Posts from — July 2008

Pagkaraan ng ilang buwan, nakausap ko din si Tita Bulak na nasa Roma. OFW din siya doon.

Walong taon na ata siyang hindi umuuwi ng Pilipinas. Nagtatrabaho, Nag-iipon, Nagbabakasakaling maayos ang buhay, at umaasang matitigil na din ang pagtatago.

Sa gitna ng kumustahan, kwentuhan at tawanan, nalaman ko sa kanya na jologs pala sa Roma. Kapag holidays day, (kasama angsabado at Linggo) ay walang tindahang bukas. Maaga daw nagsasara ang mga tindahan, malls at establishments. Lahat may oras. Bihira ang 24/7 stores tulad ng meron sa Pinas. Kaya kung hindi sa park ang punta mo, eh sa bahay ka na lang talaga tatambay kapag day -off  mo. [Read more →]

Sana nababasa mo din itong blog ko diyan sa Dubai.

Mag-blog ka na din, nay! Ayus na ayus pangtanggal ng kahit kaunting stress na nararamdaman mo diyan.

Kapag may extra ka namang pera, padalhan mo ako ng pampagawa ng bagong contact lens. Halos magtatalong taon na ksi tong gamit ko. Madalas nang mag-dry kapag tumatawid ako sa kalsada o kaya bumababa ng hagdan papuntang subway. Pag may extra kang pera, padalhan mo naman ako ng kaunti para mas malinaw kong makita ang aking mga dinadaanan. [Read more →]

OMG na lang para maikli. Yun ang madalas sabihin ng big boss ko kapag nagugulat siya o kaya may kausap siya sa telepono at may kakaiba siyang nadiskubre, nakita o dagling naranasan.

OHHMAAAAHHYGHHAAAHHHDD.

Minsan mas mahaba pa dun.

OA lang.

Pero kanina hindi siya nakasigaw ng ganun. Di siya nakapag-react. Pinalabas niya lang kami ng opisina habangkinukuyog ng pagyanig ng lupa ang opisina at bodega.

Umatake na naman ang pasma ni mother earth.

[Read more →]

Sabi  ni Karen manood daw kami ng Eat Bulaga. May extra daw siyang tickets. Samahan ko daw siya.

Siyempre umoo ako. Noon ko pa planong manood ng Eat Bulaga. Kaya nang malaman kong dadayo sila dito sa Amerika, eh na-excite ako ng todo. Sabi ko sa sarili ko, eto na ulit ang pagkakataon para makasali sa kontes at kumita ng limpak limpak na salapi.

Pero sabi nga nila, wag kang masyadong ma-excite, dahil ang mga excited, mas napapansin ng tadhana, mas napapagtripan. [Read more →]

Kailangan ko ang mantrang ito hanggang makauwi ako sa bahay mamaya:

Mind over

matter.

[Read more →]

Madalas sabihin sa akin noon ng ex ko na hindi daw niya ako mabasa. Magulo daw ako. Mahirap intindihin. Isang puzzle.

Madalas hindi ko maintindihan kung bakit ba ako napadpad sa hinayupak na bansang ito. Electrician na kargador na tagalinis ako kanina maghapon. Ayus lang. Alam ko namang matatapos din ang ginagawa ko. Kahit gaano pa nakakapagod, alam kong may katapat yun na ligaya o biyaya. Kundi para sa akin eh para sa pamilya ko o sa mga mahal ko sa buhay. Ganun naman siguro ang mundo. S abawat luhang ipapatak ng mga mata mo, may mga ngiting maipipinta sa mukha ng iba. Sa bawat pagod at hirap na sinasakripisyo mo,  may mga tao at buhay na makakaranas ng ginhawa. [Read more →]

larawan mula sa blog na ito: http://tokwa.blogspot.com

Halos 30 minutes akong late kanina. Nakakaasiwa lang kasi maaga naman akong gumising. Maaga akong umalis ng bahay. 7:10am. At inaasahan kong maaga akong makakarating sa opisina. Pero hindi! Late ako, late.

