Kasabay ng pag-utot ko kagabi ay yung pag ratatatatat ng armalite sa kanto. Pagkaraan ng mga dalawang minuto (na parang dalawnag segundo lang naman talaga) napuno agad ng ingay ng sirena ng mga pulis at elisi ng helicopter ang kwarto ko. Nagsuot ako ng sando at nagkumot sa takot na baka mapuruhan ako ng mga ligaw na american bullets. Di pa ako nasanay. Ilang buwan na din mula nang nakalipat kami dito sxa bagong apartment kung saan yung kwarto ko ay katabi mismo ng kalsada.
Tuwing gabi, bago matulog, pagkatapos ko magdasal at mag-isip kung paano ulit makakaraos kinabukasan at kung paano maayus ang mga buhay namin dito, palagi na lang akong may naririnig na goodbye mula sa mga putok ng baril sa paligid. Nampucha. Napaka peaceful ng side na ito ng Tate.
********
Noong nakaraang linggo, sa sobrang pagod ata, nung nagising ako mula sa pagkakahimbing ko sa byahe sa tren eh nalito ako at tinanong ang sarili kung pauwi ba ako o papasok muli ng trabaho. Pauwi pa lang ako noon.
Habang nakapila papunta sa entablado para tanggapin ang mga ribbon at medalya, nagrerebolusyon ang utak at puso ko sag alit dahil sa lahat ng mga katangi-tanging mga batang tatanggap ng parangal noong ar aw na iyon, ako lang ang nag-iisa na wala man lang magulang o kamag-anak.
Grade 4 ako noon. Recognition day, isa sa mga mahahalagang araw sa buhay ko kung saan inaasahan kong may mga malapit na kapamilya at kapusong magsasabit ng medlaya at magkakabit ng ribbons sa akin pero wala eh, busy sila. Si Inay nasa Disyerto sa gitnang silangan, Si Itay naman may pasok, mag tito at tita? May pasok din at sa malayo sila nakatira. At dahil di pa marunong magpanggap ang mura kong kaisipan at damdamin noon, hindi ko naitago ang inis at pagtatampo ko sa mgataong dapat sana eh nandoon sa isa sa mga mahahalagang araw sa buhay ko.
Di ko nga alam isasagot ko noon sa adviser ko nung tinanong niya kung sino ang kasama kong aakyat sa entablado eh. Napayuko na lang ako. Di na siya nagsalita at sinamahan na lang ako sa stage. Sabagay, default nanay angmga adviser noong elementary, Siya nagsabit ng mga ribbons at medalya ko noon. Habang sinasabitan niya ako at habang kinukuhanan ako nglarawan ng mga manong photographers, hirap na hirap akong ngumiti, pramis. Kung maipapakita ko nga lang yung mag pictures ko noon, kundi nakayuko, nakatingin sa gilid, eh nakasimangot ako. Naiiyak kasi ako noon. Continue reading ’2nd honor’
Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko parang bumalik ako noong ara wna kasama ko si Hilda sa may mga upuan malapit sa Palma Hall sa UP Diliman habang kumakain kami ng isaw at pinag-uusapan ang mga maaring mangyari sa buhay namin. Bukambibig ni Hilda ang paghahanap ng trabaho, posibleng lablayp at ang kanyang graduation. Ako naman eh ang posibilidad ng bagong panimula sa kahit anong kaganapan na maaring mangyari sa akin noon- ang magpuntang Amerika o magpaiwan sa Pinas.
Kung magpapaiwan ako sa Pinas, since wala naman kaming kahit anong ari-arian at wala pa naman akong matinong trabaho noon, tiyak na back to basics ang moda. Kesyo ano ka pa nung kolehiyo, pagkagraduate mo, babalik at babalik ka pa din ilalim ng food chain. Sa kabilang banda, kung mag-a Amerika naman ako, sure manure, isang tiyak na start from scratch ang mangyayari. Wala kaming direktang kamag-anak dito, walang trabaho, at walang kaperahan. Mapapa kamon mamon ka sa saya! Nakngteteng na yan! Continue reading ‘Ground zero’
Mga kabayan, try niyo ito:
Kung pakiramdam niyo eh kayo o yung kakiala niyo o kaibigan ay papatok dito sa pakontes na ito, sali na!
Are you a farmer, teacher, fireman, soldier, construction worker?
Do you think your job is tough enough?
Then log on to www.toughjobsphilippines.com and join Alaxan FR’s ‘Search for the Toughest Jobs in the Philippines’ promo.
Share with others what you do and why you think your job is tough, and get a chance to be featured in the site and win exciting prizes.
So we’ll see you at the site… to know how tough you really are.
Hindi pa-susyal na agnes ang title ng post na ito ah. (oo na, korni na. pagpasensiyahan na ang lutang).
Kanina may matandang babae na lumapit sa akin. May dala siyang notebook. Tinanong niya kung anak daw ako ni Takeshi Kaneshiro. Joke lang. Sabi niya: “Are you Japanese?” Sabi ko “No, I am a Filipino.” Mga 6 seconds na ahhh ang sagot niya. May ipapatranslate daw sana siya sa akin na Japanese text na nakasulat sa notebook niya sa Ingles. Kung ano ano pa sinasabi niya na di ko masyadong naintindihan kasi malakas pa din yung Hapon accent niya. Oo na lang ako ng oo. Nakatulog ako agad sa tren pagkasakay namin kaninang umaga.
**** Continue reading ‘Agnas’
Holiday noong isang araw. Yehey at walang pasok. Pinagdiriwang kasi ng mga kano yung mga “kagitingan” at “katapangan” ng mga kababayan nilang isinabak nila sa gera nila kung saan-saan. Para bang ara wng mga bayani o ara wng kagitingan sa atin, ganun. Anyways, kaming mag-anak (ako, si itay at si kapatid ko) eh nanood ng prince of Persia na puno ng characters in british accent. Masaya naman ang naging lakad namin at nabusog sa Mexican resto na kinainan namin ng tanghalian kahit na di masyadong masarap ang pagkain. Continue reading ‘memorial’
SamComments