Salamat sa pagkakarga sa akin noon sa mga balikat mo. Salamat sa pagdadala sa akin sa manila zoo, maaga akong namulat sa konsepto ng mga hayop at kalikasan. Salamat sa pagsasama sa akin sa paglilibot sa Maynila, maaga akong natuto ng konsepto ng iba’t ibang kahayupan sa mundo.

Naalala ko pa noong unang panahon nung iniwan mo ako sa may tindahan sa kanto ng 15^th avenue sa may gate ng camp Aguinaldo, iyak ako ng iyak noon. As in iyak bata ha. Yung MWAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAh sabay hagulgol hanggang sa tumahan ako at humikbi hikbi na lang. Ayokong mawalay sa iyo noon.

Idol kita noon eh. Akala mo lang hindi, pero oo! Oo! Oo! Idol kita noon. Bilib ako sa abilidad mo at diskarte sa buhay. Buti pinanindigan mong anak mo ako kahit na sinasabi noon palagi ng Prep teacher ko at ng mga kasamahan mo sa trabaho at ng tindera sa kanto na ampon mo lang daw ako kasi mukha akong anak ng mayaman (sorry na maputi si ma) at ikaw daw ang driver ko.

Thank you nga pala lasi kung hindi ka yosiero mula pagkabata ko eh di baka nagyoyosi na din ako ngayon. Bata pa lang ako, alam ko nang hindi cool ang mag-yosi. At bata pa lang ako, nagloko na ang mga baga ko kaya thanks to you and your yosi, nalaman natin yun agad at naagapan ang buhay ko ng mga gamot.

Pa, thank you sa pagbibintang mo noon sa akin na nagdodroga ako, kasali sa frat, basagulero, at pala-computer sa kanto. Kundi dahil doon, hiNdi ako macha-challenge na patunayan sa iyo na mali ang mga ibinibintang mo sa akin at hindi ako magiging salutatorian.

Kahit na wala ka nung grade 4 recognition namin para sabitan ako ng award (buti na lang may nagmalasakit na teacher noon at tumayong kunwaring guardian ko para sabitan ako ng medalya at ribbons) eh andun ka naman noong graduation ko noong grade 6 para suportahan ako. “O, salutatorian lang yang anak ko na yan ha?” sabay tingin sa nanay ng valedictorian noon pati na mga teachers na nakahilera sa may stage sa tuwing aakyat ako at tatanggap ng award.

Di bale nang hindi mo ako ginawan ng retreat letter noon na requirement ng school sa mga magreretreat. Ok lang na nagpanggap akong may binabasang letter mula sa parent kahit na blanko naman talaga yung hawak kong papel. Don’t worry, naiyak din naman ako noon tulad ng mga kaklase  ko. Aba, nakakaluha kayang tumitig sa blankong papel at mag hallucinate ng mga nakasulat doon mula sa iyo. Ok lang yun tay, di ko din naman binasa yung nobelang sulat na ginawa mo noon sa akin isang araw matapos mo akong bugbugin ng suntok at mura noon. Sorry na, pinunit-punit ko iyon at di ko man lang binigyan ng pagkakataong mabasa.

Quits na tayo.

Yung mga pamamalo mo sa’kin? Naku napatawad na kita. Oks lang no. At least masasabi kong naranasan kong mapalo ng halos lahat ng pwede mong ipalo sa akin mula walis tambo, tingting, leather belt, garrison belt, kawayan, bakal, plastic at kung ano-ano pa. Kung hindi mo ako pinaranas ng mga suntok sa tiyan at sa braso eh di sana hindi ako tigasin ngayon diba? Thank you.

Naalala mo yung panahon na hinahanap mo yung sinturon mo sa buong bahay tas di namin makitia kasi wala naman talaga tapos sabi ko baka nasa kotse mo pero minura mo ako tapos nagalit ako tas pinakyuhan kita nang patago pero nakita ng katulong natin noon na may dugong espiya na nagsumbong sa’yo na pinakyuhan kita tapos umuwi kang nanggagalaiti sa galit na parang may sapi ng sampung demonyo na namumula ang mga mata tapos kinaladkad mo ako sa kwarto, winarak ang damit, sinuntok, minura, binugbog  sinigwan at pinalo tapos di pa yun kasi may round 2 pa pala sa opisina mo na mga 5 blocks away sa tinitirhan natin kaya sinama mo ako na umiiyak na may dalang unan at naglakad tayo papunta sa opisina mo habang nakikita ako ng mga kalaro ko noon na umiiyak at nakasuot ng uber laking t-shirt tapos nang makarating tayo sa opisina mo ay pinaupo mo ako sa mesa tapos pinalatag mo yung palad ko nang naka-spread ang daliri sa mesa tapos pra kang nagti tic-tac-toe sa pagitan ng mga daliri ko gamit yung kutsilyo mo tapos nung na-bore ka kumuha ka ng wire cutter at inipit yung pinampakyu kong daliri hanggang sa feeling mo iiyak ako pero di ako umiyak dahil nagpapakatatag ako noon tapos pinalo mo ako ulit at sinigawan hanggang sa mapagod ka at hinayaan akong makatulog ako sa isang folding bed at nagising ng maaga hanggang sa maalala kong may pasok pala ako at hinihintay ako sa school kaya umalis ako agad ng opisina mo at pumasok sa school nang late tapos pinagalitan ako ng adviser ko kasi ako na lang daw ang hinihintay tapos pagkakita ng teacher sa mukha ko, tinanong niya ako kung bakit ko daw yun tinatakpan, sabi ko wala po sabi niya patingin, sabi niya ano yan? Sabi ko nadapa po ako sabi niya ng patagilid? Eh bakit hugis palad yang nasa mukha mo? Tapos ayun napaluha na lang ako. Mula noon, madalas na akong tawagan ng mga crushes ko sa klase dahil naaawa sila sa akin. Thank you tay, mas napalapit ako sa kanila.

