mga kwento ni samjuan, sino man, tungkol kanino man, kahit saan, kahit kailan, salamat walang anuman
“Kuya Sam, diba nationalistic ka? Eh bakit diyan ka nagtatrabaho ha?!”
-Text message na natanggap ko kaninang umaga mula sa aking residenteng brod sa Kapatiran sa Pilipinas.
Pasimplehin natin.
Kuya Sam, diba Pilipino ka, eh bakit ka sa Amerika nagtatrabaho?
Hindi ko siya sinagot.
Kakatapos ko lang papogiin si Kuya Jay At siyempre natuwa naman siya sa ginawa ko.
Hindi, hindi ako stylist o make-up artist today. Digital dermatologist ang pinaka task ko ngayon, siyempre aside from my usual kargador at alipin na moda sa araw-araw. Nagpa-edit kasi si kuya ng mga larawangkinuna ko sa kanya kahapon. Gusto niya mga passport size na larawan at mga tipong pwedeng ipa-frame. Kaya naman todo pagpapa-pogi ang ginawa kos a kanya sumaya lang siya. Late na naman kasi ako kanina.
Tay: Patingin nga ng picture nung babaeng kaibigan mo. Yung patay na patay sa’yo.
Sam: Sino?
Tay: Yung mukhang nagtitinda sa palengke.
Sam: Oy, laitero. Wag ka mayaman yun sa Pinas! Karamihan naman ng andito na PInoy eh mayayaman sa PInas. Tayo lang ang hindi.
Tay: Sino nagsabi sa’yo? Bakit nakaranas ba kayo ng todong paghihirap doon?
Madalas natatakot ako kapag nagagawan ko agad ng paraan yung mga bagay-bagay. Yung tipong naiisipan mo ng solusyon yung problema na sa una eh akala mo mahirap. Yung tipong madalas puro saya at sarap ang nararanasan mo. Nakakatakot kasi malakas pa din yung paniniwala ko equivalent exchange sa buhay at sa universe na ginagalawan natin.
Quid pro quo.
Tipong kapag masyado kang masaya, maghanda ka na kasi tiyak na may susunod agad na matinding dagok ng kalungkutan sa’yo.
Lahat ng bagay na makukuha mo ay may karampatang kapalit.
Ate Sol (AS): sige, sabihin mo muna, kotse. Kotse ha, hindi kut-chi.
Kasamang nurse ni ate sol na lawyer sa Pinas (KNNASLSP): Kut-chi!
AS: Kot-se. Kotse, hindi kut-chi. Haha. Ayusin mo yan kundi ‘di kita palalabasin.
KNNASLSP: Ati, Kut-chi nga! Kut-chi! Kut-chi!
Malungkot ako kanina.Pero gumaan yung pakiramdam ko nung may nakausap akong kaibigan sa telepono. Natuwa din ako nang nakapagbigay ako ng 1$ sa isang babaneg maputi na payat na artistahin na mukhang mayaman. Nanghingi siya ng 1$ pambili daw ng gatas ng baby. Ewan ko kung baby nga ba yung lamang nung tinutulak nilang babay stroller ng kasama niya. Kung tuta man yung laman nun o tiyanak. Wala na akong pakialam. Digital na naman karma ngayon. Bahala siya. Kung sindikato man sila at kidnappers, at yung isang dolyar na binigay ko na pambili sana ng gatas ng baby ay ipandadagdag nila sa pamasahe nila para makalayo, sumpain sila. Madaling mangungulubot yung mukha nung magandang babaeng yun. Pero feeling ko hindi naman talaga siya manloloko. Nag thank you naman sila ng dalawang beses sa’kin.
Hindi ko alam ang magiging reaksiyon ko sa video na ‘to. Magtatawa ba ako o maiinis?
