Posts from — May 2008

Pwedeng maging selfish naman minsan?

Yung tipong may maiipon ka naman sa perang pinagtatrabahuhan mo ng mahigit walong oras kada-araw?

Kaya bigyan niyo na ng trabaho ang tatay ko. Bigyan niyo ng pagkakataong maumpog ang ulo ng kapatid ko sa pader nangmabawasan ang pagiging magastos niya, at sana taasan na ng boss ko angsweldo ko para naman sasapat yung ipapadala kong pera para sa isa ko pang kapatid at sa lola ko sa prubinsiya, pati na rin yung pambayad ko ng bahay at mgatelephone bills ng pamilya.

Please?

Kapag ako magkakaanak, paplanuhin kong mabuti ang agwat sa pagitan ng edad nila. Gusto ko kasing maging magkaibigan ang mga anak ko. Yung tipong buddies sila para hindi na sila maghanap pa ng kapatid sa katauhan ng ibang mga tao.

Hindi din kas praktikal na malayo masyado ang agwat nila. Mga dalawa hanggang tatlong taon ayus pa. Pero pag umabot na ng anim na taon pataas, asahan mo nang hindi magiging madali sa kanila ang magkasundo habang lumalaki sila. Malamang magiging magkaiba ang kanilang interes, mga grupo sa komunidad at mga bagay na gagawin. Dahil dito mas magiging mahirap ang pagiging malapit nila sa isa’t-isa.

Shempre, depende pa din ito sa pagpapalaki mo sa anak mo bilang isang magulang. Kung magkagayon man at talagang di maiiwasnag malayo ang agwat nila sa isa’t isa, dapat maituro na sa mga anak habang mura pa lamang sila sa mundo na hindi sila magkakumpitensiya ng kapatid/mga kapatid niya. Dapat habang bata pa sila ay maiparamdam na ng magulang na pantay ang kanyang pagtingin sa mga anak. Dapat ding makapaghanda nag mag magulang ng maraming mga gawaing makapagpapalago ng lalim ng pagsasama ng mga anak.

Ayun. Nararamdaman ko kasi na sa mga darating na araw ay magkakaroon na ako ng anak. At ito ang guso kong mangyari. Base sa aking karanasan, mahirap (pero posible naman) na magkasundo ang magkapatid na malayo ang agwat at naging magkaiba nag mundong kinalakihan.

Paminsan-minsan, masarap ding makinig muli sa boses ni Chito at sa himig na gawa ng kanyang banda. Naglaho kasi ang pananampalataya ko sa parokya nang mapurga ako sa paulit-ulit nitong pagsesermon tungkol sa buhay pag-ibig.

Madalas kong iniiwasang patugtugin yung playlist ng parokya ni edgar sa media player sa pc kasi baka marindi lang ako sa mga kanta.

Naalala ko nung kasagsagan ng kasikatan ng kanilang banda, puro tugtog parokya na lang ang naririnig ko. sa canteen, sa school bus, sa jeep, sa bus, sa taxi, sa bahay, sa kwarto, sa classroom, sa kanto-kahit saan puro mga kantang pamparokya ang naririnig ko-wah! Nakakarindi ang paulit-ulit na pagkapit ng kumakantang boses ni Chito sa utak mo sa tuwing maglalakad ka pauwi sa bahay o sa tuwing lumulutang ang isip mo sa classroom.

Di ko naman masisi ang mga taong walang ginawa kundi gayahin ang mga kanta ng parokya; e sa madaling sundan at kantahin ang kanilang mga himig at tugtog.
Kaya naman noon, kapag hindi mo alam kantahin ang kanilang mga kanta, laos ka, olats.

Kanina, sa muling pakikinig ko ng himig parokya, naisip ko na hindi pala ako takot marindi sa kanta o sa tugtog. Naisip kong takot lang siguro ako dahil naiingit ako sa mga kanta ng parokya. Nakakainnggit ang mga kantang simple pero may tama. Nakakainggit na kahit papaano ay kayang pagtakpan ng mga simpleng kanta ang problema ninuman.
Ngayon alam ko na kung bakit maraming naaadik sa parokya.

