Category — pulitika

Kakapanalo pa lang ni dating US Senator Barack Obama bilang Presidente nang bansang ito nang bigalang may magtanong sa akin ng: “Bakit ba ang mga Pinoy eh sobrang excited at tuwang-tuwa sa pagkapanalo ni Obama?”  Oo nga naman. Bakit ba parang mas malapit pa sa Amerika ang mga Pinoy kesa sa madaming mga kano? Muntik ko na siyang tanungin kung yun bang naobserbahan niyang pagka-excited at pagkatuwa ng mag Pinoy sa pagkapanalo ni Obama eh tulad ng pagka-updated nila sa mga TV series na gawa ng Amerika, pero hindi ko na siya tinanong.

[Read more →]

“Hindi lang siya kaibigan, di
lang siya kapatid. Di lang kasintahan, o kaisang-dibdib. Di lang siya asawa, o inang uliran.
Siya’y aking kasama, sa mapagpalayang kilusan.”

-kasama mula kay Gary Granada

For the last two decades, the name Crispin B. Beltran has been associated with pickets,
demonstrations, strikes, and generally everything connected to the militant labor
movement. Not surprising with him being the chairman of the Kilusang Mayo Uno (KMU).
Since August of 2001, however, he has become known as something else - a member of
one of the biggest, most influential bastions of conservatism in the country, the House of
Representatives. From 2001-2003, he was one of three Bayan Muna solons. From 2004 up
to present, he now stands as the chairman and representative for labor and urban poor
concerns of the Anakpawis partylist. Ka Bel breathes, lives and practices the politics of
change and nationalism with the same fervor he does as a leader of the parliament of the
streets.

But no less interesting than his politics is his personal life. His love life alone is the stuff of
movies, megged by the late Lino Brocka or Ysmael Bernal, crossed with Jose Javier Reyes.
Since 1956, Ka Bel has been married to the former Rosario Soto from Malolos, Bulacan.
There’s a joke circulating around activist circles that goes “Ka Bel is a voice who should be
heard in the Lower House, but in his own house, it’s Ka Osang whom he listens to.”

This is their love story.

Ka Osang is the product of a broken home. Her parents separated early in her childhood,
and as the youngest among the three children, she was left to an elderly relative, her
father’s aunt who lived in Gagalangin, Tondo. Ka Osang grew up wanting for nothing - she
was given new dresses and jewelry whenever she asked for them.

But in exchange, she had to be obedient to the very strict, and sometimes unreasonable
rules of her grandmother. She was entered in La Concepcion, a convent- school, and was
told never to look at members of the opposite sex. “Wala talaga akong kaalam-alam sa
mga lalaki nun. Si Papa lang at yung mga kapatid ko ang pwede kong kausapin.” (”I knew
the least thing about boys or men.The only males I was aware of were my father and my
brothers.”) [Read more →]

Q. What’s the difference between corruption in the US and corruption in the Philippines ?

[Read more →]

“Do you guys have laws in the Philippines?”

tanong sa akin ng amo ko habang nagkekwentuhan kami isang gabi.

Siyempre natangahan naman ako sa tanong niya. Hindi ba niya naisip na simula noong unang panahon, bumuo na ng batas ang mga tao para mabigyang ayus ang kanilang lipunan para mabigyang daan ang pagkakabuo ng kanilang sibilisasyon? Nagulat ako sa tanong niya, kaya agad akong napasagot ng “Yes, Of course!” Pinaliwanag ko sa kanya na sa katunayan, napakaraming mga magagandang batas ng Pilipinas, yun nga lang, hindi ko alam lahat ng dahilan kung bakit ito hindi mapatakbong maayos ng pamahalaan.

“…cause I’ve heard stories that people there do not follow laws and can easily bail their way out of the law’s punishments…”

Okey. May pinupunto naman pala siya. Ni hindi ko man lang agad napansin na may halong sarcasm yung tanong niya. Nanibago lang siguro ako. Iba pala kapag mga taga ibang bansa na ang pumupuna sa lupang kinalikihan mo, sa bayang kinagisnan, at sa bayang kumanlong sa’yo ng maraming taon. Mas malakas ang tama sa’yo. Yung tipong gusto mo ibangon yung dignidad ng lahi mo bilang pinoy pero sadyang madaming mga di magandang kapuna-punang mga bagay ang napapansin sa bansa mo. Mapapatigil ka na lang bigla at mapapaisip. Babalik pa kaya ako sa Pinas gayong halos karamihan ng mga Pinoy na nakakausap ko dito sa bansang ito ay nagsasabing ‘wag na’kong bumalik dun. Madami nang Pilipino ang nawalan ng tiwala sa gobyerno, pati sa kagandahan ng bansa natin.

“Putakte…wag ka na bumalik sa Pinas…tarantado gobyerno natin. Witness ako dun kay Trillanes. Napakalapit ko.”

Kamakailan lang ay natanggap ko ang mensaheng yan sa isa sa mga matalik kong kaibigan na nagtatrabaho sa Makati. Siya ang unang nagbalita sa’kin ng nangyari kamakailan lang kina Senator Trillanes.

“Nag walk-out sila Trillanes along with Brig. Gen. Lim and 30 soldoers sa hearing. Tapos nagpunta sila sa Manila Pen, eh di namn kudeta yun diba kasi dun lang sila dumiretso. Wala namang armas yung mga yun. Eh ang tarantadong gobyerno, ang daming pinadalang sundalo at tangke. Potangena, nagpaputok pa nung ayaw lumabas nila Trillanes. Tang ina. Ginawa ng gobyerno? yung mga media sa loob tineargas (inispray-an ng tear gas) at pinosasan. Tas ‘lamo? Ang potangena, sinira ng tangke yung pinto para makapasok. What a brute use of force! May curfew ngayon sa Pinas. 12-5. Sinong Paranoid ngaun?”

Matagal na namang paranoid ang gobyerno ng Pilipinas sa maraming mga bagay. Takot ang gobyerno sa pagpapalit ng pamamahal;a, takot ang gobyerno sa paglilipat ng kapangyarihan, takot ang gobyerno na mawalan ng kontrol sa mga nasasakupan nito. Yung paranoiang iyon ng pamahalaan ng Pilipinas ang isa sa mga sakit nito kaya hindi ito makakilos ng akma para sa ikabubuti ng nakararaming mga Pilipino.

Ang madalas na headline pag nagtatanong ako tungkol sa Pilipinas ay,
“Naku, walang bago! magulo pa din dito!”

Kung ang batas ng isang bansa ang isa sa mga nagbibigay ayos sa lipunan nito, baka nga joke lang yung mga batas sa Pilipinas. Baka nga wala namn talagang batas gaya ng napapansin ng mga dayuhan. Kunge meron man, tinutulugan naman ng mga kinauukulan. Babalik pa ba ako ng Pinas? Oo naman.

Lingid sa kaalaman ng maraming dayuhan dito, kahit mistulang magulo ang Pilipinas, napakaraming mga simpleng dahilan na gugustuhin mong balik-balikan doon. Isa lamang yun sa mga tatalakayin ko sa mga susunod na entries ng blog na ito.
Sa blog na ito ibabahagi ko sa inyo ang aking mga karanasan dito sa Amerika bilang isang OFW na nakikipagsapalaran sa uri ng buhay dito.