Mahigit isang taon na pala ang lumipas nang huli akong makapagbilang ng siyamnapu’t dalawang eroplano at labing tatlong mga helicopters sa himpapawid sa loob ng isang araw. Sinunod ko lang naman yung payo ni Ms. Christian Living Education teacher noong highschool na binansagan nilang female Jesus dahil hawig sila ni Hesus ng buhok at features- “an idle mind is the devil’s playground!”
Archive for the 'Uncategorized' Category
Nakakapagod mag-impake. Pero bagama’t mas marami kaming mga gamit ngayon na inimpake at binitbit, parang mas napagod ako mag-impake noong naglipat kami ng apartment halos isnag taon na ang nakakaraan. Siguro dahil labag sa loob kong lumipat noon. Siguro dahil mas mahal yung renta ng lilipatan namin (700 lang noon tapos sa lilipatan eh 850 na kada buwan). Siguro dahil panibagong mga pagsubok na naman at kailangan na namang mag-adjust at kumawala sa nakasanayan ko nang comfort zones.
Nakakatawa mga tao dito. Ambilis mataranta at magreklamo kapag medyo kumapal lang ng onti yung tao. Kumusta naman kasi late yung tren sa subway kaya naipon nang naipon yung mga tao.Ayun. Yung mga di pa ata nakakaranas ng Mrt sa EDSA eh panic galore. Akala mo naman ikukulong kami lahat sa ilalim ng lupa tapos lulunurin ng tubig na may kuryente o kaya iso-suffocate kami ng hangin na may lason o kaya nakakapagmutate ng katauhan. Haha.Nakakaloko. Ansakit ng ngipin kong ginambala ng nag-tresspass na piraso ng baka na ulam ko kaninang tanghali.Madaling indahin yung kirot,oo. Pero yung pakiramdam eh para kang nagsuot ng underwear na yari s kulambo tapos puno ng mga pulang langgam. Andaming tao ngayon.Lunes na lunes eh.Tsktsk.
Bata pa lang ako may pakiramdam na ako na special ako. Yun bang tipong alam kong may misyon ako sa mundo at di ako magiging isang basta bastang nilalang.
Sabi ko sa sairli ko, kahit na ayaw akong pag-auditionin ng nanay ko sa 5 and Up, kahit ayaw niya akong pasalihin sa mga piano at violin lessons para maging talentadong bata ako katulad ng mga promil kids sa patalastas, mamamayagpag ako at makakaroon din ng awards at hindi magiging basta bastang uhuging bata lang sa kalye.
Tanda ko pa, Best in Memory Verse yung kauna-unahang ribbon at award na natanggap ko noong bata ako. Salamat sa Afternoon Bible study Catechism group namin noon. Nakisali ako sa mga batang nagbabasa ng Bibliya sa ilalim ng puno habang nakaupo sa kahoy na upuan sa may putikan sa isang kanto sa lugar na tinitirahan namin noon sa may Fairview. Nakatulong ng malaki yung pagbabasa namin ng Bibliya sa paghahasa ng aking kakayahan sa pagbabasa. Continue reading ‘To be Samjuan, not just any Juan’
Nakakapagod din pala yung palaging ikaw na lang ng ikaw ng ikaw ang inaasahan ano? Minsan naiisip ko, bakit kaya sa buhay kong ito, eh wala man lang akong taong kapamilya na sobrang a-idolin ko? Alam mo yun, yung tipong may mga taong magtuturo sa iyo o gagabay sa iyo para gawin ang isang bagay. Hindi na lang puro ikaw ang kailangang magtuklas sa sarili mo. Hindi nalang puro ikaw ang kailangang gumawa ng paraan para sa kanila. At dahil ikaw ang nakapag-aral at mas may alam, wala kang magagawa kundi sundin sila at gawin ang mga utos, mga pakisuyo at mga pagpapaturo nila ng madaming mga bagay-bagay.
Kumusta mga kabayan? Namiss ko kayo. Kumusta naman at ngayon lang ako ulit nakapagblog mula noon. Sobrnag busy sa trabaho. May pasok nga ako hanggang December 31 san ka pa? Di naman kasi uso ang holiday holiday dito sa Tate. Andmaing mga nangyari sa buhay, medyo na-lost ako magkwento.
Di ko tuloy alam kung papaano magsisimula. Well, siguro ang the best eh magsimula mula sa simula ano? Sige para mas maayos hehe. Magba-blog na ako ng mas matino. Harinawa. Nakakuha ako ng telepono na may camera so baka mas mapadalas ang pagpopost ko ng mga larawan dito.
Bago sumapit ang bagong taon, well, actually hanggang sumapit na ang bagong taon sa oras namin dito sa amerika, ang una kong ginawa ay tumawag ng tumawag sa taong gusto kong makausap o makasama ng buong taon. KAso palyado ata ang mga networks. Di nasagot ang tawag ko. Ang mga text messages ko palyado lahat. Late na ata nung nasend ang mag mensahe ko pero at least na-send pa din naman.
