Putangina.  Bukod sa bosing eh ako lang ang papapasukin sa bodegasina sa araw bago magpasko. Wow. Saya. Ako na walang sasakyan ha. Ako na dalawang oras ang binabyahe bago makarating ditto. Baka daw kasi sakalaing may umorder. Umuwi na lang daw ako ng 12 ng tanghali kapag walang ginagawa. Wow lang. Wow lang talaga. Buti sana kung may bayad na OT eh. Kaso wala. OTY lang haha.  Anak ng tokwang kabob talaga ‘tong mga to. Si boz light year talaga pauso eh. Magpaka-scrooge nqa siya at sagarin na niya hanggang pasko. Hmpf! Mainit ang ulo? Haha.

Nakakaloko naman kasi. Si kuya Pinoy eh pwedeng magbakasyon kasi daw Christian siya tas ako hindi? Pucha. Mukha ba akong Aetheist? Churanila. Haha

Gusto ata akong solohin ni boz lightyear eh. Wag ganun. Christmas  is about sharing and giving. Give me bakasyon naman putangina.

Ay wait, wal anag pala silang pasko. Hahahahahahahahauhuhuhuhuh

Pero ok lang. Smile na lang ako at manonood ng sine mag-isa pagkatapos. Hahahahuhuhuhuhu

Heto ang ilan sa mga accents ng mga kinakausap ko sa telepono:

Panalo kasi huling huli ng kuyang ito ang mga accents hahaha!

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=3TTgQ99U-mQ[/youtube]

But wait there’s more! 

Eto pa isa.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=GFcwQdmln0s[/youtube]

Jusmio ganitong ganito yung madalas kong nakakausap na nakakalagas ng buhok,

Haha. Tamang test of patience ito.

————

Ako habang kausap yung (hinala kong Pinay) customer service agent sa telepono na medo magulo kausap: Are you a Filipina?

(tinanong ko siya kung Pinay siya paa mag-Pilipino na lang kami.

After 35 years… tska sumagot si ate.

Ateng customer service representative: Half.

***

Patay tayo jan! haha

Di ko kinaya. half daw siya. Peace ate. Pwede mo naman kasing sabihin na Pinay ka. bakit may kala kalahating moda ka pa.

Nampucha naman o. Di na ako makablog sa trabaho dahil pa-busy na ng pa-busty at parang mawawalan na ata kami ng petiks moment di gaya noong tatlongtaon ang nakakaraan. (Anak ng tokwa tatlong taon na dnipala ako sa bansang ito.)

Andami naming shipments. Dati kasi busy kami mulaAugust hanggang huling linggo ng November dahil puro mga winter wear lang naman mga binebenta namin. Pero ngayon, dahil nagbebenta na din kami ng mga long-sleevd na damit at mga pa-sushal na pantalon, eh naging busy na kami all year round. Well, ok din naman maging busy, ibig sabihin malakas ang benta, may kita, at may trabaho pa din. yun lang, pagod paguran ang moda ko lagi tuwing uwian. Gustuhin ko mang maging mulat eh di ko maiwasang mapapikit sa tuwing sasakay ako ng bus at tren pauwi. Yun na lang ang pinaka-pahinga ko eh. Bagoing hobby ko na ang matulog sa tren at bus. Pero siyempre mababaw na tulog lang naman yun. Kakatakot din kasi matulog na mahimbing lalo na di mo alam kung sinosino yung mgatumatabi sa iyo. Isa pang nakakatakot eh baka lumampas ka sa bababaan mo (na lagi na lang muntik mangyari sa’kin haha).

Sa tuwing uuwi naman ako sa bahay, pahionga saglit tapos kailangan pang magluto, maghugas ng pinagkainan at maglinis saglit. Pwede magpahinga ng onti? Haha.

2 hours ang byahe ko one way everyday papunta at pauwi galing sa trabaho. Tatlong bus at isang tren ang sinasakyan ko. Oha parang namumrubinsya lang.

Kaya ayun, pag-uwi medyo pagod na ang inyong lingkod. Shetnamalagket! senyales ata ito ng katandaan. Boo!

Pero gaya ng sabi ko palagi, pipilitin kong buhayin muli ang inaamag ko nang blog

Madami lang mga inaayos sa buhay buhay lately at napakabusy talaga. Woooh!

Ingat kayo lagi mga kabayan!

Maari nyo nga pala akong sundan sa twitter. Sige mag tu-twit na ako ulit.

Kung pinanganak siguro ako sa pamilyang talentado, mahilig sa sining at pag-aaral, sa buhay na marangya at sa angkan na may impluwensiya, mas magiging kuntento siguro ako o masaya ng onti.

Slight lang. Kasi di mo din naman talaga masasabi na kapag mayaman ka na eh makukuntento ka na agad.

