mga kwento ni samjuan, sino man, tungkol kanino man, kahit saan, kahit kailan, salamat walang anuman
Siyempre mabigat pa din yung mga paa ko noon. Parang may magnet ang lupang Pinas na ayaw akong pakawalan.
Nag-aya ang tatay na mamili ng mga sapatos sa Gateway sa Cubao. Sabi ko wag na ayus pa yung chucks ko. Mapilit siya. Minsan lang daw kami bumili ng orig na sapatos kaya wag na ako mag-inarte. Kumuha ako ng Adidas Stan Smith na sneakers. Yung tatay ko naman nakakuha ng Lacoste na sapatos.
Namimiss ko yung tunog ng mga patak ng ulan sa bubong noong bata pa ako sa prubinsiya namin sa Nueva Ecija. Nakaka-relax kasi. Gustong gusto ko yun kapag tanghali o kaya gabi tapos nakabalot ako ngkumot taps nakadantay yung mga paa ko sa kulay asul ko na unan na my pundang yari sa kulambo. Mmmmsarap! Yun ang perfect eksena ko ng relaxation noon.
Ilang buwan din bago ako unang makalanghap ng di na gaanong fresh na simoy ng hangin sa daigdig noong Miyerkules, taon ng tiger para sa mga intsik, sa buwan ng pagdiriwang ng kaarawan ng pambansang bayani, ay tinangka ng aking ina na ipalaglag ako. yan ay base naman sa kwento sa akin ni mamang, yung lola ko (nanay ng tatay ko) na nag-alaga sa akin mula pagkapanganak hanggang sa lumaki na ako at natuto akong sagutin siya at saktan ang kanyang damdamin.
Panganay kasi ako. di lang sa aming magkakapatid, kundi panganay na apong lalaki din sa linya ng lahi ng tatay ko. Nabuo ako sa pagjujug ng sundalo kong ama at ng nars kong ina na ngakaligawan at nagkagustuhan dahil sa pambubuyo ni Tito M na asawa ng ate ng nanay ko. Sundalo si Tito M at magiging isa sa mga mahahalagang tao na tutulong sa amin sa hinaharap.
Anyways, sa tulong ni Aling Marietta, yung sikat na midwife noon sa prubinsiya namin, nailuwal ako mula sa sinapupunan ng aking ina sa bahay nina Mamang at noon ay buhay pang si Dadi (tatay ng tatay ko). Sa kaluma-lumaan kong photo album sa prubinsya makikita ang aking unang mga larawan. Maitim lahat, mukhang malusog naman, at nakahiga sa papag na nilatagan ng makapal na kumot na may tatak na AFP sa may bandang itaas. Continue reading ‘Back to square Juan’
Mahapdi pa din yung kurot ni Ms Punzalan sa singit ko noong tanghaling yun. Dalawang araw na yata ang nakakalipas mula ng inatake ng mga mala-sipit na daliri niya yung makinis kong singit dahil nag-panic at nagtilian yung mga batang babae nung pumasok ako at umihi sa cr nila. Nasa Preparatory school ako nito. Di ko naman talaga alam na hiwalay ang cr ng lalake at babae dahil sa bahay namin noon eh iisa lang naman ang banyo. Yun ang isa sa mga mahahalagang aral na natutunan ko noong Prep. Sa pagkakatanda ko eh nagpasa yung kurot ni teacher pero di ko na iyon sinabi sa mga magulang ko.
