mga kwento ni samjuan, sino man, tungkol kanino man, kahit saan, kahit kailan, salamat walang anuman
Siguro nga katangahan yung magmahal ka ng taong sa bandang gitna eh maiisipang di ka pala niya mahal.
Pero kahit kailan, hindi katangahan yung ipaglaban mo ang nararamdaman mo at ang pagmamahal mo para sa isang tao.
- Kuro-kuro inspired by Rosalka. Haha. Parag may ganyan siyang sinabi sa naabutan kong episode kaninang umuwi ako na late na. Panalo diba?
Sa gitna ng napakaraming dadaan at dadaan sa buhay natin, di maiiwasang makatagpo ka ng isa o ilang mga taong iiwan ka sa panahong kailangang kailangan mo sila. Sa pagkakataong ito, hindi luha at panghihinayang ang dapat na mamayani sa ating pagkatao, bagkus, dapat pa nga tayong magpakatatag at at mas maging matapang sa patuloy na pagharap sa mga inihahaing mga pagsubok ng buhay. Cheers sa mag kapw ako Pinoy na patuloy na lumalaban sa mga tsunami ng buhay! Mabuhay kayo!
Ok na sana yung tulog ko sa tren eh. Guma- gnarls barkley pa ako. Tangina panira yung bumulaga sakin pagkamulat ko . Kumusta naman yung manong na naka shorts na di abot tuhod. Madungis siya at amoy araw at suka at pawis. Puti na mga buhok nya. Nakasuot siya ng coat na kulay malamyang binateng itlog. Yung coat nya parang pang majikero na puro ribbons na maliliit at sequins. Tapos eto ang pamatay. May kabayo sya sa ulo. Yes, mga kapatid. May laruang kabayo na madungis at malambot na pakyut na nakapatong s aulo niyia sheeeeht! Cute yung toy horse pero hindi kyut pag nakapatong sa ulo nya. Tangna lang. Gumigiling giling pa siya at nag po-pole dancing sa pole sa gitna ng tren habang kinikiskis dun yung pwet nya.
Ibang klase talaga mga tao dito!
Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.
Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?Continue reading ‘State of the Nation Address of His Excellency Benigno S. Aquino III’
Kung magrereklamo na naman ako at aangal kung gaano kawalang sistema at con todo utusero ang mga tao sa bodegasina eh wala din naman akong mapapala. Kahit madalas ay malapit na akong mapuno sa inis kapag ginagawa nila akong tanga at inuutusan nang sabay sabay kahit na alam nilang may ginagawa pa ako eh babalik at babalik pa din ako sa katotohanan ng aking mga pangangailangan- na wala akong karapatang magreklamo at maginarte ngayon dahil ang trabaho ko ang pangunahing source ng aming income. Continue reading ‘Haaaayy’
Eto yung taon kung saan nalimutan naming magkapatid ang kaarawan ni itay. Teka. Ulit.
Eto yung taon na nalimutan naming magkapatid na ipagdiwang ang kaarawan ni itay. Chura ng kapatid kong babae. Alam naman pala nyang kaarawan ni itay noong nakaraang linggo pero di ako pinaalalahanan. Medyo moody kasi si itay lately at ang nagmamaganda ko namang kapatid ay pasaway palagi kaya ayun, kahit noong araw ng kaarawan ni itay eh di sila nagpapansinan.
Ako naman pagudpaguran last week.vIkaw na magkargador buong linggo. Anyways, ito din ang gabi kung kailan binilhan ng boypren ng kapatid ko ng chocolate cake galing red ribbon si itay. Masarap naman yung cake. Ako una tumikim e. Nagiinarte pa sila. Si kapatid di maibigay kay itay. Si itay tampu-tampuhan naman ang moda.
At ayun nga, dahil sa sobrang kapaguran nagka-amnesia ata ako bigla. Katakot talaga sa bansang ‘to.
