Category — Uncategorized

Second Global Forum on Migration and Development is being hosted in Manila, where apparently the government believes that migration is development, that to escape poverty one must escape from his country-and worse, that its citizens agree wholeheartedly.

Sa ginagawa ng pamahalaan na pagsuporta at pagsusulong mga programa tungkol sa migration, eh parang basta na lang nilang isinasangkalan yung mga OFWs para maging sakripisyo upang maisalba ang lagay ng ekonomiya sa bansang PIlipinas.

Palagi na lang ibinabalandra sa mga manggagawa sa Pinas yung mga pinapangakong magandang buhay sa ibayong dagat, yung pagkakataong mamuhay ng maginhawa at makapagpadala ng di hamak na mas malakaing pera sa mga kapamilyang naiwan sa Pinas, nang hindi nabibigyang pansin yung kakulangan ng oportunidad na matino sa mga Pilipino. Oo, madaming trabahong pwedeng mapasukan, (sa maniwala kayo o hindi, madaming pwedeng mapasukang trabaho) pero sasapat ba naman yung sweldong kikitain ng mga manggagawa sa patuloy na pagtaas ng pamasahe, ng langis at nga mga pang araw-araw na gastusin?

[Read more →]

Bakit ba kasi ang universal language daw sa mundo eh love. Di mo naman yun magagamit sa sitwasyong nakakausap ka ng koreano na umoorder sa inyo na anlabo-labo-labooong kausap. Alangan namang sabihan ko siya ng saranghe (I love you). Asa naman kung kakausapin niya ako ng matino.

Napagtanto ko kanina pagkatapos ng tumataginting na halos 30 minutes naming usapan ni ateng Koreana na dahil sa hindi pagkakaintindihan, magulo at madaming gera sa mundo. Bulbullish na gulo.

[Read more →]

Kung ako nagsisimula pa lang sa pakikipagsapalaran bilang OFW, si tita Bulak ay tiyak kong may mahaaaaaaaaaaaaba nang kwento mula noong nag-taiwan siya hanggang sa nag-hongkong siya tapos ngayon nag-Italia.

Sampung taon mahigit na ata siya sa Italia. Hindi ko na din matandaan. Basta ang alam ko, medyo bata-bata pa ako nang huli kmaing magkita. At simula noon, isa na lang siyang boses na palaging nagungumusta at nangangaral sa amin sa telepono.

[Read more →]

“Kapag andiyan yun, andiyan lang yun. Di yun mawawala!”

Medyo pasigaw na sabi ni itay sa akin nang tanungin ko siya kung nakita ba niya yung bagong charger ng cellphone na binili ko.

Tama naman siya. Naniniwala akong kung walang ibang gagalaw, yung iniwan mong gamit, hindi mawawala. At sa kaso ng aking nawawalang charger, malabaong mawala yun  nang basta basta sa lugar na pinag-iwanan ko sa kwarto dahil tatlo lang kaming nakatira sa kwarto. Ako, tatay ko at kapatid ko.

Una kong tinanong ang kapatid ko kung nakita ba niya yung charger.

“Ha? Ewan ko. Bakit ba palagi mo na lang akon pinagbibintangan? Hindi ko nga ginagamit yun.”

Ok. Sabi ko sa loob-loob ko. Pero imposible naman na mawala basta basta. So isa na lang ang posibleng nakakita o kumuha- si Itay.

[Read more →]

Brownout nang gisingin ako ng kapatid kong babae isang umaga. Medyo nag-panic kami kasi pareho kaming late nagising. Madilim. Mas madilim kaysa sa mga nakaraang araw ang 6:30 na iyon. Kulay gray ang ulap na makapal, mapula-pula pa nga ng konti. Parang yung kulay ng ulap kapag may nagbabadyang malakas na ulan na naipon nang matagal, ganun. Tapos adik lang sa pag-ihip yung hangin sa labas. Parang nag li-limbo rock lang yung mga maninipis na puno at shrubs sa labas. At siyempre, nagliliparan ang mga dahong mahuhulog pa lang sana sa kani-kanilang mga puno.  May bagyo ata. Nagdalawang isip kami kung papasok pa kami. Ako sa trabaho, siya sa iskwelahan.

