ang maluluklok na mamamahala sa pamahalaan ay isang Pilipinong may matibay na paninindigan, malinaw ang pag-iisip at may puso at malasakit sa kapwa. Umaasa pa din po kaming lahat sa pagbabago. Makakaasa kayong gagawin ko din ang mga makakaya ko para makatulong sa pagkakamit ng pagbabago sa maraming aspeto ng pamumuhay sa Pilipinas.

Maraming salamat po! Pagpalain niyo kami!

Harinawa.

[Read more →]

Panalo talaga ang tatay sa pagbibigay ng tiwala. Nang magpaalam ako kanina sa lakad ko bukas kasama ang mga kaibigan ko, pinaulanan niya ako ng mga pangaral na kesyo matatabunan daw ako ng landslide at hindi makakalabas sa ilalim ng lupa, mahuhuli daw ako ng pulis at mapapauwi ng Pinas, maaksidente daw ako sa bus, mawawalan ng trabaho, at wala nang patutunguhan ang buhay ko. Ganyan magsermon ang tatay. Kala mo manghuhula ng trahedya. Pupunta lang naman ako ng Disneyland at maglilibot-libot. Isa pa, alam ko naman ang ginagawa ko at pinaghahandaan ko palagi ang mga gagawin ko. Kaya ko na din naman pangalagaan ang sarili ko. Hello tatay, di po ako babae at hindi na ako bata!

[Read more →]

Mahigit isang oras din akong naghintay kay Lady S. sa kainan ng burger sa kanto kung saan kami dapat magkita.  Umorder ako ng sirloin bacon cheeseburger, yung malaman na burger na parang pang-higanteng tao. Naubos ko yun habang hinihintay ko siya at iniisip kung ano ba ang gagawin naming dalawa sa business meeting na sinsasabi niya. Basta sabi niya, matalino naman daw ako at mabait at cute kaya siguradong yayaman ako. Ok fine, sabi niya eh.

Formal business meeting daw yung pupuntahan namin sa hotel. Naka coat and tie daw ang mga tao. Sinabi ko na naman kasi sa kanya nung gabi na wala akong formal wear na matino. Anuba Lady S! PEro since magaling siyang mambola at ako naman ay nagpabola, sige umoo ako sa kanya at napilitang mapasabak sa formal meeting na naka-jeans, blue long sleeves na polo shirt, beige na coat (na maluwag kasi malaki masyado) at sneakers. Bahala na.

[Read more →]

Sa tuwing makikita ko yung present pimples ko, naalala ko yung sinabi sa’kin nung kaklase ko nung high school: “Bakit ba conscious na conscious ka sa pimples mo? Mag-aartista ka ba?!”

Siyempre sinagot ko siya ng tumataginting na hindi, pero alam ko deep inside, andoon pa din yung pangarap ko noon na mapasok sa showbiz, o kaya lumabas o mapansin sa TV at kumita ng kamal kamal na salapi.

Oo, isa ako sa madaming mga bata noon na nangarap ding mag-artista. Hindi ko naman binalak na sumali sa that’s my boy. Iba ang trip ko noon. Gusto ko sumali sa 5 and Up o kaya dun sa palabas sa channel 2 na For Kids Only kung saan may mga batang mayayaman na naglalaro lang buong timeslot ng mag bagong labas na mga mamahaling laruan na hindi mabibili ng batang dukha na katulad ko.

[Read more →]

Puno ng ingay ng mga kanong nagdadaldalan pati na ng babaeng nagbebenta ng kung ano-ano sa lcd TV yung bus na sinasakyan ko kanina. Maingay sila at nag-iingay na din yug pinapakinggan kong albums ng bandang Muse sa tenga ko. Ang aga-aga maingay ang mundo ko. Feeling ko magiging maingay din ang maghapon ko pero wag ka, bigla akong pinatahimik nung mag-inang nakita ko.

Umupo yung cute na bata sa may upuan malapit sa kinatatayuan ko. Yung nanay niyang mukhang Pinay naman eh tumayo malapit sa kanya, sa may tabi ko para kumapit sa may hawakan ng kamay. Madaldal silang mag-ina. Mantakin mong sa daldal nila, eh wala akong masyadong na-gets sa pinag-uusapan nila. Ang alam ko lang at angnagpatahimik sa akin, ayaw na ng cute na batang umiyak pa yung nanay niya. Kasi umaarte siya na parang lumuluha sabay turo sa nanay sabay punas ng luha sabay senyas na wag nang lumuha sabay smile. Nagsa-sign language silang mag-ina.

[Read more →]

Umayos ka ha?!

Yan yung tatlong salitang madalas sabihin sa’kin ngmga kaibigan ko kapag may gusto silang iparating sa akin nang mabilisan. Tulad ng Oo na ng mga kababaihan na may maraming kahulugan, dinadagsa din ako ng mga bagay-bagay sa isipan kapag may bumira na sa akin ng Umayos ka ha?!

Nitong nakaraan mahigit sampung beses kong narinig at nabasa yung tatlong tumataginting na mga salitang yun. Para bang isang malaking billboard na nakabalandra sa harap ko na nagsasabing ayusin ko na ang buhay ko.

[Read more →]

Isa pang masigabong yehey at may backpack na ulit ako! Salamat sa kabayan-blogger nating si Fritz ng Fritzified.com at sa Jansport at napili nila ang kwentong backpack ng inyong lingkod sa pa-contest nila.

Di ko lubos maisip na mapipili yung kwento namin ni Black Backpack sa gitna ng mga magagaling na sumali sa pa-contest. Salamat talaga ng madami!

Heto nga pala yung kwento namin ni Black Jansport Backpack:

[Read more →]

Linggo na dito. Sa wakas naka get-over na ako sa’yo. Tama din pala yung desisyon kong di magpakita sa iyo noong Biyernes ng gabi. Ikaw naman kasi, napakamahal mo. Di ka na kinaya ng savings ko sa bangko. Sorry. Pero di ako nagsisisi. Alam kong may next time pa. Tandaan mo yan.

[Read more →]