Di naman ako naniniwala na kung ano ang unang sinapit mo sa bisperas ng taon eh yun ang mangyayari sa iyo sa loob ng 365 days. Di din. Nasa iyo at sa kung papaano mo isasabuhay ang iyong buhay nakasalalay ang kapalaran mo. Ewan ko, pero may maganda akong vibes sa taon na ito. Madaming pagsubok na kailangang harapin, oo. Pero basta kasama mo ang mga taong mahal mo at handang tumulong sa iyo, walang hindi kakayanin!
Mabuhay ka kabayan!
Noon sabi ko sa dati kong girlfriend,
“Gibain mo ang ginawa mong mundong ‘ako’, mas malawak ang tunay na mundo at doon, madami pang ibang taong involved hindi lang tayong dalawa. Yun ang reyalidad na kelangan mong harapin. Hindi lang sa atin umiikot ang mundo.”
Ngayon, nasabi mo sa akin na andami kong iniisip palagi. Anggulo ngutak ko at kung ano ano ang iniisip o naiisip.
Pero wag ka, kanina ko lang naisip kung ano nga ba yung palagi kong iniisip, naiisip at iisipin pa sa hinaharap. Parang “eureka!” moment lang habang naglalakad ako paakyat mula sa bodega papunta sa opisina kasi nga di ko maiwasang hindi isipin sa bawat segundo, sa bawat minute, sa bawat oras yung palagi kong naiisip- ikaw.
Kagabi lumapang kaming mag-anak ng ulo ng salmon. Mmmalaman. Masarap sumipsip ng utak ng isda lalo na pag may kasamang sabaw ng sinigang. Naisip ko lang, ano kaya ang naiisip ng ulo ng salmon kapag kinakain mo yung utak nila. Magulo din kaya ang utak ng mga isda gaya ko?
***
Yung mga mini mutant ipis sa amin ay nagsilakihan na. There are ipis everywhere. Near, far, wherever you are andaming lintek na mga ipis. Shet lang. Kahit anong linis mo kada oras kung yung kapitbahay mo naman madumi din, boo. Lalamunin kami ng ipis empire anytime soon. Sabi ko nga sa tatay at kapatid ko, masasanay din kayo diyan.
Kaninang umaga sa bus, naudlot ang pagpipilit kong itulog ang mga kung ano-anong anik anik sa isipan ko ng marinig ko ang malakas na boses ng lalakeng kabayannatin na nakaupo sa may bandang likuran ko.
Meron siyang kausap sa telepono.
Lalake sa telepono: (humihingal) kung alam mo lang… sana diba makita mo naman minsan yung lengths na ginagawa ko at gagawin para sa iyo. (pause) di ako nanunmbat ah. Gusto ko lang malaman mo just in case di ka aware. Di ako nanunumbat kasi di ko naman sinasabing gawin mo din yung mga yun sa akin. Ayokong mag-expect ng anuman, kaya wag mong isiping nanunumbat ako ok? Sana lang minsan eh masubukan mo maging ako. Try mo lang. (pause) Tawagan mo na lang ako paggising mo. (pause) Mahal na mahal kita.
At siyempre di ko naman napigilang making diba? Sori na daw. Naka-voicemail pala yung kausap niya. Inlab lang si kuya. Pumikit na lang ako ulit at napangiti.
Tao1: Alam mo sa tuwing gigisng ako ikaw nag naiisip ko. Kapag nasa school ako ikaw nag iniisip ko. Pag matutulog ako, ikaw nag naiisip ko.
Tao2: (Tahimik lang)
Tao1: Tapos, sa tuwing gigising ako, ikaw ulit magigising ko. Alam mo bang ikaw lang ang naiisip ko maghapon?
Tao2: (Tahimik lang ulit)
Tao1: Pero alam mo…
Tao2: (Napa-now what? wtf are you gonna say next? Na mukha)
Tao2: DI na kita naiisip. Paggising ko, wala na. Pag matutulog ako, wala na. Wala na akong pakiramdam.
(Kuliglig)
- Amoy yosi ang hininga niya
- Paulit-ulit nang paulit-ulit ang mga kinukwento niya tungkol sa mga bagay-bagay sa buhay.
Ginataang alimasag na may kalabasa at pritong manok ang tinanghalian ko ngayon. Sabi ng lola ko noong bata pa ako, bawal daw kumain ng kalabasa tsaka manok ng sabay. Magkakaketong ka daw.
Minsan nakakain ako ng manok tapos madaming kalabasa. Masarap kaya. Di ako nakatulog magdamag. Inabangan ko si ketong. Bleh! Hindi siya dumating. Naligaw ata. Bwahaha. Whew.
