Araw ng akala-yaan at shits

O, bago ang lahat, nabasa mo na ba ang Declaration of Philippine Independence kaugnay ng pagdiriwang ngayon ng araw ng kalayaan sa bansang mahal nating mga Pinoy? Ang tanong, (mukhang 111 years na ata ‘tong tanong na ito) Tunay nga ba tayong Malaya? Ano ba ang kalayaan para sa mga Pilipino? Yung uso bang kalayaan ngayon eh yung panandalian at pansariling kalayaan lamang? Sapat nab a yung Masaya tayong nakakapanood ng mg apaborito nating drama at chismis sa TV, nakakapag-internet, nakakapag-shopping, nakakapag-mall, nakakagala sa kung saan-saang pa-concerts, at nakakabili ng coke sa tindahan para masabing Malaya tayo? Napakarami nang nagtanong, nagbigay ng depinisyon, nagpahayag ng saloobuin, nakipaglaban, at nanindigian para sa kalayaan, pero mas marami pa rin ang kebs lang. Wapakels ba. Kalayaan? So vague daw. Kalayaan? So political. The?!. Nampuchanggala. Paano nag kaya at kelan makakamit ng mga Pilipino yung kolektibong kalayaan bil;angisang sambayanan? Hmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm.

Nagsimula ang araw ko sa pakikisalamuha sa mga mababahiong Amerikano. Yes, di lahat ng Kano eh mukhang mababango at malinis. Madami dito, maputi nga, mukhang porenjer pero naman, amoy di naligo nang isa’t kalahating buwan. Tangina. Sa unang bus pa lang na sinakyan ko, siksikan na, tas amoy mga di naligo yung mga tao. Merong amoy suka, meorng amoy natuyong laway ang jacket, merong amoy bayabas, meorng amoy araw (kahit na makulimlim, wag ka!), merong amoy mapanghi at tenen…merong amoy jebs! Kanina sa bus may sumakay na manong na naka-wheel-chair. Madaming nakasabit sa wheel chair niya, gusgusin siya pero brunette. Sorry sushal daw ang kulay ng buhok niya. Sa my likuran ng wheelchair niya, merong nakasabit na supot na puti. Puro itim itim yung laman. Amoy halo-halong jebs. Wooohoo. Walang sinabi yung pabaongo ko eh. Taob!

Then, dun naman sa hulingbus na sinakyan ko papunta sa trabaho kanina lang, naku wag ka, may nakatabi akong manong na woohhlalabahoo ng amoy. Tangina. Ang panghi na amoy tae talaga. Sagad hanggang kaluluwa mo yung amoy pramis. Medyo nahilo nga ako eh. Kaya tinulog ko na lang. It’s mind over (fecal) matter pare. Tangina, pinairal ko yung kaisipan na, masasanay ka din! Masasanay ka din! Pero hindi eh. Nakakasuka talaga yung amoy. Wooh!

Namiss ko naman tuloy ang mga pampasaherong sasakyan sa Pinas. Naku, pasalamat tayo sa mga kapwa nating Pilipino na mahilig magpabango at maligo. Susme, soobrangbihira pa lang akong naka-amoy ng mabaho sa bus. Ni wala pa akong na-amoy na amoy tae sa MRT no. Pramis, mas madumi sa ibang bansa. Kaya nga di dapat mabahala ang mga PInoy sa sakit-sakit eh. Heloow, di hamak na mas malinis ang mga Pilipino. Madami sa mga kano hindi naliligo madalas. Wooot! Yang swine flu nay an,m eh ditto nga yan nagsimula, wala namang madaming namatay. Mantakin mong mas dugyot pa sila kesa sa mga Pinoy na OC at sanay magpostura at magpabango. Kaya naku kabayan, magpasalamat na lang sa onting amoy pawis na naamoy mo sa siksikang MRT. Mas ok nay un kesa sa mga hardcore na amoy jebs mong makakasabay sa biyahe dito.

Bukas nga pala ay araw ko ayon sa Gregorian Calendar. Ambilis naman ng araw. Baka hindi na lang ako magpabango bukas. Sayang eh.

—

Sabi ng amo namin maghanda daw kami. Krisis Time daw. *Kaba* *kaba*