Category — sa musika

Paminsan-minsan, masarap ding makinig muli sa boses ni Chito at sa himig na gawa ng kanyang banda. Naglaho kasi ang pananampalataya ko sa parokya nang mapurga ako sa paulit-ulit nitong pagsesermon tungkol sa buhay pag-ibig.

Madalas kong iniiwasang patugtugin yung playlist ng parokya ni edgar sa media player sa pc kasi baka marindi lang ako sa mga kanta.

Naalala ko nung kasagsagan ng kasikatan ng kanilang banda, puro tugtog parokya na lang ang naririnig ko. sa canteen, sa school bus, sa jeep, sa bus, sa taxi, sa bahay, sa kwarto, sa classroom, sa kanto-kahit saan puro mga kantang pamparokya ang naririnig ko-wah! Nakakarindi ang paulit-ulit na pagkapit ng kumakantang boses ni Chito sa utak mo sa tuwing maglalakad ka pauwi sa bahay o sa tuwing lumulutang ang isip mo sa classroom.

Di ko naman masisi ang mga taong walang ginawa kundi gayahin ang mga kanta ng parokya; e sa madaling sundan at kantahin ang kanilang mga himig at tugtog.
Kaya naman noon, kapag hindi mo alam kantahin ang kanilang mga kanta, laos ka, olats.

Kanina, sa muling pakikinig ko ng himig parokya, naisip ko na hindi pala ako takot marindi sa kanta o sa tugtog. Naisip kong takot lang siguro ako dahil naiingit ako sa mga kanta ng parokya. Nakakainnggit ang mga kantang simple pero may tama. Nakakainggit na kahit papaano ay kayang pagtakpan ng mga simpleng kanta ang problema ninuman.
Ngayon alam ko na kung bakit maraming naaadik sa parokya.

Sana nga pwedeng daanin sa simpleng himig, tawanan o inuman ang lahat ng problema.
Kinakailangan ko yatang mas makinig ngayon ng mga himig parokya.