—
Nang humupa yung kapangyarihan ng nilaklak kong malaking lata ng energy drink kanina, bigla kong naramdaman yung pagod ng maghapon- yung pagod ng pag-aayus ng paulit-ulit ng mga kung ano-anong mga papel papel, yung pagod ng pag-akyat baba mula bodega papauntang opis, yung pagod ng pag-iisip kung papaano nga ba talaga maayos ang kabuhayan dito sa bansang ito, yung pagod ng pagbbyahe ng dalawang oras sa bus at tren pauwi. Pagkatapos kong maghapunan, humiga na ako agad, ipinasak ang headphones ng mp3 player sa tenga at natulog. Pagkagising ko, naligo ako, nagbihis agad at ginawa ang iba pa sa aking mga morning rituals. And then, tenen!!!!!!!!!!!!!! 5:45am pa lang. tangina. Akala ko alas siete na pakshets! Ayan nakapagblog pa ako. Brb. Papasok na muna ako.
Umagang-umaga nabasbasan ako ng ipot ng ibon habang naghihintay ako ng bus sa bus stop. Nagpalit ng ruta ang bus kaya medyo na-late ako ng pasok sa opisina. Woooooohyeah! Parang isinumpa ang mga telephone lines namin kanina. Walang tigil. Parang naging customer service/tech support/sales agent ako kanina bukod sa kaing usual na all round alipin na trabaho. Pag-uwi ko, napansin kong tadtad ng mga maliliit na sugat ang aking mga kamay at daliri. Maulan. Makulimlim at ubod na ng lamig dito sa lugar namin dito sa Tate. Nakakamiss mayakap yung taong gusto mong kayakap. Weeee.
Efren Peñaflorida
Mga kabayan, panalong panalo naman ang kwento nitong kababayan naitng si Efren Peñaflorida na naglaan ng panahon para makatulong sa kapwa. Sa kanya, hindi naging hadlang ang kahirapan at mga kakulangan sa buhay.
Mabuhay ka kabayan!
Heto ang kanyang kwento- click! click!
Maari natin siyang iboto dito- click! click!
Pwede kayong bumoto ng wantu-sawa. Boto na!
Edi sila na ang bored.
Parang ano lang ‘to eh, yung pagpapalit halimbawa ng pangalan ng sampaguita sa rosas. Kung papalitan mo ba ang pangalan ng isang bulaklak mas babango ba ito? Asa ka pa. Parang ganito din itong watebersheet na ito eh. Kung kunwari idadagdag ang is apang sinag ng araw sa bandila bilang pagkilala sa mga kapatid nating Muslim nang wala namang ginagawang malinaw at concrete na mga hakbang ang pamahalaan para i-address ang mga problema at di pagkakaintihan eh wala pa ding mangyayari.
Mapapa-haay ka talaga sa mga pangyayaring ito.
Kanina 3pm ako nag-lunch. Kahapon 4 pm. Madalas 2pm. Ang point, wala akong matinong lunch time s aaking trabaho, Ansaya hano? Nakakapayat na tunay. Berigud sa tumaba kong pangangatawan mula nang mag Amerika ako. Oks lang din, Sanayan lang. Nakaranas na din naman ako ng ganito noong rumaraket ako noon sa Pinas sa pa-events ng isang sikat ng bag brand. Production staff kami. Bale taga ayus ng lahat, backstage, presentation, runway ng model modelans, taga ayus ng damit at gamit nila, tagabili ng pagkain, tagabitbit ng ganito at ganun, tagapamahala sa lights at sounds, extra minsan sa stage, taga hanap ng contestants at madami pang iba. 7am ang call time, 12 ng madaling araw ang uwian, mga 3 pm din ang lunch o kung kelan pwede. Sa isang maghapon na iyon, may kita akong 500 piso noon. Mahirap pero ok na din. Pera din yun.
Ngayon, yun na lang din iniisip ko. Pera din ‘to. Tiis tiis muna. Pasasaan at aayus din ang lahat. Basta alam mong nasa tabi mo lang ang pamilya mo at mahal mo sa buhay, walang pagsubok na di kakayanin. Naks. Wooh. Grabe lang. Isa pang wooooooooooooh. Kapagod sa bansang ‘to. 2 hours na byahe one way, 8 hours mahigit sa work, 2 hours ulit pauwi tapos luto, kain, hugas plato, higa saglit at tulog na at ganun ulit bukas. Whew. Makinig na lang muna tayo kay Sarah McLAchlan.lunchbreak
Back to School Speech ni Pangulong BArack Obama sa mga kabataan at mag-aaral ng Amerika:
Sana maambunan din ang sambayanang Pilipino ng ganitong mga kainspire-inspire na talumpati.
Lately pakiramdam ko eh sa akin naibunton ng gravity ang favoritism niya. Todo hila siya sa akin pababa ang hirap humakbang sa bigat. Wooh. Madami na bang naluslos na naging favorite ng gravity?
Anyways, favorite naman ng apoy tody ang Los angeles. Hello sa sunog samga kabundukan, gudlaks ng madami sa usok sa kalangitan. Panalo kasi pag titignan mo yung buwan mukha na siyang may hepa. Well, baka nga may hepa na yung buwan. Continue reading ‘defying gravity’
Isinusuka na kayo ng taumbayan, mahirap man sumuka ang gutom.
-Conrado De Quiros, Philippine Daily Inquirer, 08/17/2009
SamComments