Gusto ko ng madaming dila

Bakit ba kasi ang universal language daw sa mundo eh love. Di mo naman yun magagamit sa sitwasyong nakakausap ka ng koreano na umoorder sa inyo na anlabo-labo-labooong kausap. Alangan namang sabihan ko siya ng saranghe (I love you). Asa naman kung kakausapin niya ako ng matino.

Napagtanto ko kanina pagkatapos ng tumataginting na halos 30 minutes naming usapan ni ateng Koreana na dahil sa hindi pagkakaintindihan, magulo at madaming gera sa mundo. Bulbullish na gulo.

Anakngtinapanghilaw naman kasi eh. Bakit ba nauso ang pagkakaiba-iba ng lenggwahe. Kung totoo man yung nangyari sa tore ng Babel gaya ng sinasabi noong panahon ng sinaunang bibliya (Chapter 11 sa Genesis), eh isang malaking punyemas ang may pakana ng tore na yun, yung mga ganid na taong gusting abutin ang langit. Ayan, nagulo tuloy ang mundo.

Kanina kasi , may customer na tumawag. Ilang ulit kaming nagpaulit-ulit sa isang order niya. Paano ba naman kasi, nang tanungin ko kung anong style number ang inoorder niya, sabi “Ef-fu-yi-u-jey-yi-i”

Siyempre ako naman diplomatic na “What? Can you repeat please?” ang sagot. Hala. Takteng dila yan! “Ef-fu-yi-u-jey-yi-I wa-woa-chu”

Err. Tangina naman oh. Nagturo naman ako ng mga Koreans dati pero medyo nagkakaintindihan naman kami. Ibang lebel to.

“Mah owhdeh is Ef-fu-yi-u-jey-yi-I wa-woa-chu” Grrrrrrrrrrr. Hinga. Ok.

Ok, your order is… “Ef-fu-yi-u-jey-yi-I wa-woa-chu” sabat niya.

Hanggang sa naisip ko na lang, ah, do you mean FJ-112?

“Yes! Yes! Ef-fu-yi-u-jey-yi-I wa-woa-chu”

Oh ok.

At madami pang mga sumunod na ganung pag-uusap. Kinalaunan limang items lang inorder niya.

Nagulat lang ako sa sarili ko kasi medyo nainis ako sa bagal ngpag-uusap naming, sa di pagkakaintindihan. Malamang siya din sa’kin. Sorry na. Medyo (medyo lang ok?) kamukha lang nila ako pero di ako Koreano. Nakakatanga pala talaga. Kaya magulo ang mundo eh. Andaming di pagkakaintindihan. Pagkakaiba sa kultura, sa salita, sa ideyolohiya, sa paniniwala- ayan silang lahat at madami pang mga pagkakaiba at di pagkakaintindihan ang nagpapagulo sa mundo. Kaya naman naisip ko na sa panahon ngayon, ang kailangan ngmundo ay mga taong magiging alagad ng komunikasyon. Mga taong kayang gibain ang pader ng mag pagkakaiba sa kultura, lenggwahe at ideyolohiya.

Napagtanto ko din na kahit papaano, basta gugustuhin mo, eh maiintindihan mo din ang sinasabi ng isang tao kahit gaano pa ka punyetangpilipit ang dila niya. Basta umeffort ka lang, makikita mo, maiintindihan mo din siya. Kung si Riki nga na Mexicanong ka-oopisina ko na ang hirpa intindihin ngsinasabi eh naiintindihan ko na din madalas, si ateng Korean pa kaya?

Basta naramdaman ko kanina ang matinding pangangailangan para mag-aral ng ibang salita. Disisit pansit! Anneong! Hasta La vista amigo!