martes, libing ni michael jackson

“Just throw it away!” ang madalas sabihin ni boss kapag may pinaprint siya sa makinis na bond paper na madaming mga dokumento na madalas ay puno ng mga larawan. Sa loob-loob ko naman, kawawang mga puno. Dahil sa katangahan at kashungaan nitong umaalipin sa akin, madaming mga bagay ang nasasayang. Pota. Pati ata ako nasasabaw na eh. Hindi ba nakakatanga yung puro tanga at mga aburido yung mga kasama mo sa isang linggo? Yun bang nawawalan ka na ng sense of purpose maliban sa kumita ng pera. Nakakaburat yun ng big time mga kabayan.

Tignan mo halimbawa ‘tong si bigbossing, may panahon na tatawagin niya ako sa desk niya, may iuutos daw siya. Pagkaraan ng halos sampung minuto…*kuliglig* wala lang. Tangina. Parang wala lang. As in wala. Kasi wala naman siyang iuutos. Tas pra bang nalimutan niya na tinawag niya ako at nag-eexist ako biang tao din hindi lang bilang isang utusan nila dito sa bodegasina.

Kanina, andami nilang inuutos. Utos sa opisina sa taas, utos sa bodega sa baba. Madaming silangmga bagay na hindi magagwa pag wala ako. Pero heloow pakshet. Isa lang ako tanginang yan. Kung makautos eh kala mo mga dios na di mapakali at inip na inip. Pagbintangan daw ba akong di ginagawa yung inuutos niya?! Anak ng! Yun ang ayaw ko sa lahat eh. Pagbintangan ka sa bagay na hindi mo naman ginagawa. Tangna, uutusan ako magprint, magemail, maghanap ng ganito ganun, maging responsible sa ganito ganyan, sabay magbantay sa mga kargador sa bodega sabay mag-mando ng mga higanteng trucks para magkasya sila sa maliit na garahe sa labas, sumagot ng telepono at marami pang iba.

Sana san asana umayos din ang lahat. Wala akong balak maburo dito pramis. Nasasabaw na ako. Looooord, show me my American wifey!