Putang ina lang. Lahat na lang ng lugar na pinupuntahan niya minamarkahan niya. Kahit wala na siya, naiiwan at naiiwang nagpaparamdam ang nangangalabit at madalas nangungurot ang kaniyang amoy. Masahol pa sa nahinog na bulok na bayabas na pinahiran ng panis na spaghetti galing karinderya na may nabulok na pinaglagaang sabaw ng lucky me pancit canton at panis na tuna na nakulob sa naiwang baunan sa dorm ng buong sembreak ang amoy niya. Bwakanang kilikili yan. Hayup lang sa pagka-territorial itong tamad na pinsan ni boss. Para siyang lobo (wolf) eh. Continue reading ‘Mag-ingat sa taong lobo’
Tangnang gala yan. Saglit lang naman yung lindol pero andami atang naalog nang husto yung utak dito.
Una-
Sa bus na sinakyan ko papuntang subway.
May lasing na sumakay. May mga barya siyang dala tas hinulog sa sahig. Pagewang gewang siyang naglalakad lakad sa bus habang nanggugulo ng mga pasahero.Yung gagong manong hinimas himas pa yung ulo ko.Takte siya. Akala ko nasagi lang eh. But noooo.Hinimas nya talaga yung ulo ko. At humimas pa. at humirit pa ng isa. Pasalamat siya di mainit ang ulo ng kalbo. Tapos umupo siya sa upuan sa harap ko sabay harap sakin.Tinititigan nya ako. Nakashades ako ng maitim kaya wala siyang makikita sakin.Nung mapansin ata na wala akong pakialam sa kanya dumura si gago. Buti nakailag ako. Pasalamat siya mapagtimpi ako. Gagong yun.
Pangalawa-
Pagbaba ko ng bus.
May nakasalubong akong aleng di naman katandaan. Maayus ang itsura. Pagkatapat na pagkatapat niya sa amin ni Hagrid opismate, biglang nagsisigaw at nagtitili. Ampocha. As in yung parang kina-cactus ang ano nya. Ganun ang pagkatili nya.
Pangatlo-
Ilang klakad after kay ateng tumitili.
May manang na madungis na nanghaharang ng mga tao na parang taya sa patintero.
Pang-apat-
Sa subway train pauwi na.
Kumusta naman na yung nakatabi kong lalaki na amoy pawis at araw eh may kinakausap sa… mga palad niya.
Naho-homesick ako. Alam mo yung pakiramdam na para kang magkakasakit kapag bigla kang nawalay sa lugar kung saan andoon ang puso mo, sa lugar kung saan ka komportable, sa lugar kung saan ka payapa, sa lugar na itinuturing mong tahanan. nanlalambot pa din ako at medyo inaatake ng hilo. Para kang nakikipagjugjugan tapos bigla kang manlalambot kasi andaming biglang mga tumatakbo sa isip mo tapos parang di mo na alam gagawin mo pagkatapos. Lutang lang ampotek.
Alam ko mawawala din ito.pero sana sa lalong madaling panahon.kailangan kong mag-focus sa mga dapat kong gawing mga bagay.
Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko parang bumalik ako noong ara wna kasama ko si Hilda sa may mga upuan malapit sa Palma Hall sa UP Diliman habang kumakain kami ng isaw at pinag-uusapan ang mga maaring mangyari sa buhay namin. Bukambibig ni Hilda ang paghahanap ng trabaho, posibleng lablayp at ang kanyang graduation. Ako naman eh ang posibilidad ng bagong panimula sa kahit anong kaganapan na maaring mangyari sa akin noon- ang magpuntang Amerika o magpaiwan sa Pinas.