Nakakaasiwa lang kasi sa pagkakataong ito, kasalanan na naman ng bus. Mga bus kasi dito may oras. Pero madalas, hindi sila dumadating sa oras. Kung hindi sila late, mabagal sila. Kung sakto ka namnag dumating sa bus stop, at tipong isang segundo na lang ang pagitan ninyo ng bus, hindi ka pa din hihintayin ng driver at pagsasarhan ka ng pinto kahit nakita ka na niyang humahabol. Ganun katindi ang mga bus dito. Sila ang hari. Sa mga pagkakataong ito ko namimiss ang mga bus sa EDSA. [Read more →]

Madalas akong masabihan ng “You look different!” nitong nakaraan.

Buti na lang madalas ding may kasunod na “You look better” kundi iisipin kong nagmumukha na akong alien o sadyang lumobo na ako ng todo.

Siguro dahil sa buhok ko at sa shades. Ngayon lang kasi ako ulit nag-ayos as in ayos talaga na pampa-pogi kapag pumapasok sa trabaho. [Read more →]

Madalas antukin ang mga muscles ko nitong nakaraang mga araw.

Madalas din akong traydurin ng mata ko at agad akong dinadala sa mundo ng panaginip sa sandaling maipikit ko sila tuwing nagbi-biyahe ako sa bus o sa tren.

Madals ganyan din ang daing sa akin ng mga kaibigan ko sa pInas na nakaka-chat ko sa gabi. Yun yung mga panahong asa opisina naman sila at dinadalaw madals ng antok.

Sabi ko sa kanila, wala naman sa haba ng tulog o sa pagkapuyat ang dahilan ng pagkamaantukin.

Naisip ko lang, ang taong madalas antukin, (minus ang epekto ng droga dito) ay ang taong madaming iniisp. Ang taong madalas antukn ay ang taong may mabigat na puso. Pusong pagod. Weary heart, kumbaga.

Dati naman kahit alas kwatro na ako ng madaling araw matulog at gumising ng alas siyete ng umaga, malakas pa ako at puno ng enerhiya. Pero ngayon, lalo na nitong mga nakaraang araw, kahit na may lima o anim na orasa kong tulog, inaantok pa din ako. Haaaaaaaaaaay.

Sana magkatrabaho na ang tatay. Sana magtino na ang kapatid ko. Sana maayos na ang kalagayan namin dito.  Haaaay ulit.

Tatlong beses naglabas ng sama ng loob si Riki sa kubeta.

Alam kong tumae siya at hindi nagpanggap na tumatae kasi matindi ang amoy na naiwan sa mga kamay niya. May amoy jebs, may amoy sabon na pang-jebs, yung amoy bulaklakin na parang amoy pulbos, ganun.

Halos anim na oras akong nakatayo kanina sa bodega. [Read more →]

Hindi nga? Hindi nga ako agad naniwala nang una kong marinig ang balita noong Sabado pa ata. Kung saan-sana ko nabasa at poof! parang Koko Krunch lang, ayan, may Reunion Concert nga talaga ang E-heads.

Yes it’s true. It’s been in the works for several months na. Marlboro

is sponsoring this concert and paid each of the members a staggering

P10M each to do a full 45-minute set. This is the official

announcement:

“No more blind items my dear friends. Yes. We are confirming it.

There is no point denying:

August 30, 2008 will be LEGENDARY!!!

The country’s most influential band ever will be reunited for ONE

NIGHT ONLY.

This once in a lifetime experience will be staged at the CCP

opengrounds.

Tickets are free and you can download it early August. Website to be

announced.

ONE BRAND.

ONE BAND.

ONE NIGHT ONLY…

ERASERHEADS REUNION CONCERT!”

Ayon sa nabasa kong blog, (blog ng kababayang si Azrael) galing daw ang actual na statement na yan mula sa isang taong nagngangalang Villy Jay Villacorta na galing sa mailing list ng dating nabuwag na banda.

Wow lang. Na-excite naman ako. Oo, hindi ako makakapanood, pero na-excite pa din ako ng kaunti.