Naalala mo din ba nung muntik mo nang ihataw sa mukha ko yung charger ng higanteng cellphone noon sa bahay? Wala lang. Haha.

Pa, kahit pati ang pagsusuot ko ng boxers lang sa bahay at ang pagkain ko sa gusto kong oras at ang pagsusuot ng mga gusto kong damit eh pinapakialaman mo pa din, ok lang. Mas ok na yun kesa walang nangengelam sa akin na kapamilya. Sabi nga, indifference is the opposite of love. Buti nang pinapagalitan mo ako nang madalas kesa indifferent ka sa’kin diba?

Oo, amainin ko, mas gusto ko si Ma noong bata ako kasi hindi niya ako pinapalo, niyayakap pa niya ako. Pero ngayon, parang mas gusto na kita. Haha. Oo, pramis. Mas nagbibigay ka ng hope eh. Alam mo yun, kahit mahirap ang buhay, kahit wala tayong pera, palagi mong nagagawan ng paraan ang mga bagay-bagay at never kaming nagutom, nagmukhang kawawa at nagmistulang api sa buhay. Partida ha, nabibili pa namin mga gusto namin, nakakapanood ng sine at nakakakain pa sa labas. Salamat sa friends mo at koneksyons at abilidad, nakaka-survive tayo sa buhay.

Thank you din ah. Kasi sa dinami-dami ng mga anak mo eh kami ang pinili mong samahan, Oo na, salamat din sa pagsasabi mo sa akin ng lihim mo na madami ka pa palang ibang mga anaks. Nampucha, parang kelangan ko pang mag-organize ng grand eyeball baling araw sa mga kapatid kong nakakabata.

Natuto ako ng mga gawaing bahay dahil sa’yo. Marunong akong maglaba, magluto, maglinis, mag-igib, maghugas ng pinggan,mag-alaga ng bata, mar-repair ng mga sirang gamit at magpatakbo ng bahay. Kung hindi ka naging istrikto at palautos noon, eh di sana nangangapa ako ngayon.

Salamat pa, kasi, kung hindi mo ginastos at isinugal yung retirement pay mo mula sa sandatahang lakas para pamasahe natin papunta dito  sa bansang ito, eh walang Samjuan ngayon. Salamat.

Nga pala, Happy, happy happy birthday Pa!

Mahal ka sa amin.

OHHMAAAAHHYGHHAAAHHHDD.

Minsan mas mahaba pa dun.

OA lang.

Pero kanina hindi siya nakasigaw ng ganun. Di siya nakapag-react. Pinalabas niya lang kami ng opisina habangkinukuyog ng pagyanig ng lupa ang opisina at bodega.

Umatake na naman ang pasma ni mother earth.

Magnitude 5.8 ang lakas ng panginginig niya sa partengito ng Amerika. Pagkatapos may mga Magnitude 3-5 pa na aftershocks.

Mag a-alas dose ng tanghali nang una kong maramdaman ang pasma ni mother earth dito sa Amerika. Utak ko  naalog, puso ko, mga muscles ko, yung lamesa ko, yung computer ko, yung mineral water bottle ko, yung sahig.

Tahimik at feeling ko eh shocked pa din ang big boss pagkalabas namin ng opisina. Nakakatakot naman kasi talaga. Aaminin ko, nayanig ako saglit doon.

Ang mga muscles ko 20 minutes yatang sinapian ng aftershock ng nginig.

O well, naawa naman ako kay mother earth. Di lang kasi siya minsan manginig.

Madalas.

Kapag dumalaw ka nga sa world live earthquake feed sites (tulad nito at nito) eh makikitang mong minu-minuto eh lumilindol sa iba’t ibang bahagi ng mundo.

Tara na lang sa Palawan. Di siya nadadaanan ng earthquake belt tsaka mga bagyo. Yun ng alang baka lumubog na langyun bigla. Pero kahit na.  Mas gugustuhin ko namang mamatay at malunod sa ilalim ng dagat sa may Palawan kesa malibing ng buhay sa subway ng train mamaya kapag lumindol ulit mamaya.

OMG.