Noong tanghaling iyon, habang nagfa-flashback sa utak ko yung mga kantang inaral namin for the day (yung it’s I, it’s I, It’s I who build community, yung mga baa baa black sheep at iba pang mga kantang pambata) at nangingibabaw yung kirot sa aking singit, tahimik kong hinihintay yung military jeep na susundo sa akin pauwi. Continue reading ‘Prep lessons’
Sa tuwing mahihiritan noon ng lola ko at ng mag tito tita ko yung mga kalaro ko o yung mga magulang ng mga kalaro ko sa kalye (yun bang tipong pipigilan nila akong makipaglaro kay ganito at ganyan dahil a]may putok daw siya b]adik daw ang magulang niya c]may utang daw sila sa amin d]masama daw silang impluwensiya) ay nasasaktan ako. Wala pa ata akong grade noon may ganung moda na yung ilan sa kapamilya ko. Noong mga panahong iyon, madalas akong magrebelde dahil mas kinakampihan ko ang mga kaibigan ko kaysa sa pamilya ko. Ganun ako noon. Continue reading ’sa kabilang banda’
Isa sa mga talents ko noong kabataan ko eh ang paggaya ng boses ng may boses (kasama sa paggaya ang tono, paraan ng pananalita at tamang bigkas ng mga salita ayon sa pinaggagayahan). Nandiyang gagayahin ko yung boses ng mga kalaro ko, yung boses ng mga teachers ko, yung boses ng mga napapanood ko sa TV at saka mga boses na naririnig ko sa tabi-tabi.
Noong grade 4 yata ako, kasagsagan ng kasikatan ni Marimar sa Pilipinas, naisipan kong magpamalas ng angking talent sa pag-awit. Nampucha. Sa maniwala ka at sa hindi, parang duplicate na copy ng boses ni Thalia yung boses ko noon- “Mah-riih-mar! Aw!” Continue reading ‘Aw!’
Mahilig akong lutuan ni Ma ng lucky me instant mami chicken flavor. Paborito ko yun noong bata ako kasama ng bine-bake niyang pudding cake mula sa mga paluma nang mga tinapay. Kapag wala na siyang maluto noon, mga instant na pagkain ang hinahain niya. Wala akong reklamo doon. Kuntento naman ako at di lumaking malnourished.
Mas gusto ko si Ma noon kasi di niya ako pinapagaltan madalas. Minsan lang ako nakatikim ng bonggang kurot mula s kanya. Yun yung panahong inaya ko yung mga kalaro ko na lakbayin yung mga bagong lagay na tunnels (actually eto yung mga bilog na sementong nilalagay sa mga kanal, cement pipes sa ingles, tosang tawag sa may amin noon) sa gilid ng kalsada. Continue reading ‘Sam ma 2′
Isang taong gulang daw ako noon, naka-lollipop na kulay pula, may pancit canton curls sa ulo, at mahigpit ang yakap sa may balikat ni ma noong unang umalis siya papuntang Saudi para magtrabaho. Pinatotohanan din yun nung larawang naiwan sa photo album namin sa prubinsiya. Andun ang larawan ng batang ako, bilugan ang mukha, mala-guhit ang mga mata, may subong lollipop at nakayap sa balikat ni ma.
Isang buwan kada taon ang tanging panahong ginugugol ni ma sa amin kapag umuuwi siya ng Pinas. I-minus natin doon yung dalawang taon na ginugol niya sa bansa noong ginawa, pinagbuntis, at pinanganak niya yung kapatid kong babae. Isang buwan sa isang taon, ganyan katagal namin nakakasama si ma.
Swine flu ang nagbibida-bidahan sa mundo sa mga panahong ito. Ang target- yung mga taong may mahihinang respiratory at immune system gaya ko. Katakot lang. Kaninang umaga may binalita s aTV na batang nagbabakasyo galing Mexico na namatay dahil sa swine flu. Buti na lang di pa uso ang swine flu noong kabataan ko, kundi baka napuruhan na din ako. Noong unang panahon kasi, madalas ang pagkakataon na kinakapos ako at naghahabol ng hininga.
Grade 1 ako noong unang ipagkatiwala sa akin ng nanay ko yung susi sa bahay. Gagabihin daw sila ng uwi ng Tatay kaya bahala na muna akong magbukas at magkandado ng pintuan pagdating ko sa bahay mula sa paaralan. May iniwan na naman daw na pagkain doon kaya hindi ako magugutom.