Eto pa pala ang press release na sinulat ni Ricky Lo mula sa Philippine Star- (i-click itong link na ito)

Sabi ni Ginoong Ricky Lo,

Really now, don’t the Eraserheads fans wish that the band would stay together not just for a one-night-only concert but for good…for old time’s sake?

Naisip ko lang, may mga bagay talagang hindi nagtatagal. May dahilan naman siguro sa pangkalahatang takbo ng kalawakan ang pagkabuwag ng banda noon. May mas malaking rason siguro na hindi kailanman maiintindihan ng karamihan lalo na ng mga taong nagkaroon na ng attachment sa musika na nilikha ng grupo.

Parte na ng kabataan ko ang bandang Eraserheads. Trip na trip ng Tita ko (na noon ay dalaga pa) ang musika nila. Nakalakihan ko ang mga tugtog ng banda. Hanggang sa college, laman pa din ng radyo at ng lovelife ko ang mga kanta ng Eheads. Madalas nga akong kantahan ng Torpe noong dati kong ka-puso at ka-romansa. Torpe daw kami pareho.

Hindi kami nagtagal noong ka-romansa kong iyon.

May mga bagay lang talaga na parte na ng buhay mo pero sadyang mahirap nang ilagay sa kasalukuyan.

Pero ayan, salamat sa Marlboro at sa 10Million Pesosesoses! (Andami nun uy!) makaka-reunion concert sila at tutugtog ng 45 minutes. Oha! Goodluck sa dami ng tao na pupunta. Alam ko madami nang naging die-hard E-heads fans na umusbong sa pagdaan ng panahon.

Sa organizers, sa mga pupunta, sa Eheads, gudlaks sa inyo.

Worldpeace!!

Pakiramdam ko isa akong super-man kanina.

Halong, gulat, pagkamangha, takot, at galit ang ibinungad sa akin ni manong bus driver.

Madami siyang sinabi pagkatapos ng kisapmatang pagniniig ng kanyang mga emosyon sa kanyang mukha.
Ang natandaan ko lang, “You could get yourself killed!”

Kalimitan dito sa Amerika, meron kang labinlimang segundo para tumawid sa kalye. Yung kumikisap na ilaw na simbolo ng taong tumatawid o kaya naman minsan ay may nakalagay na salitang “Walk” ang magsisilbing hudyat mo sa pagtawid. Bawal ang pasaway. Kapag pasaway ka ay nahuli ng mga pulis na nagtatago sa mga sulok-sulok at naghahanap ng huli nila for the day, lagot na. May tiket ka at record sa kanila. Minsan may bayad pa. [Read more →]

Nakuha lang sa internet.

(Tamang pang-aliw)
SOCIALISM

You have 2 cows.
You give one to your neighbour.
COMMUNISM

You have 2 cows.
The State takes both and gives you some milk.
FASCISM

You have 2 cows.
The State takes both and sells you some milk.

NAZISM
You have 2 cows.
The State takes both and shoots you.
BUREAUCRATISM
You have 2 cows.
The State takes both, shoots one, milks the other, and then throws the milk away…

TRADITIONAL CAPITALISM
You have two cows.
You sell one and buy a bull.
Your herd multiplies, and the economy grows.
You sell them and retire on the income.
SURREALISM
You have two giraffes.
The government requires you to take harmonica lessons.
AN AMERICAN CORPORATION
You have two cows.
You sell one, and force the other to produce the milk of four cows.
Later, you hire a consultant to analyse why the cow has dropped dead.
ENRON VENTURE CAPITALISM

You have two cows.
You sell three of them to your publicly listed company, using letters of credit opened by your brother-in-law at the bank, then execute a debt/equity swap with an associated general offer so that you get all four cows back, with a tax exemption for five cows.
The milk rights of the six cows are transferred via an intermediary to a Cayman Island Company secretly owned by the majority shareholder who sells the rights to all seven cows back to your listed company.
The annual report says the company owns eight cows, with an option on one more.
You sell one cow to buy a new president of the United States, leaving you with nine cows.
No balance sheet provided with the release.
The public then buys your bull.

A FRENCH CORPORATION
You have two cows.
You go on strike, organise a riot, and block the roads, because you want three cows.