Pagkatapos ng ilang segundong pag-iisip, napagtanto kong kailangan kong pumasok. Ano ba naman kung bagyuhin ako. Sayang ang dollars. Bahala na. So nag-ayos ako, kumain ng saging at lumabas papunta sa bus station, 10 minutes walk away sa tinitirhan namin. At paglabas ko, nalaman kong hindi pala bagyo ang dahilan ng madilim na kalangitan. [Read more →]

Yan yung dalawang simpleng mga salita na madalas makapagpangiti sa’kin. Simpleng mga salita pero milya-milyang kaligayahan ang naidudulot nito sa aking mga pagod na maskels, mga pagod na mata, pagod na isip at pagod na damdamin.

Makatanggap lang ako ng kumusta ka sa text, sa email, sa ym o may bumati lang sa akin ng kumusta sa personal, masaya na ako. Bakit kamo? Kasi dito sa Amerika, bagama’t maraming mga kano ang babati sa ‘yo ng “How are you?” “How are you doing?” alam mong nakasanayan lang nila yun. Tipong programmed ba, ganun. Kaya walang masyadong laman. Walang masyadong impact. Walang dating. Mapapangiti ka pero yung generic na ngiti lang din. Yung tipo ng ngiti na walang spunk sa puso.

Pero kumusta na nga ba ako? Madalas kong sagot, ok lang. Para mapaniwala ko ang sarili ko na kahit papaano ay ok lang talaga ako at para mapanatag na din at di mag-alala yung kausap ko na nagtatanong. Isa pa, yun ang pinakamadaling sagot sa maikling pangungumusta.

Pero kung tatanungin mo ang halos karaniwang nangayari sa akin sa maghapon, uhm, sige, magkukwento ako ng saglit.

[Read more →]

Sa a kinse dadayo si Sarah Geronimo sa Jollibee sa may lugar namin. Yung fanboi kong persona ay nabuhay na naman at binulungan akong puntahan si Sarah. Alam niya kasi na crush ko si Sarah. At alam niya na kapag crush, pupuntahan at pupuntahan ko yan anupaman ang mangyari.

Di naman ako ganun ka hardcore na fanboi. Susme. Ayoko naming makipagsiksiikan para lang sa sandaling kaligayahan na mangitian ng idol o crush. Ewan ko ba. Basta sa pagkakatanda ko, unang umatake angpagka fanboi ko noong nagging crush ko ang bagong bokalista noon ng bandang Mojofly dahil sa Music Video nila ng kantang Mata.

Tandang tanda ko pa yung hapon na yung kung kelan narinig ko sa dj sa radyo na yung Mojofly daw ay asa station nila sa strata 2000 sa ortigas ng 7pm. Ako naman parang nakuryente na na-excite na ewan. Basta on the spot, naisip ko, dapat makapunta akodoon. Malapit lang samin ang ortigas. Cubao lang kami. Kayang kayang dayuhin. Isa pa, Kung di ko gagawin, kelan pa diba? Eh supah crush ko noon si Lougee Basabas. Haay Lougee you are hot!

Anyways, ayun nga, noong hapon nay un, naghanap talaga ako ng kasama. Sa kasawiang palad, karamihan ng mga tao na niyaya ko eh tamad o tinatamad o di kilala ang Mojofly kaya kahit sino na lang basta papayag. Kaya hayun, buti napapayag ko si Glades aka Gladiator na kaklase ko at ka-schoolbus noong highschool. Isa siyang morenangmaskuladangkulot na babae na umiibig ng babae. Dahil banda banda naman yung pupuntahan naming, napapayag ko siya. Nagbiyahe kami papuntang Strata nang di alam ang pupuntahan. Haha. Ayun, awa ng kalawakanm eh natunton naman naming ang venue. Siyempre ako noon nahihiya pa, kasi naman andaming ibang fans na hardcore, todo pic, vid, at punas ng pawis. SI Lougee kay ganda lang noon kaya naman natutuod ako. Pero nangpalapitin kami ngmanager, ay iba na, sheeeet super kilig lang. Wooh. Ayun, nagpichuran kami at nabigyan niya ako ng EP Cd nila na may pirma niya.