Kalahating gising at kalahating tulog ako kanina nang marinig ko yung litanya ng ateng Hispanic sa likod ng bus. Mabilis siya magsalita at iisa lang ang tono niya kaya pag pinakinggan mo yung sinasabi niya, para kang nahi-hypnotize ng latin na chant kahit na alam mo naming Spanish yung sinasabi niya. Pabilis ng pabilis, palakas ng palakas, “jsahdakshdlnfksjhndsjdhfsjkh…” Di ko na siya naiintindihan. Noong una medyo nage-gets ko pa eh. Pero nang parang sinapian na siya ng Hispanic na espiritu, wala na, kagulo na.
“Quiet! Do you hear me? Quiet!” Sabi ng iritableng boses ng babae sa likod. Ayoko silang lingunin dahil medyo inaantok pa din ako kahit na pinupukaw ng aleng maingay yung antok ko.
Kakapunas ko lang ng katawan kong nanlilimahid sa dumi at pawis. Imaginin mo yung mga kargador sa pier na pawisan at madungis, ganun ako kanina. Kargador na naman ako today since walang kargador sa warehouse kundi si Riki na Mexicano at hindi niya kayang buhatin at isampa sa 18 wheeler truck lahat ng 300 na kahon na 20-40 kilos ang bigat kada piraso.
Oo. Medyo mabigat siya pramis. Noong una kayang kaya ko pa eh. Ayus sabiko sa sarili ko. Exercise! May paraan para lumaki ang maskels at baka sakaling may dumampot na chicks sa akin habang naglalakad pauwi. But no! Noong mga naka kalahati na akio ng nabubuhat at naisasampa sa truck, tinigasan ako sa ibaba.
Maganda ang arrangement ng mga ulap kaninang hapon pag-uwi ko. Nakalatag sila sa kalawakan na parang mga maliliit na bulak na sumasalo sa sinag ng araw habang nakikihalo sa nagpapalit-kulay na canvass sa itaas. Nakakatuwa. Para lang larawang kuha gamit ang HDR (High Definition Range) na technique. Tamang exposure ng mga buildings, Di gaanong maliwanag, di din madilim. Sakto. Nakakapagpagaan ng mabigat na isip, ng nararamdaman.
Hindi naman kasi ako mayaman.
Mas mukha ka pa ngang mayaman sa akin. May bling bling ka pa, kahit na naka t-shirt ka lang na puti.
Yung itsura mo kasi kapag inimport sa Pinas eh magnet sa mga talent scouts, mga babae at mga kidnappers. Swerte mo kung talent scouts ang unang makakita sa’yo at gawin kang artista o model. Ayus lang din kung mga babaeng fans. Pero sorry ka na lang kapag nadale ka ng mga kidnappers.
Oo, na, mas malalaki ang braso ko sa’yo kasi nag pu-push ups ako nitong nakaraan, pero hindi ibig sabihin noon mapera ako. Sa katunayan nga, wala na ulit trabaho ang tatay. Di na kinaya ng marupok niyang spine ang higanteng alaga niya na nagwawala. So ayan, back to being a certified homeboy na ulit siya. Ibig sabihin, sa akin ulit halos lahat ng gastos.
Dalawang araw na ang nakakalipas nang mapanaginipan ko si Haponesa pero hindi ko pa din maalis sa isip ko yung nangyari sa panaginip.
Si Haponesa ay ex-flame noong kolehiyo, isang pinangarap na babae na naging kaibigan at org-mate. Maputi siya, mahaba ang buhok, mahinhin magsalita (Imagine Annica, Nina Jose, sa My Girl Philippine Version) na may pinagsalong mga mukha ni Cindy Kurleto, Liv Tyler na may halong pagka-Pinay. PInay kais ang nanay niya at Hapon ang tatay niya.
Sa panaginip ko, para siyang naglilihi at naghahanap ng tatlong longganisa. Oo, longganisa ang hanap niya, hindi hotdog, hindi sausage, kundi ang pinoy na pinoy na longganisa.
1.Nakailang lipat na ng tabaho ang mga batchmates kong kasabay kong gumraduate noong kolehiyo.
Marami sa kanila naghahanap pa din ng trabahong makapagbibigay sa kanila ng self-fulfillment at marami-raming perang pantustos sa marami nilang pangangailangan.