A JAPANESE CORPORATION
You have two cows.
You redesign them so they are one-tenth the size of an ordinary cow and produce twenty times the milk.
You then create a clever cow cartoon image called ‘Cowkimon’ and market it worldwide.

A GERMAN CORPORATION
You have two cows.
You re-engineer them so they live for 100 years, eat once a month, and milk themselves.

AN ITALIAN CORPORATION
You have two cows, but you don’t know where they are.
You decide to have lunch.

A RUSSIAN CORPORATION

You have two cows.
You count them and learn you have five cows.
You count them again and learn you have 42 cows.
You count them again and learn you have 2 cows.
You stop counting cows and open another bottle of vodka.
A SWISS CORPORATION
You have 5000 cows. None of them belong to you.
You charge the owners for storing them.

A CHINESE CORPORATION

You have two cows.
You have 300 people milking them.
You claim that you have full employment, and high bovine productivity.
You arrest the newsman who reported the real situation.
AN INDIAN CORPORATION
You have two cows.
You worship them.

A BRITISH CORPORATION
You have two cows.
Both are mad.
AN IRAQI CORPORATION
Everyone thinks you have lots of cows.
You tell them that you have none.
No-one believes you, so they bomb the **** out of you and invade your country.
You still have no cows, but at least now you are part of a Democracy… .

AN AUSTRALIAN CORPORATION

You have two cows.
Business seems pretty good.
You close the office and go for a few beers to celebrate.
A NEW ZEALAND CORPORATION

You have two cows.
The one on the left looks very attractive.

(And this one I added myself)

A PHILIPPINE CORPORATION

You don’t even have cows because you can’t afford them.

Bihira ako ng mag- “Thank you” sa mga bus drivers ng sinasakyan kong bus kapag papunta o pauwi sa trabaho. Ayoko na kasing makadagdag sa pagod nila sa pagsagot ng “You’re welcome!” sa bawat pasaherong magte-thank you sa kanila. Biruin mo, halos 40 o 50 ang laman ng bus at kapag lahat yun ay isa-isang nag-thank you sa driver, eh goodluck naman sa kanya. Isa pa, Ayoko lang mag-”Thank you” Kapag hindi ko feel. Minsan badtrip din kasi yung driver. O.a. sa bagal magpatakbo ng bus. Minsan naman barubal kasi nakita nang pasakay ka, biglang aandar at isasara ang pinto. Bihira akong mag-”Thank you.” Promise. [Read more →]

Kahit pa nakatayo lang ako doon ng halos isang oras sa lilim at kumpleto pa with shades and bubble gum, eh medyo nalungkot pa din ako sa ginawa ko. Yung panoorin lang yung mga kuyang kargador na maglipat ng mga kahon ng damit mula sa isang 18-wheeler na container truck papunta s aisa pang 18-wheeler.

Akala ko nung una ayos lang yung gagawin ko. Kasi magbabantay lang naman ako sa kanila. Yun ang utos sa akin ng nakakataas na bosing kanina, ang bantayan ang mga kargador kasi baka daw magnakaw sila o kung anuman ang gawin. Ampangit lang sa pakiramdam nung wala kang nagagawang tulong sa kanila. Kahit na hindi ako ma-muscles ng todo, eh kaya ko namang magbuhay kahit papa’no.

Pero naisip ko din, hindi ko naman yun trabaho. Kapag umepal ako doon, magkakaroon ng injustice. Pauso ni Plato, kapag gumawa ka daw ng bagay bukod sa itinakdang bagay o gawain sa iyo ay magkakaroon ng injustice.

Trabaho nga naman nila yun. Doon sila binabayaran. Wala lang. Naawa lang din siguro ako sa kasama kong Hispanic na kamukha at kakatawan ni Hagrid ng Harry Potter series. Nagiging kamukha kasi siya ni Jabba the Hut mula sa star wars series kapag nagbubuhat siya ng mga malalaking karton. Pero malakas siya kahit mahigit 40 na siya. Halos 50 na ata. Ewan.

Buti mabilis silang natapos. Umiinit na din kasi ng todo ang araw at wala ng lasa ang bubblegum na nginunguya ko.