Durog at wala nang buhay kong hinugot mula sa bulsa ko yung relong bigay sa akin ni Itay na nabili niya noong nadestino siya sa Africa. Yun lang ang kaisa-isa kong mabilisang basehan ng oras dito sa bansang ito kung saan kundi napakabilis ng oras ay napakabagal naman nito.
Fresh at mainit-init pa mula sa Washing machine at dryer ang shorts ko na nilabhan ng kapatid ko. Wala na din naman akong nagawa. Bakit ba nalimutan kong siya ang labanderang hindi tumitingin sa laman ng mga bulsa ng nilalabhang mga damit. Tsk! Kaya ayun, strap na lang ang natirang matino sa relo ko. Yung salamin, mga pindutan at malamang pati makinarya, durog.
Halos maghapon akong walang konsepto ng oras kahapon. Masarap. Masaya. Di ka nagmamadali. Tamang chill lang. Minsan masarap din lumaya sa pagkakatali natin sa oras. Pero dahil ang mundo ang karamihan sa mga aspetong nagpapagalaw dito ay umiikot at pinapaikot din ng oras, kinailangan kong bumili ng relo. Buti na lang may kamukha yung relo ko sa convenience store. 10$. Bargain, Japeks pero pwede na din kesa wala.
panalo ang bagong relo. kaso kahinayang yung nasira. parang me sentimental value pa naman ….
Nalungkot din ako medyo nung nakita ko ang nadurog na relo. Pero ganun talaga, We have to move on and let go
Tuwing weekend, hindi ako nagrerelo talaga bilang simbolo ng kalayaan sa pagkaalipin sa oras. Nitong nakaraang araw, nawalan ng battery halos lahat ng ginagamit kong relo, hindi ko pinapalitan at parang masarap din ang pakiramdam na walang konsepto sa oras… hindi masyadong nakakapraning.
May tama ka jan AMor.
Masarap din sa pakiramdam yung walang hinahabol at sinusunod na oras
tama ka jan. masarap lumaya sa pagkakatali natin sa oras.
nic eblog kuya!
Pero dahil nakapaloob tayo sa pamayanan at kulturang pinapatakbo ng oras, eh kailangan din nating bumalik sa oras pagkatapos ng panandaliang paglaya. Hehe.
Salamat sa pagbisita joshmarie!
mahirap ang walang orasan, nakakapraning un. haha. di mo alam kung anong oras na ba, alam mo na, baka malate pa.