“Take Care, -Lougee” Wooh! Kahit generic autograph yun, kinilig pa din ako. Wala, wala kang mabibiling ganun. Haha. So ayun na ang aking unang fanboi moment. Success! Kung may tiyaga, may autograph at picture. Basta pag ginusto mo, pwede mong makuha.

Anyways, matagaaaaaaaaaaaaaal na panahon din bago yun nasundan. Busy eh. As in super busy noong kolehiyo, kaya ayun ditto na siya sa Amerika nasunda. At guess what kung sino angunang artistang dinayo ko ditto. Dali, hula hula hula. Sirit na?

[Read more →]

Mukhang kaabang-abang at promising anbg pelikulang ito na ipanlalaban sa paparating na Metro Manila Film Festival. BAse sa napanood kong trailer,  mukhang astig na full-length animation ito ng mga Pinoy. Panalo din ang concept lalo na yung elementadia. Natuwa ako doon. Sana malayo ang marating ng pelikulang ito at nawa’y makagaw apa ng maraming tulad nito ang mga magagaling at talentadong mga Pinoy animators at artists.

Ang official trailer ng Dayo

News Central sa Studio 23 feature ng dayo

Bisitahin ang wesite ng pelikulang Dayo dito– iclick

Pagmulat ko mula sa masarap na pagkakahimbing sa tren ay kinabahan ako ng todo. Pa’no ba naman paggising ko, nalito ako kung saan ba ako papunta. Sa papunta sa opisina o pauwi sa bahay?

Sa panaginip ko kasi, pauwi na yata ako, so dapat sa dulong istasyon ako bababa, pero nang mahimasmasan ako, umaga pa lang pala at papasok pa lang ako sa opisina. Wala naman kasing pagkakaiba yung itsura ng nakikita mo sa tren sa ilalim ng lupa kapag papunta ka ng opisina o kaya pauwi ka sa bahay. Madilim. Ganun palagi. So nalito naman ang ako kanina. Mabuti na lang 3 stations away pa ako sa bababaan ko nang magising ako kanina sa aking pagkakahimbing habang tumutugtog ang soundtrack ng Lion King Broadway Musical sa aking tenga.

Iba na ang epekto sa akin ng araw-araw na pagsakay ng tren sa ilalim ng lupa. Distorted ang oras. Anytime pwede kang malibing doon kapag lumindol o nagka-sakuna. (Wag naman sana)

So ayun, nakababa naman ako sa tamang istasyon, pero wag ka, may higanteng Amerikanong tumapak sa may likod na parte ng sapatos ko sa kanang paa. Naman! Natanggal ang sapatos ko. Buti na lang madali siya isuot. Di ko na din pinatulan si manong kano kasi naman higante siya. Isa pa, nagmamadali na ako kanina. Isa na namang joketime na umagang hatid sa akin ng tadhana. Happy Sabado sa Pinas!

Kahapon nakatanggap ako ng email mula sa isang kababayan sa Pinas tungkol sa kwento ng kaibigan niyang hinuli daw ng NBI. Sa tingin ko, medyo may anggulo ng pag-ibig at paghihiganti to. Ang susunod na sulatin ay galing sa kabayan nating si Selina. Pinadala niya ang email ng kanyang saloobin para magsilbing babala na din sa ating mga kababayan.

Heto ang email ni Selina:

[Read more →]

RECESSION SALE!!  THANKS TO BUSH!

-yan yung higanteng karatulang bumulaga sa tapat ng bintana ko nang magsimulang mag-away yung driver tsaka babaeng pasahero sa bus na sinasakyan ko.

“Are you talking to me bitch?” sabi nung babaeng African American na may maikli at panlalaking buhok doon sa driver.

“I am talking to every person in this bus. I don’t want roaches and bugs to come here because of all the food and dirt.” Sabi ng babaeng African American na driver na may mahabang buhok at mahahabang kuko sabay hinto ng bus.

Mas napansin ko yung mga tinitinda sa tindahan na may karatula ng RECESSION SALE!! -mga art materials, mga paintings, illustrations, sculptures at kung ano-ano pang mga pang artsy na mga bagay.

Isa-isang binuksan ni Miss driver yung mga maliliit na bintana sa may taas ng malaking bintana para makapasok ang hangin.