Sana nga pwedeng daanin sa simpleng himig, tawanan o inuman ang lahat ng problema.
Kinakailangan ko yatang mas makinig ngayon ng mga himig parokya.

Naalala ko si Blandina.
Siya yung batang blonde na nakilala namin sa Cavite.
Bully siya.

[Read more →]

Malakas ang ihip ng hangin ngayong gabi. Wala siyang kasamang ulan pero dinig na dinig mo yung paghampas niya sa mga dahon ng puno sa labas. Mula sa kuwarto namin sa taas ng bahay, madidinig mo kung papaano niya kinakatok ang mga pintuan at bintana ng mga kapitbahay. Madidinig mo kung papaano niya kinukuyog yung mga dinadaanan niya.

Di pangkaraniwan ang malakas na hangin sa parteng ito ng Amerika. Hindi uso dito ang mga ipuipo gaya ng sa texas o sa iba pang mga states kaya hindi naman ako nangambang matangay kami ng hangin habang natutulog. Nakakaaliw lang dahil mas malakas pa yata ang ihip ng hangin na ‘to kaysa sa hangin na naranasan ko noong winter. Partida, spring pa lang ngayon dito at bumibira na ang hangin.

Tama lang. Hindi kasi ako makahinga nitong mga nakaraang araw. Noong lunes ay biglang umatake ang sipon ko at nagdulo ng pagkabara sa aking ilong. Ilang araw din akong pasinghot-singhot sa trabaho at barado ang ilong. Ilang ulit na nagsusumbong sa amin ang ibang mga tao tungkol s akakulitan ng kapatid kong babae. Ilang beses na akong kinakantiyawan ng tatay ko na kuripot daw ako, na mag-ipon daw ako, pero ako naman halos ang nagbabayad ng lahat ng gastos sa bahay. Wala pa ding trabaho ang tatay. Kailangan ko pa yatang magpadala ng pang-tuition para sa isa ko pang kapatid na nasa Pilipinas.

Sa lakas ng ihip ng hangin hindi na nito kailangan pa ng ulan para lunurin ang paligsahan ng hilik mula sa mga kuwarto ng bahay, ang pagsesermon at pagmumura ng Pinay na nanay sa anak niyang babae sa kapitbahay, ang mga sirena ng pulis at ambulansiya na suki ng kalsada, ang pagba-vibrate ng cellphone na ppuno ng hinaing sa buhay ng mga kaibigan sa PInas, ang mga ungot ng laman na uhaw sa romansa, ang mga kabog ng dibdib na salat sa pag-ibig at ang mga alinlangan at takot na ume-echo sa isip.

May narinig akong tunog ng nag-uumpugang mga piraso ng chimes sa di kalayuan sa kapitbahay. Malamang di din siya nakaligtas sa hangin. Ilang minuto lang ang lumipas ay nilunod na din ng hangin ang tunog ng chimes.

Wala pang limang oras nang bansagang American Idol ng taon si David Cook sa di kalayuang lugar dito sa’min. Wala pang limang oras nang magsimulang magwala ang hangin sa labas. Wala pang limang oras nang magsimula kong madinig ang katahimikan ng Amerika.

“Hindi lang siya kaibigan, di
lang siya kapatid. Di lang kasintahan, o kaisang-dibdib. Di lang siya asawa, o inang uliran.
Siya’y aking kasama, sa mapagpalayang kilusan.”

