Monthly Archive for October, 2008

Kung ako nagsisimula pa lang sa pakikipagsapalaran bilang OFW, si tita Bulak ay tiyak kong may mahaaaaaaaaaaaaba nang kwento mula noong nag-taiwan siya hanggang sa nag-hongkong siya tapos ngayon nag-Italia.

Sampung taon mahigit na ata siya sa Italia. Hindi ko na din matandaan. Basta ang alam ko, medyo bata-bata pa ako nang huli kmaing magkita. At simula noon, isa na lang siyang boses na palaging nagungumusta at nangangaral sa amin sa telepono.

Continue reading ‘The Call’

“Kapag andiyan yun, andiyan lang yun. Di yun mawawala!”

Medyo pasigaw na sabi ni itay sa akin nang tanungin ko siya kung nakita ba niya yung bagong charger ng cellphone na binili ko.

Tama naman siya. Naniniwala akong kung walang ibang gagalaw, yung iniwan mong gamit, hindi mawawala. At sa kaso ng aking nawawalang charger, malabaong mawala yun  nang basta basta sa lugar na pinag-iwanan ko sa kwarto dahil tatlo lang kaming nakatira sa kwarto. Ako, tatay ko at kapatid ko.

Una kong tinanong ang kapatid ko kung nakita ba niya yung charger.

“Ha? Ewan ko. Bakit ba palagi mo na lang akon pinagbibintangan? Hindi ko nga ginagamit yun.”

Ok. Sabi ko sa loob-loob ko. Pero imposible naman na mawala basta basta. So isa na lang ang posibleng nakakita o kumuha- si Itay.

Continue reading ‘Ang salarin’

Sa a kinse dadayo si Sarah Geronimo sa Jollibee sa may lugar namin. Yung fanboi kong persona ay nabuhay na naman at binulungan akong puntahan si Sarah. Alam niya kasi na crush ko si Sarah. At alam niya na kapag crush, pupuntahan at pupuntahan ko yan anupaman ang mangyari.

Di naman ako ganun ka hardcore na fanboi. Susme. Ayoko naming makipagsiksiikan para lang sa sandaling kaligayahan na mangitian ng idol o crush. Ewan ko ba. Basta sa pagkakatanda ko, unang umatake angpagka fanboi ko noong nagging crush ko ang bagong bokalista noon ng bandang Mojofly dahil sa Music Video nila ng kantang Mata.

Tandang tanda ko pa yung hapon na yung kung kelan narinig ko sa dj sa radyo na yung Mojofly daw ay asa station nila sa strata 2000 sa ortigas ng 7pm. Ako naman parang nakuryente na na-excite na ewan. Basta on the spot, naisip ko, dapat makapunta akodoon. Malapit lang samin ang ortigas. Cubao lang kami. Kayang kayang dayuhin. Isa pa, Kung di ko gagawin, kelan pa diba? Eh supah crush ko noon si Lougee Basabas. Haay Lougee you are hot!

Anyways, ayun nga, noong hapon nay un, naghanap talaga ako ng kasama. Sa kasawiang palad, karamihan ng mga tao na niyaya ko eh tamad o tinatamad o di kilala ang Mojofly kaya kahit sino na lang basta papayag. Kaya hayun, buti napapayag ko si Glades aka Gladiator na kaklase ko at ka-schoolbus noong highschool. Isa siyang morenangmaskuladangkulot na babae na umiibig ng babae. Dahil banda banda naman yung pupuntahan naming, napapayag ko siya. Nagbiyahe kami papuntang Strata nang di alam ang pupuntahan. Haha. Ayun, awa ng kalawakanm eh natunton naman naming ang venue. Siyempre ako noon nahihiya pa, kasi naman andaming ibang fans na hardcore, todo pic, vid, at punas ng pawis. SI Lougee kay ganda lang noon kaya naman natutuod ako. Pero nangpalapitin kami ngmanager, ay iba na, sheeeet super kilig lang. Wooh. Ayun, nagpichuran kami at nabigyan niya ako ng EP Cd nila na may pirma niya.

“Take Care, -Lougee” Wooh! Kahit generic autograph yun, kinilig pa din ako. Wala, wala kang mabibiling ganun. Haha. So ayun na ang aking unang fanboi moment. Success! Kung may tiyaga, may autograph at picture. Basta pag ginusto mo, pwede mong makuha.

Anyways, matagaaaaaaaaaaaaaal na panahon din bago yun nasundan. Busy eh. As in super busy noong kolehiyo, kaya ayun ditto na siya sa Amerika nasunda. At guess what kung sino angunang artistang dinayo ko ditto. Dali, hula hula hula. Sirit na?

Continue reading ‘The fanboi in me’

Pagmulat ko mula sa masarap na pagkakahimbing sa tren ay kinabahan ako ng todo. Pa’no ba naman paggising ko, nalito ako kung saan ba ako papunta. Sa papunta sa opisina o pauwi sa bahay?

Sa panaginip ko kasi, pauwi na yata ako, so dapat sa dulong istasyon ako bababa, pero nang mahimasmasan ako, umaga pa lang pala at papasok pa lang ako sa opisina. Wala naman kasing pagkakaiba yung itsura ng nakikita mo sa tren sa ilalim ng lupa kapag papunta ka ng opisina o kaya pauwi ka sa bahay. Madilim. Ganun palagi. So nalito naman ang ako kanina. Mabuti na lang 3 stations away pa ako sa bababaan ko nang magising ako kanina sa aking pagkakahimbing habang tumutugtog ang soundtrack ng Lion King Broadway Musical sa aking tenga.

Iba na ang epekto sa akin ng araw-araw na pagsakay ng tren sa ilalim ng lupa. Distorted ang oras. Anytime pwede kang malibing doon kapag lumindol o nagka-sakuna. (Wag naman sana)

So ayun, nakababa naman ako sa tamang istasyon, pero wag ka, may higanteng Amerikanong tumapak sa may likod na parte ng sapatos ko sa kanang paa. Naman! Natanggal ang sapatos ko. Buti na lang madali siya isuot. Di ko na din pinatulan si manong kano kasi naman higante siya. Isa pa, nagmamadali na ako kanina. Isa na namang joketime na umagang hatid sa akin ng tadhana. Happy Sabado sa Pinas!