“What’s your problem huh bitch?!” pasigaw na sabi ng African American na ale habang dumudukot ng chips sad ala niyang plastic bag. Patuloy siyang ngumunguya habang sinusundan niya ng tingin si ateng driver. Madami pa siyang sinasabi eh, di ko na lang iniintindi. Ang daldal lang niya, [Read more →]

Parang Tondo lang dito sa kanto malapit sa’min kung saan ako naghihintay ng bus.

May mga tambay na nakasuot ng malalaking puting t-shirt ala gangstah-rappers na nakababad sa ilalim ng dilaw na ilaw ng poste, maraming mga naghihintay ng bus, may mga nag-mamarijuana sa paligid, may mga lasing na palakad-lakad, at siyempre may mga napagtitripan ng mga tambay.

[Read more →]

Durog at wala nang buhay kong hinugot mula sa bulsa ko yung relong bigay sa akin ni Itay na nabili niya noong nadestino siya sa Africa. Yun lang ang kaisa-isa kong mabilisang basehan ng oras dito sa bansang ito kung saan kundi napakabilis ng oras ay napakabagal naman nito.

Fresh at mainit-init pa mula sa Washing machine at dryer ang shorts ko na nilabhan ng kapatid ko. Wala na din naman akong nagawa. Bakit ba nalimutan kong siya ang labanderang hindi tumitingin sa laman ng mga bulsa ng nilalabhang mga damit. Tsk! Kaya ayun, strap na lang ang natirang matino sa relo ko. Yung salamin, mga pindutan at malamang pati makinarya, durog.

Halos maghapon akong walang konsepto ng oras kahapon. Masarap. Masaya. Di ka nagmamadali. Tamang chill lang. Minsan masarap din lumaya sa pagkakatali natin sa oras. Pero dahil ang mundo ang karamihan sa mga aspetong nagpapagalaw dito ay umiikot at pinapaikot din ng oras, kinailangan kong bumili ng relo. Buti na lang may kamukha yung relo ko sa convenience store. 10$. Bargain, Japeks pero pwede na din kesa wala.

Maraming salamat sa naniwala at nagpadala ng nominasyon para sa blog ni Samjuan, at sa lahat ng mga may pakana at organizers ng katatapos lamang na Philippine Blog Awards. Hindi ko po talaga inaasahang mapapansin ninyo at mapaparangalan pa ang aking munting blog. Maraaaaaming maraaaaaaaaming salamat hanggang langit hanggang sa ibang galaxies tagos hanggang sa parallel universe sa inyong lahat na bumisita, naniwala, nagbasa, nagkumento, naki-link, at nakibahagi sa aking buhay dito sa bansang ito.

Asahan niyo po na mas madami pa akong mga kwentong ibabahagi sa kabila ng kayod kalabaw kong schedule dito. Ika nga, may paraan naman basta gugustuhin. Basta, sobrang pinasaya ninyo ako at parang napawi yung pagod ng mga mata, maskels, ulo, kalooban at puso ko. Maraming maraming salamat po!

Nakita ko na naman si manong Pinoy na namumulot ng basura sa street ng tinitirhan namin.

Una namin siyang nakita ng tatay ko isang gabi noong winter; naka-leather jacket, namumulot ng basura, may dalang push cart, at maingat na inaayos ang mga napulot sa loob ng cart.

Naalala ko pa kung paano pa namin pinagtalunan ng tatay kung PInoy ba siya o Mexicano. (May malaking pagkakahawig kasi ang mag Pinoy at Mexicano dito sa parteng ito ng America) May kutob akong Pinoy siya pero dahil sa tanging mga dilaw na ilaw lang kalsada ang dumadampi sa katawan niya, hindi ko masiguro. Para matuldukan ang aming paghihinala, pagdaan namin ni itay sa tapat niya, sinabihan siya ng tatay na “Kumusta po?” at walang pag-aalinlangan naman kaming sinagot ni manong ng “Ayos naman kabayan!”

Natuwa ako.

Noong unang salta ko dito sa bansang ito, sobrang natutuwa ako kapag nakakarinig ng salitang Pinoy at boses Pinoy. Kaya laging may parang lukso sa aking puso (oo, parang lumukso lang talaga ang puso ko) kapag nakakakita o nakakakausap ako ng kapwa Pinoy.