-kasama mula kay Gary Granada

For the last two decades, the name Crispin B. Beltran has been associated with pickets,
demonstrations, strikes, and generally everything connected to the militant labor
movement. Not surprising with him being the chairman of the Kilusang Mayo Uno (KMU).
Since August of 2001, however, he has become known as something else - a member of
one of the biggest, most influential bastions of conservatism in the country, the House of
Representatives. From 2001-2003, he was one of three Bayan Muna solons. From 2004 up
to present, he now stands as the chairman and representative for labor and urban poor
concerns of the Anakpawis partylist. Ka Bel breathes, lives and practices the politics of
change and nationalism with the same fervor he does as a leader of the parliament of the
streets.

But no less interesting than his politics is his personal life. His love life alone is the stuff of
movies, megged by the late Lino Brocka or Ysmael Bernal, crossed with Jose Javier Reyes.
Since 1956, Ka Bel has been married to the former Rosario Soto from Malolos, Bulacan.
There’s a joke circulating around activist circles that goes “Ka Bel is a voice who should be
heard in the Lower House, but in his own house, it’s Ka Osang whom he listens to.”

This is their love story.

Ka Osang is the product of a broken home. Her parents separated early in her childhood,
and as the youngest among the three children, she was left to an elderly relative, her
father’s aunt who lived in Gagalangin, Tondo. Ka Osang grew up wanting for nothing - she
was given new dresses and jewelry whenever she asked for them.

But in exchange, she had to be obedient to the very strict, and sometimes unreasonable
rules of her grandmother. She was entered in La Concepcion, a convent- school, and was
told never to look at members of the opposite sex. “Wala talaga akong kaalam-alam sa
mga lalaki nun. Si Papa lang at yung mga kapatid ko ang pwede kong kausapin.” (”I knew
the least thing about boys or men.The only males I was aware of were my father and my
brothers.”) [Read more →]

Akala ng mga tao na nasa Pilipinas kapag nasa America ka akala nila madami ka ng pera. Ang totoo, madami kang utang, dahil credit card lahat ang gamit mo sa pagbili mo ng mga gamit mo. Kailangan mo gumamit ng credit card para magka-credit history ka, kase pag hindi ka umutang o wala kang utang, hindi ka pagkakatiwalaan ng mga kano . Pag wala kang credit card, ibig sabihin wala kang kapasidad magbayad.

Akala nila mayaman ka na kase may kotse ka na. Ang totoo, kapag hindi ka bumili ng kotse sa America maglalakad ka ng milya-milya sa ilalim ng init ng araw o kaya sa snow. [Read more →]

Sa dinami-dami ng mag kaibigang nakapalibot sa’kin, naisip ko na
ang mga kaibigan pala ay parang shampoo.
Ang pagpili ng kaibigan ay parang pagbili ng shampoo sa tindahan.

Iba’t ba ang ibinebentang serbisyo.

May pampahaba, may pampabango, may pampalambot, may pampa-itim, may nagbibigay ng shine, may para kang nagpa-cellophane,

May nagbibigay ng treatment, para kang nagpa-salon,

[Read more →]

“In the Philippines, we are taught of the history of other countries, even Armenians, we know about Armenians, the Hebrew, the Persians…” sabi ni Lola in pink sa kausap na Armenian habang naghihintay ng bus sa bus stop.

“We know a lot about other countries.”

“Ahh. That’s great.” Sabi naman ni manong Armenian.

“Armenia is poor. Turkey is rich.” Hirit niya kay lola na naka terno ng pink.

Pink ang blouse niya. Pink ang slacks niya, pink ang sandals niya, pink ang hat niya, pink ang frame ng salamin niya, pink ang dala niyang mga supot, pink ang strap ng relo niya, pink ang sumbrero niya na may pink na bulaklak, pink, pink. Siya na nag pink! Buti na lang hindi pink ang ngipin niya at mata niya. [Read more →]

Luma na ito, nahalungkat ko kung saan.

Pero may punto din naman kung titgnan natin.

Siyempre mukha namang ginawa lang ito ng taong (o mga taong) palaisip

pero kung iisipin nga natin, mapapa “Oo nga ano?” din tayo.