2.Umabot na ata sa lima sa mga highschoool batchmates ko ang nagkaanak.
3.Dalawa sa batchmates ko noong college ang may anak na din at nakasal.
4.Yung kaibigan kong babae na may girlfriend na binreak ng girlfriend para sa mas batang babae, may boyfriend na.
5.Yung jurassic teacher ko ng foreign language, nasa langit na.
6.Yung nagpalaki sa nanay ko na tiya niya, deds na din.
7.Yung ex-girlfriend ko, may girlfriend na.
8.Yung isa pang ex may anak na yata.
Bagama’t mas strikto ang panghuhuli dito ng mga pulis sa mga pasaway na drivers, marami pa din ang pasaway at sasagasaan ka ng walang harabas kahit na alam niyang hindi pa siya pwedeng umusad sa kalsada.
Dito kasi, gaya nga ng nabanggit ko noon, may oras ang pagtawid ng mga tao. May umiilaw na mark kung kailan ka pwede at hindi pwedeng tumawid. Tipong stoplight ng mga tao para kontrolado ang pagtawid at maiwasan ang aksidente. Kapag naging pasaway ka, kundi ka mamumultahan ng 200USDollars eh malamang mamatay ka sa ilalim ng mga rumaragasang sasakyan. Continue reading ’sa pagtawid’
Iniligtas ako ng sunod sunod na pagsinok at iniahon mula sa paglutang ng utak ko kung saan-saan. Mabigat na talaga ang mga mata ko kaninang nakaraang dalawang oras. Inaantok ako ng todo ditto sa opisina. Pero salamat sa sinok, nagising ako. Medyo nabawasan ng hangin ang katwan ko. Baka sobra na ako sa hangin ditto. Hangin ngdepresyon, hangin ng stress, hangin ng alinlangan, hangin ng excitement; halo-halong hangin. Buti na lang talaga nasinok ako ng todo. Salamat din sa kapeng tinungga ko sa kusina.
BAKIT BA NAMAN KASI ANG PINOY…
ni kabayang Plummer
Ewan ko ba, bago ako pumunta ng Inglatera, unang babala palang sa akin, mag-ingat ka dahil iba ang mga pinoy sa Inglatera, kahit gaano kafriendly hindi mo alam kahit anu-ano na sinasabi sa iba tungkol sa iyo. Kahit wala ka namang sinasabi! Yun ang una, chismoso nga daw naman ang mga pinoy kahit saan magpunta. Well, may pakpak nga naman daw ang balita, kahit wala namang balita.
Isang bilin pa sa akin, wag daw masyadong magtiwala sa kapwa pinoy lalo na pag nasa trabaho (kung may kasamang pinoy sa trabaho) dahil sobra daw ang isip talangka ng mga pinoy sa Inglatera. kahit walang dapat isumbong, nagsusumbong para lang daw makapoints sa among puti o kung anumang lahi yan na nasa mataas na posisyon.
Alam mo yung pakiramdam na natatae ka na naiihi na nasusuka na inaantok ng todo na nanlalambot na nahihilo na naiiyak na nalulungkot na mabigat ang mata na nagugutom, ganun ang nararaman ko ngayong araw.
Nakuha ko ito sa pagagagala ko sa internet. Salamat sa blog na ito nabasa ko ito at binabahagi sa inyo.
Nakakatuwang nakakaloko lang. Sabi ng may akda ng blog true story daw ito. Baka kamag-anak niya na big-time.
A Filipino walks into a bank in
New York City and asks for the loan officer.
He tells the loan officer that he is going to the Philippines on business for two weeks and needs to borrow $5,000.
The bank officer tells him that the bank
will need some form of security for the loan,
so the Filipino hands over the keys
and documents of new Ferrari parked
on the street in front of the bank.
He produces the title and everything checks out.
The loan officer agrees to accept the car as collateral for the loan.
The bank’s president and its officers all enjoy a good laugh at the Filipino
for using a $250,000 Ferrari as collateral against a $5,000 loan.
SamComments