Noong mga panahong iyon, proud na proud ako sa sarili ko kasi sa unang pagkakataon, naramdaman kong pinagkatiwalaan ako ng mga magulang ko. Aba, hindi lang simpleng task yun ah. Di na lang yun simpleng pagbili ng suka, toyo, at kuya sa tindahan sa kanto. Di na lang yun simpleng paghuhugas ng mga pinggan. Iba na yun, bigboy na ako. May susi na ako! Haha!
Sa gitna ng mabundok at mabatong lugar may patag na lupa, mga kasing lawak ng isang kwartong pang-sampuan, na napapalibutan ng mga bakal na bakod (yung parang mga pa-diamond ang hugis ng mga butas na dikit-dikit) ang pinagkukumpulan ng madaming mga tao. Kasama ako at ang pamilya ko sa kumpol ng mga tao sa loob. Madaming mga pagkain, sigurado ako doon, bagama’t madilim dahil tanging liwanag lang ng bilog na buwan ang ilaw na dumadampi sa kadiliman, kita ko pa din ang mga nakahaing pagkain. Parang may pista. Sa kalagitnaan ng kaguluhan bigla akong kinabahan. Nawawala ang aso ko. Alam ko sa sarili ko na kailangan ko siyang hanapin kundi ay di matatahimik ang kalooban ko.
Nang buksan ko ang lock ng bakal na bakod, biglang napahinto yung mundo ng mgatao sa loob. Nang humakbang ako palabas, narinig ko ang sabay-sabay nilang paghinga ng malalim. Para silang choir na nagsasabing kasalanan ang ginawa ko. Bumaba ako sa mabatong lugar. Kinapa ko yung magkabilang bulsa ko, meron akong dalawang 45 na baril. Sa mga sandaling iyon parang nakatigil lang ang gabi. Tahimik na pinagmamasdan ako habang pinagmamasdan ko ang paligid. Maging ang hangin ay parang takot bumulong kung nakita ba niya yung aso na hinahanap ko hindi. Ilang minuto din akong nakatayo nang tuwid sa batuhan habang nagmamasid sa paligid. Ilang minuto din akong nakiramdam sa maingat na paghinga ng lupa, sa pagkaway ng mga munting damo sa batuhan, at sa pagkurap ng mga bituwin sa itaas. Ilang saglit pa, may paggalaw na bumulabog ng sagradong katahimikan ng gabi. Base sa kabog na naramdaman ko sa dibdib ko, sigurado akong yun yung aso ko na hinahanap ko. Dagli akong bumaba sa may batuhan para sundan siya. Mabilis, mailap yung asong hinahabol ko.
Noong bata ako, kabilin-bilinan ni Mamang na huwag titignan ang sariling jebs kapag nagbabawas ka at naglalabas ng sama ng loob sa kubeta dahil yun daw ang sanhi ng pagkalimot. Hindi ko alam kung saan napulot ng lola ko yung kaalaman niya na yun tungkol sa jebs. Malay ko sa scientific basis nito. Ang alam ko lang, walang kaaya-aya sa pagmamasid ng sariling dumi na nakalutang sa kubeta. Pero sadyang may mga pagkakataong mapapatingin ka sa sarili mong dumi. Sadyang may mga bagay tayong nalilimutan, mga alaalang dumudulas sa isipan sa kabila ng masusi nating pagpapaalala sa ating mga sarili.
Isa din ba yang mga lyrics na yan sa parte ng soundtrack nung kabataan mo?
“Boy, girl, bakla, tomboy, butiki, baboy”
Kumusta naman, may pagle-label nang nagaganap sa mga kabataan noon. Di kataka-takang masyado nang madaming mga labels ang lipunan ngayon. Di din kataka-takang parang pagbili na lang ng kendi yung pagbabato ng panghuhusga ng mga tao sa isa’t-isa. Sa ngayon di na kataka-taka ang mga tao at batang judgmental.