Kung magpapaiwan ako sa Pinas, since wala naman kaming kahit anong ari-arian at wala pa naman akong matinong trabaho noon, tiyak na back to basics ang moda. Kesyo ano ka pa nung kolehiyo, pagkagraduate mo, babalik at babalik ka pa din ilalim ng food chain. Sa kabilang banda, kung mag-a Amerika naman ako, sure manure, isang tiyak na start from scratch ang mangyayari. Wala kaming direktang kamag-anak dito, walang trabaho, at walang kaperahan. Mapapa kamon mamon ka sa saya! Nakngteteng na yan! Continue reading ‘Ground zero’
Holiday noong isang araw. Yehey at walang pasok. Pinagdiriwang kasi ng mga kano yung mga “kagitingan” at “katapangan” ng mga kababayan nilang isinabak nila sa gera nila kung saan-saan. Para bang ara wng mga bayani o ara wng kagitingan sa atin, ganun. Anyways, kaming mag-anak (ako, si itay at si kapatid ko) eh nanood ng prince of Persia na puno ng characters in british accent. Masaya naman ang naging lakad namin at nabusog sa Mexican resto na kinainan namin ng tanghalian kahit na di masyadong masarap ang pagkain. Continue reading ‘memorial’
Kung makautos kala mo wala nang bukas eh. Ratatatatatatat ang mga bibig nila sa pag-uutos. Me no likey. (pakyut na sushal amputek) ok ang sahod kahit papaano eh kaso kahit anong pagpapanggap mo na ok lang ang lahat na kailangan mong makuntento at magtiis dahil kailangan niyong mag-survive at magpasalamat na lang dahil may trabaho ka eh nakakapuno na din yung pakiramdam na wala kang fulfillment sa ginagawa mo at isa ka lang pawang hardcore na utusan. Aliping saggigilid. Aliping namimilding (alipin sa building).
Kumusta naman na may nag-eexist pan utos eh uutusan ka na naman agad ng bigboss, tapos mag-uutos yung feeling big boss tapos mag-uutos si koya kabayan, tapos mag-uutos si Riki Hagrid sa bodega. Ayayay!
Paano namanako makakahanap ng matinong asawa nito? Sana sana, pagpalain na ako ng kalawakan. Asawa where art thou?
Nakakaburat pa din palang tumayo ng mahigit dalawang oras nang walang ginagawa kundi magbantay ng mga kargador na ngbubuhat at nag-aayos ng mga shipments. Akala ko sanay na ako sa ganito. Hindi pa pala.
Habang nakatayo dito sa labas ng opisina kung saan walang maliw ang pagpatak ng ambon, di ko maiwasang mag-isip ng mga bagay kung papaano ako mapapasayus dito sa bansang ito. Kanina kasi sa TV may mayroon na namang nagdeklara na susuyurin daw niya at ipapahuli ang mga taong walang papel. Katakot lang.
Kailangang umayos na agad.
Gusto kong manood ng opera, yung 4 parts na 17 hours opera ni Richard Wagner na pinamagatang: “Der Ring des Nibelungen (The Ring of the Nibelun)” kaso napakamahal ng ticket tapos pang-susyal pa masyado. Kelangan naka tuxedo ka. Bawal maong. Nampucha, Con todo postura ang moda. NAeexcite ako sa mga bagay na may kinalaman sa sining kaso madalas eh nakakalungkot lang din yung pagkabigo na nararamdaman ko kapag yung gusto kong makita, magawa o mapanood eh hindi ko pa magawa ngayon.
Gusto ko ding manood ng Film Festivals dito kaso, bukod sa medyo may kamahalan ang buong festival package (oo na, pwedeng mag-tingi tingi ng ticket kaso gusto ko makapanood kundi man lahat eh halos lahat ng pelikulang kalahok) eh wala akong makakasama manood. Wala naman kasing malapit na kaibigan dito na pwedeng makasama at may hilig sa mga pelikula na gaya ko.
Isang taos pusong pasasalamt nga pala para sa mga bumubuo ng Team Manila para sa panalong Press Coupon na ibinahagi nila sa akin! Salamat, salamat! Isang tumataginting na Apir para sa inyo! APIRRRR!
Tamang tama ang coupon na ito sa nagtitipid at medyo kailangan ng mga mumunting kaligayahan na OFW dito sa Tate.
Salamat sa Team Manila, nakalibre ako ng isang T-Shirt. Yung ibang mga T-shirts eh abot kaya naman at garantisadong okey sa orayts. Nakaranas na din kasi ako ng Team Manila Shirts noon na bigay naman ng mga kaibigan sa Pinas.
Kapag trip mong makita yung mga binebenta nilang mga damit, sugod na sa website nila: http://teammanilalifestyle.com/shop/ sa lalong madaling panahon. Wish ko lang eh sana mas madami pang pagpipilian tapos sana may mga jackets din at hoodies na tinitinda kasi medyo malamig pa din dito sa parteng ito ng Tate.