Kanina kasi nung nagkaron ako ng onting panahon sa office na gumala sa www eh nakabasa ako at nakakita ng mga gawa ng mga taong lamang sa yaman, talino, kultura at impluwensiya.

Napaisip lang ako. Eh kaya ko din yun eh. Kunh ayus lang ako. Kung mayaman lang ako. Kung ganito lang nanay ko. Kung ganun lang tatay ko.

Kung.

Eh kaso hindi eh. Hehe.

Kaya chinallenge ko na lang sarili ko. May pag-asa pa. Onting tiis, tyaga at pananalig pa. Magagawa ko din ang mga gusto ko.

Sa kabilang banda, di man kami kasing yaman ng iba, di man kasing edukado, kasing impluwensya, at kasing yaman ng iba ang mga magulang ko, eh pinagmamalaki ko pa din sila. Kundi dahil sa kanila, walang ako. Kundi dahil sa kanila, wala siguro akong pagnanasang umunlad pa ang pagkatao.

May pag-asa pa.

(Oha nakaaloko magblog sa phone pero masaya haha. Teka baba na ako ulit ng bus)

Noong gabi naman, pagtawid ko ng kalsada, KABAM!

May nagsalpukang mga sasakyan sa harap ko. Kitang kita ko ang pagkasira at pagtalsik ng mga nasirang piraso ng mga sasakyan in slow motion.

KAPOW!

hello araw ng mga aksidente!

Hinarangan ng mga pulis yung kalsada kung saan ako sumasakay ng bus. May kano na nagtangkang magpakamatay at tumalon doon sa taas ng gusali sa tapat ng bus stop.

Saya.

Napakaraming may topak dito.

Sa amerika, lahat daw posible.

Malapit ko nang paniwalaan ito.

Kahit gaano pa ka hi-tech, kahit gaano pa ka-1st world, kahit gaano pa mukhang ligtas ang bansang ito, eh napakarami pa ding mga bagay na nangyayari na aakalain mong sa mga tv at pelikula lang nangyayari.

Nung isang araw, nabaril ng 8yr old na bata yung kapatid nyang mas bata. Kumusta naman kasing sukat isama ng tatay yung mga anak sa shooting range na walang bantay diba?

Nung isang taon naman, may isang tatay na tumawag sa isang radio station bago nya patayin ang buo nyang mag-anak. 3-10years old ang mga anak nya. Ang dahilan? Naghihirap na daw sila. Eh pucha.napakalaki ng bahay nila.at kung ikukumpara mo ang sinasabi nilang naghihirap dito eh mayaman na yun sa pinas. Napakadali lang naman magsurvive dito kung maabilidad ka.

Ilang araw na ang nakakalipas, isang bmw na minamaneho ng mga menor de edad ang nagpasaway at di huminto sa stoplight.ayun, sinalpok ang schoolbus na puno ng mga bata.

Kamakailan lang, may matandang ale na tahimik na nagbabasa ng libro sa bahay niya. Natumbahan siya kasama ng bahay niya ng higanteng puno.

Araw-araw, may makakasakay ka sa bus na taong kumakausap sa sarili niya o biglang nang-aaway ng katabi. Tamang basag trip. Iba-iba sila ng levels ng kabaliwan.

Ang mga pulis dito hindi nangongotong kundi nango-ngota. (quota). Makahuli lang kebs kung may kaso ka nga ba o wala.

Dito ang mga patalastas ay balahuraan lang sa kalaban.mapa political ads hanggang sa patalastas ng sabon, umasa kang magsisiraan sila.

Pansin niyo na yung mga halimaw at mutants at mga aliens eh sa multimedia spurces paborito ang amerika? Wala lang. Di ako magtataka kung isang araw may bigla na lang sumulpot an higanteng mga halimaw tapos lilitaw yng mga power rangers. Bioman, at maskman.

para na nga akong abute dito na pasulpot-sulpot.

Chura naman kasi ng mga pangyayari nitong nakaraansa buhay. Medyo magulo. Haha.

Kwento ko sa susunod pramis. At babawi ako at magbablog-hop muli.

Sayang ang hosting nitong site. Haha.

Whew.

Solo flight mode na naman ako sa opis ngayon, Why not chocnut andaming gagawin pero eto bumablog-break ako saglit. Sgalit lang naman kayo talaga. Pagbigyan niyo na ako. Minsan na nag lang ako makadalaw dito. Shiyets.

Anyways, teka balik muna ako dito sa ginagawa ko at ako eh popokus mode muna.

Kitakits mga kabayan. Brb

“at ngayon di pa rin alam kung ba’t tayo andito,

pwede bang itigil muna ang pag-ikot ng mundo?”

