Naka bonnet kasi ako at shades so hindi napansin ni lolang Pinay yung mga mata ko. May kasama siyang lolo na nung una akala ko asawa niya pero alaga niya pala.

Nung malaman niyang Pinoy ako, nakwento na siya. May sakit daw yung alaga niya. Nahihilo madalas lalo na sa bus at tren.

+++

Sabi ng tatay ko bakit ko daw siya hindi man lang dinalaw nung nagpunta akong Las Vegas para sa isang raket.

May sakit daw siya. Walang pambili ng gamot at wala man lang nag-aalaga.

Linggo yun nung nagtext sya.
Kakapadala ko lang sa kanya ng pera noong Huwebes.

Di kami nakapagkita dahil malayo ang lugar niya at kapos na sa oras.

+++

After 10,000 years, muling nagparamdam nanay ko mula sa mabuhanging lupain ng United Arab Emirates.

May sakit daw siya.
Wala daw nag-aalaga sa kanya. Pagod na daw siya.
Kawawa naman daw siya.

Yung tatay at kapatid ko anf dinramahan niya.
Hindi pa kami nakakapag-usap.

+++

Sabi ng nanay ko sa kapatid ko na baka may cancer na din daw siya gaya ng tatay ko.

Nasabi nya ito dahil sa mga cyst sa dibdib ni little sister.

Sa palagay ko, ayus naman ang kapatid ko. Bagama’t madalas may toyo at parang laging nakukulangan ng turnilyo, eh ok naman siya.

Ang pinaka obvious na sakit nya sa palagay ko eh katamaran (sa madaming aspeto).

+++

Masakit puso ko.
Heartburns na naman ito.
Ok, dibdib. Malapit naman puso dun diba? Haha.

Bawal ako magkasakit at magbreakdown. Sa ngayon, wala akong karapatan.

Naman! Tigasin ata ‘to!

Sa dinami-dami ba naman ng mga sakit na napagdaanan ko na, eh magiging mahina pa ba ako? No way any day!

+++

“I wanna go back to the Philippines. It’s hard here in America when you get old. I’s even harder if you have no work. Nobody will help you.” sabi ni lolang Pinay sa kasama niyang mayandang lalaki.

May sakit din daw siya at papunta sila sa pagtatrabahuhan niya para mag-alaga ng may-sakit.

+++

Nagpaalam siya sa akin pagbaba ko ng bus.

“Ingat po kayo lagi.” ang tangi kong nasagot.

Ang balita, hindi daw siya napayagang makita agad yung government official na gusto niyang kitain dahil mahaba yung pila. Pagbalik nya, kaboom! May dala ng baril si koya tas nagsimulang mamaril ng mga tao. Madaming namatay. Mas madaming nasugatan.

Putanginang mga baliw dito.

Kaninang madaling araw naman. May matandang basta na lang binaril sa sasakyan nya. Mapapa wadapaks ka sa mga balita eh.

Itong bansang ‘to na nagpapanggap na litas eh punong puno ng mga taong may saltik at kakulangan sa turnilyo sa utak.

Nakakabahala kaya.

Nakakatanga na aakalain mong ligtas dito pero sa araw araw na kaso ng mga pamamaril at pamanaslang eh di mo maiiwasang hindi matakot eh.

Parang yung nakasabay ko kanina sa bus at train, natatakot siya para sa buhay ng pamilya nya kasi pati mga tellers dito eh minamanmanan at tinatambangan ng mga masasamang loob.

Salamat sa tiwala, at pagiging karamay ko kahit na gaano pa man kakumplikado ang buhay ko.

Makakabawi din ako sa iyo.

Salamat ng madami. Manigong bagong taon na puno ng pagpapala sa iyo at sa buong pamilya mo.

Ngumiti ka palagi.

Dahil dito, nagulat naman ako at nagluto siya ng masarap na agahan.
Unang beses ito, for the record.

Corned beef na may sausage at itlog. Experiment nya peri masarap naman.

Sana gabi-gabi nagbe-break sila.

****
Lakas din ng trip ng mga tren kanina. Ibang label yung nakalagay.

Andami tuloy nalito.

Na-late tuloy ako ng uwi.
****

Yung router ng computer dito ayaw makisama. Putangina kung kelan ko pa naman kailangan mag-internet sa pc.

Churanetong router na ‘to. Di madaan sa troubleshooting!

****

May nahlalampungang mga pusa sa labas. Parang pinas lang haha.

****
Masakit ang ulo ko. Migraigne.

Anak ng tokwa.

****

Lumabas na naman kapatid ko.

12:30 na ng madaling araw.

Kasama ang ex boyfriend.

Sana may breakfast ako ulit mamaya.

Mukhang mas mapapadalas na ang pagpopost ko.

Yehey sa blogging app sa telepono! Yun nga lang sori kung may mga typo pa din. Kumusta naman kasi ang qwerty na keypad di talaga ako sanay. Haha.

Anyways, kumusta naman kayo mga kabayan? Namiss ko kayo at ang aking blog. Napakaraming nagaganap nitong mga nakaraang araw, linggo at buwan. Nakaka-overwhelm lang. Sa sobrsang pagkaoverwhelm ko eh natatameme ako at di nakakapagblog.

Ohwellpapel. May paraan naman. So hopefully makatulong tong bagong telepono.

Brb. Bababa na ako ng bus.

Wapak!

Pero kahit kailan, hindi katangahan yung ipaglaban mo ang nararamdaman mo at ang pagmamahal mo para sa isang tao.

- Kuro-kuro inspired by Rosalka. Haha. Parag may ganyan siyang sinabi sa naabutan kong episode kaninang umuwi ako na late na. Panalo diba?

Ibang klase talaga mga tao dito!