Pero noong unang panahon, para sa akin, kataka-takang mabansagan akong boy, girl, bakla, tomboy. Yes, lahat yun. Sige, bonus na din ang butiki, baboy. Oo, lahat ng labels na yan naikabit sa pagkatao ko sa nagdaang mga taon. Heto ang mga kwento ko:
Kasabay ko siya noon tumingin ng mga babae. Pasikreto kaming nangungupal at nagmamasid ng mga feeling maganda, ng mga puting ita, ng mga baluga, ng mga mababahong hininga, ng mga maagang nagdalaga, ng mga seksi, ng mga maamong mukha at ng mga babaeng may taglay na magagandang boses. Medyo magkaiba kami ng type. Crush ko si Kriselda, crush niya si Vanessa. Payat yung crush ko, malaman yung crush niya. Naiiba man ng onti ang tipo naming sa babae, masaya ako na nakakasama at nakakausap ko siya tungkol sa mga crush crush noong grade 4.
Madalas sabay kaming maglakad pauwi. Halos isang kanto lang kasi ang layo ng bahay nila sa amin at pareho pa kami ng dinadaanan kaya madalas ko siyang kasabay, Sa ilalim ng init ng katanghalian, magkaakbay kaming naglalakad at nagkukulitan ni Pebbles. Kami yung nag-aakbayan na parang solid na magbarkada. Yung tipong parehas nakaakbay sa mga balikat naming yung mga braso namin. Continue reading ‘Pebbles’
Kasabay ng paghulog ng blue ballpen sa sahig yung pagkahulog ng loob ko kay Verna. Unang araw pa lang nang makatabi ko siya sa klase, iba na yung dating niya sa akin. Yun bang tipong di ka na nakaka-concentrate sa mga sinasabi ng teacher at hindi ka na nakakakopya ng lecture notes sa board dahil mas naaaliw kang panoorin siyang magsulat.
Kaibigan niya noon si Ruby Ann, yung honor student na maliit na malakas ang boses, Si Gladys, yung matangkad na babaeng malaking bulas, at yung babaeng di ko na matandaan ang pangalan na mukhang maldita pero mabait din naman kahit papaano. Kinaibigan ko yung mga kaibigan niya.
Continue reading ‘Si Verna’
Kasabay ko siya noon maligo sa iisang batya. Siya ang una kong iniisip at inaantabayanan sa umagang sagana sa sikat ng araw at usok mula sa mga siga ng bundok ng mga tuyong dahon na naipon ng mga matatandang nagwawalis salikod-bahay. Siya ang kasama ko hanggang magdilim at pauwiin kami ng mga nakakatandang nag-aalaga sa amin.
Madami kaming pictures na magkasama- hubad, may damit, kumakain, naglalaro, umiiyak, naka-pose at naliligo. Siya ata ang unang crush ko.
Sorry hindi kita kilala. Sabi ng google galing daw sa North Carolina ang numero mo. Sikat ka pala. Madami ka na din palang mga tinawagan bukod sa akin. Kala ko naman puro mga pogi lang yung tinatawagan mo o kaya isa kang sugo ng swerte at ikaw yung magsasabi na nanalo ako sa pakontes o kaya ikaw na yung magpapakasal sa aking kana, but no! hobby mo lang pala magtatawag ng kung sino-sino. Buti na lang di kita sinagot. Sorry, diko kilala ang area code mo. Di tayo close at di kita kilala kaya di kita sinagot.
Ako gusto mong makilala? Dahil umalis si super big boss, at wala naman akong gagawin, bibigyan kita ng sulyap sa malabong nakaraan ngaking kabataan. Eto na siguro yung blog post na magbubukas ng ilan sa mga blog posts ng mga kwento ko noong bata pa ako.
SamComments