UN Survey.
“Would you please give your honest opinion about shortage of food in the rest of the world?” [Read more →]

Three contractors are bidding to fix the White House fence.

One from the Philippines , another from Mexico and an American.

They go with a White House official to examine the fence.

The American contractor takes out a tape measure and does some measuring, then works some figures with a pencil. Well,’ he says. ‘I figure the job will run about $900: $400 for materials, $400 for my crew and $100 profit for me.’ [Read more →]

Sam1: Mag-toothbrush ka nga!

Sam2: Nababahuan ka na ba sa hinihinga kong mga sama ng loob sa’yo?

[Read more →]

Pinahanga ni Gian Dapul, isang incoming senior sa Philippine Science High School, ang mga hurado’t iba pang mga kalahok sa English Speaking Union’s International Public Speaking Competition na ginanap sa London, United Kingdom noong ika-9 ng Mayo nitong taon.

DInaig ni Gian ang mahigit sa limampung mga kalahok mula sa tatlumpu’t limang mga bansa sa mundo na kasapi ng English Speaking Union sa kanyang speech na Fish Mucus and Foot Fungus.

Ayon sa balita, ang relax na pagbibitaw ng linya na may halong pagka-komedya ang nakapagpanalo kay Gian.

Isa na naman itong proud Pinoy moment!

Mabuhay ka kabayan!

Apat na taon na ang nakaraan nang iuwi ni Patricia Evangelista ang panalo sa nasabing patimpalak sa kanyang speech na Blonde and Blue eyes.

Heto ang kopya ng speech ni Gian Dapul na nakapagpanalo sa kanya:

[Read more →]

Sana mamatay na lahat ng yosi na may sindi sa mundo.

Nakakasulasok na kasi ang usok eh.

Eh hindi mo naman basta-basta maawat ang mga taong nagyoyosi, lalo na kung parte na ng buhay nila yun-na tipong pang-alis ng tensiyon sa katawan, pantanggal stress, pampa-init kapag malamig ang panahon. Kay nga sana isang araw eh mawalan na alng ng sindi ang mga yosi ng mga taong walang pakialam sa pagkasunog ng mga baga nila at sa pagkakaroon nglung cancer ng mga katabi nilang nakakalanghap ng usok. [Read more →]

Q. What’s the difference between corruption in the US and corruption in the Philippines ?

[Read more →]

Kahapon, mga tanghali dito, nakatanggap ako ng mga updates na ilang munto na daw ay lalabas na sa Oprah Winfrey Show si Charisse Pempengco (na Charisse na lang daw ngayon). Siyempre hindi naman ako nakapanood dahil asa opisina ako, kaya heto, salamat sa youtube at posibleng mapanood ang mga na-miss mo na palabas.

Pansin ko lang, parang tumatangkad nga si Charisse. Naku, nagdadalaga. Baka mamaya pumiyok siya. Haha

[Read more →]

Ok lang na maging crush ka o kainggitan for a while eh, kaso iba na kapag nakursunadahan ka dito ng mga hinayupak na taong walang magawa sa buhay.

Kanina kasi habang kausap ko ang kaibigan ko sa cellphone at naghihintay ng bus pauwi eh may gagong may saltik na nakursunadahan ako. Noong una wala naman talaga akong pakialam sa kanya. Akala ko tamang bored lang siya sa paghihintay sa bus kaya palakad-lakad siya sa harap ko.

Ako naman tuloy ang pakikipag-usap sa kaibigan kong may problema kung mag-eexam na ba siya ng IELTS o hindi. Kung ano-ano na yung napagkukwentuhan namin, dahil bihira naman kaming mag-usap nung taong yun, kaya naman nanag mapatawa niya ako, eh hindi ko na na-repress pa ang tawa ko at tumawa ako ng malakas. Yung tamanag malakas lang naman, hindi yung OA na tawang papansin na dinig sa kabilang kanto. Tama lang na tawa. Tamang ha-ha. [Read more →]

Hindi ko alam kung ano’ng meron sa mga bus stops na binababaan ko. Kundi mga naghahalikang mag-asawa ang makikita mo eh mga batang emo na naglalaplapan ang nanakaw ng atensiyon mo habang naghihintay sa bus.