Pero sa kabilang banda, nalungkot ako.

[Read more →]

Naalala ko na naman yung pulis na nanghuli sa akin. Ang nakalagay na pangalan niya sa tiket ko ay: Crabtree.

Tao ba siya o isang joke? Tumawag na ako sa sheriff’s office pero wala pa daw doon ang record ko. Hmm. Totoo nga kayang nangyari yung nahuli ako ng pulis? Shetnamalagket.

Tapos naalala ko na naman yung nakalagay sa tiket ko. Meron akong speed! 35! Ano ako kotse? Ano yun na-calculate niya steps ko per minute? Naman! Baka siya si robocop alias crabtree.

Kala ko sa Pinas lang may mga pulis na may topak.

Lunes na naman at tiyak makikita ko na naman ang pagmumukha ng aking super big bossing. Maririnig ko na naman yung boses niyang bipolar (minsan ubod ng lakas at minsan ubod naman ng hina), makikita ko na naman yung mukha niyang kamukha ni count dracula sa sesame street, maririnig ko na naman yung paborito niyang linyang “OHHHMHAAAHHYYGHHAAAHHD!!!” na paulit-ulit mong maririnig sa buong maghapon, maamoy ko na naman yung kilikili niyang may pinaghalong amoy ng sibuyas at bayabas na hinog at maririnig ko na naman yung mga utos niya, “Sam, come here! Do this! Do that!”

Bukod kay super big boss, maghe-hello din ako sa mga higanteng karton na dapat kong buhatin bilang super kargador nila. Oh Hai there huge boxes! Missed me? Demet.

[Read more →]

Pagkasabing pagkasabi ko sa kausap ko telepono ng “Mag-iingat ka palagi ha?” ay saktong hinuli ako ng pulis.

Kung minamalas ka nga naman. Grace under pressure. Grace under pressure. Wala kang kasalanan. Wala kang kasalanan Sam. Pero bakit ka hinuli ng bwakanang pulis na ‘to? Shet triple squared.

Yun na lang nasabi ko sa isip ko habang unti-unti nang kumakabog ang dibdib ko at sinasaniban ng panlalambot at panginginig ang mga tuhod ko.

“You crossed the line on the wrong time, sir” Sabi ng mamang pulis. Tanginaba niya? Tumawid ako nang may numero pa sa cross the street sign. Nasa 15 secs remaining pa ata kaya tumawid na ako. Gusto ko sanang depensahan ang sarili ko pero kailangan kong kumalma. Sa dinami-dami ng tumawid kanina sa panahong iyon, dalawa lang kami nung babaeng mukhang haggard kagabi ang hinuli. Doon ko napagtantong nangti-trip lang tong mga hayop na ‘to.

[Read more →]

Isang dosena lagi ang bentahan. Sa isang kahon may isang style at isang kulay lang ng damit. Sa Isnag kahon, may 2 small, 4 na medium, 4 na large, at 2 extra large. Minsan 10$, minsan 12$ o minsan naman 15$ ang isang piraso ng damit. Multiply mo sa 12, yun ang presyo ng isang kahon. Ganito ang bentahe kung bibili ka ng isang kahon sa bodega. Kaya kung gagawin ni Itay ang balak niyang business na naisip niya mula sa kanyang pagkabagot sa bahay, kakailanganin niya ng malaking pera.

Yun ang pinapaliwanag ko. Yun ang gusto ko sabihin. Hindi siya nakikinig.

Paulit ulit niyang sinasabi na alamin ko ang ganito ganyan sa bodega, kung papaano makaka-score ng magandang deal, kung papaano kikita ng salapi sa binabalak niyang business.

[Read more →]

“Kuya Sam, diba nationalistic ka? Eh bakit diyan ka nagtatrabaho ha?!”

-Text message na natanggap ko kaninang umaga mula sa aking residenteng brod sa Kapatiran sa Pilipinas.

Pasimplehin natin.

Kuya Sam, diba Pilipino ka, eh bakit ka sa Amerika nagtatrabaho?

Hindi ko siya sinagot.

[Read more →]