Kumusta naman ang umagang ito. Naglipana ang mga gumagalang disabled. Wala namang kaso yun talaga. Pero nagmamabagal ang mga pampasaherong sasakyan nang 50 porsyento. Sana kasi magdagdag sila ng bus dito diba? haha. Namimiss ko lalo ang edsa eh.

Ulat panahon naman tayo. Lumamig na naman ngayon kumpara kahapon. As usual, may contest na naman ng pabahuan. Shet na nanlilimahid na malagket! Pramis. Ibang klase yung mga mababaho sa tren. Parang amoy jebs at ihi na natuyo na lang sa katawan at balat nila. Nakakakilabot sa baho eh. Yaks!

Hay ang busy lang nitong mga nakaraang linggo. Tagal ko nang di nakakablog. Mainam naman at di masyadong nakakagala kung saan-saan ang utak ko. Bagama’t may mga nabasa akong di ko dapat mabasa-eh ok pa din ako.Hehe. Pokus! Sabi nga ng isang kaibigan.Ok.Then pokus it is.

Pagkaraan ng maraming buwan, muli kong nakasabay sa byahe sa subway train yung pamilya na kumakanta at tumutugtog ng mga kanta ng the beatles. Apat sila.

Yung tatay na afrikano at yung small, medium, large nyang mga anak. Kanina tatlo na lang sila.

Patay na daw tatay nila.

Halos tatlong taon na din ang nakakaraan nang una ko silang marinig sa tren. Malulusog pa sila nun at palaguan portion ang mga kulot na buhok. Galing daw silang east coast at mag-iipon ng pamasahe pauwi. Ilang taon na ang lumpipas, andito pa din sila. Yung panganay nila namayat na at nagpasemikal na kulot. Basta kulot pa din ang buhok nya kahit semikal. Noong una di ako makapag-abot sa kanila ng kahit magkano kasi wala talaga akong dalang pera. Buti na lang kanina nakapagbigay ako kahit kaunti. Pang dinner daw nila.

Pinawi nila yung pang hihina at panlalambot ko maghapon na diko mawari kung san nagmumula. Hello sam, mas madami pa silang mga problema sa iyo. Wag kang mag-inarte. Magpakatatag ka lalo. Ituloy lang ang pagsabay sa kanta ng buhay.

Ang pangit ko daw sabi ni itay.

Humahaba na daw kasi ang mukha ko at pumapayat na ako.

Sabi ko nagpapapayat naman talaga ako. Ginusto ko ito.

Iginiit niya na dahil daw sa problema ko (sa pag-ibig o kung saan man kaya ako namamayat).

Excuse me naman po tay ah. Masayang-masaya  kaya ako (BWAHAHAHAHAHA) at hinding hindi ako magpapayat dahil lamang sa problema ng puso. Asus. Natuto na ako.

Hehe. May mga paraan para mag-cope at hindi ko option ang magpapayat dahil sa problema.

Nagpa-practice lang ako ng healthier lifestyle. Nakanang.

Haha.

Ganun naman talaga diba? Mas lalaitin ka ng magulang mo bagamat alam mong mahal ka naman nila. Haha. Masaya ako sa pagiging pangit ko according to Itay.

Isa pa, oa lang siya dahil nagawa kong magbawas ng timbang nang mabilis. Hindi na naman siya sanay. Ano gusto niya lumobo na naman ako? Hello tay.

Di daw kasi ako kumakain. Haha. Eh sa gabi lang nya naman ako nakikitang kumain. May nabasa kasi ako noon.

Sabi, Sa umaga, eat like a king.

Sa tanghali, eat like a prince.

Sa gabi naman- (drumrolls please)

Eat like a baby prince! Hooray!

Anuba, churaneto, hindi eat like a pulubi ha. Balit pulubi pa eh pwede naming prince pa din. Baby servings  nga lang. hehe.

Mabisa iyon para di ka manghina sa umaga. As in full heavyweight meal talaga ako kada umaga dahil hello naman sa maghapon ko na pagbobodega, pagkakargador at pag o-all around office guy.  Sa tanghali naman, lighter meals siyempre. Pero dapat madami pa din at may prutas pampasigla. Haha. At siyempre sa gabi, baby servings ng lahat ng gusto kong kainin anuman iyon.

Saya diba?

Di ko naman nililimit ang sarili k. bakit ko naman yun gagawin? Haha. Sinusubukan ko lang palawakin ang sakop ng aking pagdidisiplina sa sarili. Naks may ganun pang nalalaman eh no? haha. Oo ganun talaga. Dapat lumago an gating pagkatao sa bawat paghakbang natin sa patuloy an adumarating na hinaharap.

Haha. Kung masaya si itay sa pagsasabing pangit ako, bahala siya, Basta ako, masaya na ako. Period.

Pwede din naman akong sumaya kahit sa maliliit na bagay diba? Diba?

KLahat naman tayo may karapatang lumigaya. Why not chocnut?