Di naman ako naiilang ng todo sa mga naglalaplapan. Bahala sila. Trip nila yun eh. Isa pa, sa pangkalahatang kultura naman ng mga Kano eh tanggap naman ang magpakita ng affection kahit sa mga pampublikong lugar.

Emo sila, as in parang yung stereotipikal na emo sa mga palabas sa tv at sa mga magazines. May emo bangs, emo tirik ng hair, emo eye-liners, emo skinny jeans, emo sneakers, emo nails, basta emo na lahat. Yun na. Ayun nga, naglalaplapan sila like there’s no more emo tomorrow. Akala ko mga batang kano lang sila na may rumaragasang agos ng teen hormones at hayok na hayok sa laway ng isa’t-isa. But lo, and behold! Mga pinoy pala sila! Ampf!

Nagulat lang ako dahil nang magpaalam na sila sa isa’t-isa,( si emo girl eh sumakay na ng bus, at si emo boy eh naiwan sa bus stop) ay nagtagalog sila pareho! Wala. NAgulat lang ako. Literal. Mas nagulat ako dun kaysa sa nakita ko dati sa bus na nagdidilaan naman ng palad. Oha? San ka pa. Sa susunod ikukwento ko naman yun. Mejo inaantok na ako. 1041 na ng gabi dito. May pasok pa mamaya. Hehe

Presenting, si kuya na winner sa lahat ng mga “You’re a Filipino if…” videos na napanood ko sa youtube kanina.

Ka-chat ko yug isang kaibigan ko kanina na nagre-research tungkol sa youtube at sa mga Pinoy o kulturang pinoy kaya naman naghanap-hanap kami ngmga videos sa youtube. Nakakagulat na madaming videos ang lumabas na may pamagat na: “You know you’re a Filipino when…”,  ”How to know you’re a Filipino”, “The Filipino accent” at kung anu-ano pang may labels na “Filipino”, “Pinoy”, at “Flip”

Ang nakapukaw ng interes ko dito ay kung hindi mga Fil-ams o mga Pinoy sa PInas ang mga gumagawa ng videos, eh mga dayuhan. Madalas pinagtatawanan yung mga PInoy, Pinoy accent at Pinoy culture. Kundi naman eh mag-iiwan sila ng sarcam sa mga videos nila o kaya mga pilit na pagpapatawa.

Anupaman, wala naman talagang exclusively na makakapag-kahon ng konsepto ng kung ano at sino ba talaga ang mga Pinoy kasama ng kultura nito. Kung titignan natin, eh masyado nang mabilis at dynamic ang pagbabago ngayon dulot teknolohiya, globalisasyon, akulturasyon at marami pang ibang mga salik.

Sa ngayon, heto muna ang ilan sa mga nakuha kong You’re a Filipino If… mula sa internet: [Read more →]

4:30 na ng hapon dito, Lunes, at naamoy ko pa din yung amoy ng watusi na dumikit sa ilong ko mula kaninang umaga. May bumista kasing lalake ditto na mag-checheck ng cartridge na inorder naming dito sa opisina. Asyano si kuya. May mga puti nang buhok. Dalawang guhit ang mga mata. Amoy watusi siya.

Walang halong biro. Dahil sa lakas ng kanyang pabango, naalala ko tuloy ang bagong taon sa Pinas, kung saan amoy na amoy sa mga kamay naming noong mga bata kami yung watusi. Kiskis dito,kiskis doon.

Si kuya hindi naman magalaw so wala siyang masyadong friction, but no! amoy watusi pa din siya. =(

[Read more →]