Ni hindi man kita nayakap o nahalikan o nakausap.
Archive for the 'Uncategorized' Category
Page 2 of 17
Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.
Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?Continue reading ‘State of the Nation Address of His Excellency Benigno S. Aquino III’
Kung magrereklamo na naman ako at aangal kung gaano kawalang sistema at con todo utusero ang mga tao sa bodegasina eh wala din naman akong mapapala. Kahit madalas ay malapit na akong mapuno sa inis kapag ginagawa nila akong tanga at inuutusan nang sabay sabay kahit na alam nilang may ginagawa pa ako eh babalik at babalik pa din ako sa katotohanan ng aking mga pangangailangan- na wala akong karapatang magreklamo at maginarte ngayon dahil ang trabaho ko ang pangunahing source ng aming income. Continue reading ‘Haaaayy’
Eto yung taon kung saan nalimutan naming magkapatid ang kaarawan ni itay. Teka. Ulit.
Eto yung taon na nalimutan naming magkapatid na ipagdiwang ang kaarawan ni itay. Chura ng kapatid kong babae. Alam naman pala nyang kaarawan ni itay noong nakaraang linggo pero di ako pinaalalahanan. Medyo moody kasi si itay lately at ang nagmamaganda ko namang kapatid ay pasaway palagi kaya ayun, kahit noong araw ng kaarawan ni itay eh di sila nagpapansinan.
Ako naman pagudpaguran last week.vIkaw na magkargador buong linggo. Anyways, ito din ang gabi kung kailan binilhan ng boypren ng kapatid ko ng chocolate cake galing red ribbon si itay. Masarap naman yung cake. Ako una tumikim e. Nagiinarte pa sila. Si kapatid di maibigay kay itay. Si itay tampu-tampuhan naman ang moda.
At ayun nga, dahil sa sobrang kapaguran nagka-amnesia ata ako bigla. Katakot talaga sa bansang ‘to.
Putang ina lang. Lahat na lang ng lugar na pinupuntahan niya minamarkahan niya. Kahit wala na siya, naiiwan at naiiwang nagpaparamdam ang nangangalabit at madalas nangungurot ang kaniyang amoy. Masahol pa sa nahinog na bulok na bayabas na pinahiran ng panis na spaghetti galing karinderya na may nabulok na pinaglagaang sabaw ng lucky me pancit canton at panis na tuna na nakulob sa naiwang baunan sa dorm ng buong sembreak ang amoy niya. Bwakanang kilikili yan. Hayup lang sa pagka-territorial itong tamad na pinsan ni boss. Para siyang lobo (wolf) eh. Continue reading ‘Mag-ingat sa taong lobo’
Tangnang gala yan. Saglit lang naman yung lindol pero andami atang naalog nang husto yung utak dito.
Una-
Sa bus na sinakyan ko papuntang subway.
May lasing na sumakay. May mga barya siyang dala tas hinulog sa sahig. Pagewang gewang siyang naglalakad lakad sa bus habang nanggugulo ng mga pasahero.Yung gagong manong hinimas himas pa yung ulo ko.Takte siya. Akala ko nasagi lang eh. But noooo.Hinimas nya talaga yung ulo ko. At humimas pa. at humirit pa ng isa. Pasalamat siya di mainit ang ulo ng kalbo. Tapos umupo siya sa upuan sa harap ko sabay harap sakin.Tinititigan nya ako. Nakashades ako ng maitim kaya wala siyang makikita sakin.Nung mapansin ata na wala akong pakialam sa kanya dumura si gago. Buti nakailag ako. Pasalamat siya mapagtimpi ako. Gagong yun.
Pangalawa-
Pagbaba ko ng bus.
May nakasalubong akong aleng di naman katandaan. Maayus ang itsura. Pagkatapat na pagkatapat niya sa amin ni Hagrid opismate, biglang nagsisigaw at nagtitili. Ampocha. As in yung parang kina-cactus ang ano nya. Ganun ang pagkatili nya.