Madali lang naman bumili sa site nila. Mag-register kal ang para may account ka at para ma-track mo ang mga binili mo sa kanila. Madali lang din pumili dahil bukod sa konti lang naman ang mga styles na meron sa nagyon, may mga listahan din ng kategorya sa gilid at itaas ng website nila. Dehins kang maliligaw kung yun ang ikinababahala mo.
So sa mga kabayan ko diyan sa buong mundo, alam ko pwede silang mag-ship sa iba’t-ibang panig ng daigdig eh, yun nga lang medyo matataga ka sa shipping. Pero kung trip na trip mo naman ang mga damit nila diba, why not?! Wag nang manghinayang. Let’s go team manila na!
Maraming maraming salamat po at muling naibalik ang samjuan.com matapos ang ilang araw nitong pagkawala dahil nag-expire nap ala ang domain. Kumusta naman at medyo inaagiw na ang website ng inyong lingcod dahil sa kabusyhan sa kakakayod para sa pera, sa pamilya at sa future na aasawahin.
Anyways, maraming salamt talaga kay Lord!
Nakakaburat talaga yung pakiramdam na parang wala kang pahinga. Di ka makapag-blog, di ka makagala, di ka makagawa ng madami pang mga bagay na gusto mong gawin. Kumusta naman ang oras sa bansang ito. Kundi nagmamadamot eh hahamunin ka palagi ng karera.
***
Kagabi may mga nagpaulan ng bala sa may kalsada malapit sa kwarto naming magkapatid. Halos walang tigil yung putukan nang humigit kumulang sampung minuto. Siyempre kaming pamilya eh nag-panic naman sa mga ligaw na bala. Nung humupa yung putukan akala ko makakapahinga na ako but wait, there’s more. Naglabasan ang mga kapulisan with all the wangwangs ang the choppers.Ang exciting hano? Nakakaloko lang dito sa bansang ito na akala mo ligtas. Nakakaloko kasi bawat araw na lumilipas, mapagtatanto mong di malayong magkatotoo sa paligid mo yung mga napapanood mongmga basta basta namamaril na mga kano sa TV at pelikula. Mas nakakatakot pa kasi sobrang halo-halo ang mga tao dito. Iba’t ibang lahi, iba’t ibang kultura, iba’t ibang takbo ng pag-iisip kaya mahirap mapalaman kung papaano mo titimplahin ang paligid. Sabi nga ni itay noon, wag kayong mag-relax masyado. Sa bansang ito, bawal ang sobrang petiks.
Alas dos na ng madlaing araw at hindi pa din ako makatulog kakaisip sa iyo.
Again, naiinis ako sa SARILI ko.
—–
Siya nga pala mga kabayan, ang samjuan.com ay maari nang mabasa sa iba’t-ibang mga lenggwahe ng daigdig. There is an available translator at the sidebar of the page. I-click lamang ang larawan ng bandila ng lenggwaheng nais gamitin para sa samjuan.com at poof! translated na ang wika dito. Bagamat wala itong kasiguruhan ng malinaw at direktong pagsasalin, pwede na din sigurong pagtiyagaan.
Mabuhay kayong lahat!
Yung katabi ko kanina lang sa tren amoy sibuyas. Hindi puting sibuyas ah. Kaamoy nya yung masangsang na maliliit na sibuyas sa Pinas. Grabe anlakas lang. Itinulog ko na nga pero nahilo pa din ako. Mula subway paakyat sa kalsada,babatiin ka naman ng sari-saring amoy ng kalye- basura, suka (puke), alak, jebs, ihi, putok, kilikiling amoy suka (vinegar), tuyong laway, ipot ng pusa, ipot ng mga kalapati, katawang di napaliguan ng ilang linggo, kape, yosi, coke, menthos, hiningang may halitosis, usok ng sasakyan, bvlgari, burberry, polo black, mami, burrito at madami pang mga amoy na walang awang gagahasa sa ilong mo. This Samjuan’s side of amerika. At angganda dito kami napadpad. Sabi nga nung nabasa ko: Harajusku! Sabagay pwede na din kasi dito naman nakatira ang napakaraming mga artista. Haha.
Gudluck talaga sa amoy sa downtown. Sanayan lang ng ilong ito.
SamComments