Pangatlo-
Ilang klakad after kay ateng tumitili.
May manang na madungis na nanghaharang ng mga tao na parang taya sa patintero.
Pang-apat-
Sa subway train pauwi na.
Kumusta naman na yung nakatabi kong lalaki na amoy pawis at araw eh may kinakausap sa… mga palad niya.
Naho-homesick ako. Alam mo yung pakiramdam na para kang magkakasakit kapag bigla kang nawalay sa lugar kung saan andoon ang puso mo, sa lugar kung saan ka komportable, sa lugar kung saan ka payapa, sa lugar na itinuturing mong tahanan. nanlalambot pa din ako at medyo inaatake ng hilo. Para kang nakikipagjugjugan tapos bigla kang manlalambot kasi andaming biglang mga tumatakbo sa isip mo tapos parang di mo na alam gagawin mo pagkatapos. Lutang lang ampotek.
Alam ko mawawala din ito.pero sana sa lalong madaling panahon.kailangan kong mag-focus sa mga dapat kong gawing mga bagay.
Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko parang bumalik ako noong ara wna kasama ko si Hilda sa may mga upuan malapit sa Palma Hall sa UP Diliman habang kumakain kami ng isaw at pinag-uusapan ang mga maaring mangyari sa buhay namin. Bukambibig ni Hilda ang paghahanap ng trabaho, posibleng lablayp at ang kanyang graduation. Ako naman eh ang posibilidad ng bagong panimula sa kahit anong kaganapan na maaring mangyari sa akin noon- ang magpuntang Amerika o magpaiwan sa Pinas.
Kung magpapaiwan ako sa Pinas, since wala naman kaming kahit anong ari-arian at wala pa naman akong matinong trabaho noon, tiyak na back to basics ang moda. Kesyo ano ka pa nung kolehiyo, pagkagraduate mo, babalik at babalik ka pa din ilalim ng food chain. Sa kabilang banda, kung mag-a Amerika naman ako, sure manure, isang tiyak na start from scratch ang mangyayari. Wala kaming direktang kamag-anak dito, walang trabaho, at walang kaperahan. Mapapa kamon mamon ka sa saya! Nakngteteng na yan! Continue reading ‘Ground zero’
Holiday noong isang araw. Yehey at walang pasok. Pinagdiriwang kasi ng mga kano yung mga “kagitingan” at “katapangan” ng mga kababayan nilang isinabak nila sa gera nila kung saan-saan. Para bang ara wng mga bayani o ara wng kagitingan sa atin, ganun. Anyways, kaming mag-anak (ako, si itay at si kapatid ko) eh nanood ng prince of Persia na puno ng characters in british accent. Masaya naman ang naging lakad namin at nabusog sa Mexican resto na kinainan namin ng tanghalian kahit na di masyadong masarap ang pagkain. Continue reading ‘memorial’
Kung makautos kala mo wala nang bukas eh. Ratatatatatatat ang mga bibig nila sa pag-uutos. Me no likey. (pakyut na sushal amputek) ok ang sahod kahit papaano eh kaso kahit anong pagpapanggap mo na ok lang ang lahat na kailangan mong makuntento at magtiis dahil kailangan niyong mag-survive at magpasalamat na lang dahil may trabaho ka eh nakakapuno na din yung pakiramdam na wala kang fulfillment sa ginagawa mo at isa ka lang pawang hardcore na utusan. Aliping saggigilid. Aliping namimilding (alipin sa building).
Kumusta naman na may nag-eexist pan utos eh uutusan ka na naman agad ng bigboss, tapos mag-uutos yung feeling big boss tapos mag-uutos si koya kabayan, tapos mag-uutos si Riki Hagrid sa bodega. Ayayay!
Paano namanako makakahanap ng matinong asawa nito? Sana sana, pagpalain na ako ng kalawakan. Asawa where art thou?
SamComments