- Amoy yosi ang hininga niya
- Paulit-ulit nang paulit-ulit ang mga kinukwento niya tungkol sa mga bagay-bagay sa buhay.
(kung sakali mang may mapadaang shooting star at kung sakalaing makapag blog-hop dito sa aking pahina ang panginoon ng snag-kalawakan) Continue reading ‘Eto ang wish ko tonight’
Mahapdi pa din yung kurot ni Ms Punzalan sa singit ko noong tanghaling yun. Dalawang araw na yata ang nakakalipas mula ng inatake ng mga mala-sipit na daliri niya yung makinis kong singit dahil nag-panic at nagtilian yung mga batang babae nung pumasok ako at umihi sa cr nila. Nasa Preparatory school ako nito. Di ko naman talaga alam na hiwalay ang cr ng lalake at babae dahil sa bahay namin noon eh iisa lang naman ang banyo. Yun ang isa sa mga mahahalagang aral na natutunan ko noong Prep. Sa pagkakatanda ko eh nagpasa yung kurot ni teacher pero di ko na iyon sinabi sa mga magulang ko.
Noong tanghaling iyon, habang nagfa-flashback sa utak ko yung mga kantang inaral namin for the day (yung it’s I, it’s I, It’s I who build community, yung mga baa baa black sheep at iba pang mga kantang pambata) at nangingibabaw yung kirot sa aking singit, tahimik kong hinihintay yung military jeep na susundo sa akin pauwi. Continue reading ‘Prep lessons’
Alas tres ng madaling araw, Bandang kanluran ng America. Kagigising ko lang mula sa kakakaba-kabang panaginip na dinaig pa yung ibang pang-halloween kong mga panaginip na may mga sumasabog na ulo at bumubulwak na utak. Iba ito. Shet. Nanginginig pa yung mga laman laman ko at kinakabahan pa ako. Tangina. Whew.
Sa panaginip ko, Madilim, umuulan, kumikidlat sa labas. Nasa malaki kaming bahay. Building type na mataas. Yung kapatid ko nasa pinakamataas na palapag. Aware ako na yung tatay ko nasa labas at di ko siya dapat papasukin. May baril ako na hawak. Sumilip ako sa labas. May manang na sumunod sa akin. Hinawakan ako sa balikat. Sinabing bisian mo. Di siya dapat makapasok dito. Sa may bakanteng lote sa labas, nakita ko yung anino ng tatay ko nung nagliwanag ang paligid sahil sa kidlat. SUmigaw ako sa bintana sa taas, sabi ko sa kapatid ko, buksan lahat ng emergency lights,nang ginawa niya yun, nagulat na lang ako, papunta na sa direksiyon ko at ni manang yung tatay ko. Mabilis siya, nakakatakot. Killer na killer yung dating. Kung nanonood kayo ng palabas na Heroes, biglang naging kamukha ng tatay ko si Sylar. Putangina anlakas niya. Continue reading ‘minsang ginising ng bangungot’
Ginataang alimasag na may kalabasa at pritong manok ang tinanghalian ko ngayon. Sabi ng lola ko noong bata pa ako, bawal daw kumain ng kalabasa tsaka manok ng sabay. Magkakaketong ka daw.
Minsan nakakain ako ng manok tapos madaming kalabasa. Masarap kaya. Di ako nakatulog magdamag. Inabangan ko si ketong. Bleh! Hindi siya dumating. Naligaw ata. Bwahaha. Whew.
—
Ngumunguya ako ng bubblegum tapos ngumata ako ng madaming whole almonds. Ayus lang, naghalo ang tamis ng goma tsaka yung crunchy at mani-texture ng almonds. Nung mga naka mahigit sampu na akong almonds, kumapit yung mga maliliit na butil sa bubble gum, so para kang ngumunguya ng malambot na bagay na may prang maliliit na buhok. Basta ang weird sa pakiramdam. Pero since bored ako, kinakin ko pa din. After mga ilang minute, lumambot ng todo yung bubblegum na parang nawala yung pagkagoma niya. Di kaya nalunok ko na yung ilang piraso ng goma kasama ng mani? Natakot na ako nung sobrang lambot na niya parang ostia na basing-basa ng laway. Wala lang share ko lang.
/
Pramis, madami akong dapat na ikwento kaso naknampuchang ka-busyhan ito. Sensiya na mga abayan. Babawi ako pramis. Busy season kasi ngayon so super alipin mode ako. Ngayon eh sumimple lang ako mag-blog sa dito sa kabilang computer haha.
/
Sana pag-uwi ko ng Pinas ay maabutan ko pang buhay yung Raon at Hidalgo, mga DVD mecca ng mga taong mahilig mamelikula pero nagtitipid ng todo.
/
Meron ako ngayong pagkalaki-laking tigyawat na kulay pula sa gitna ng noo. Perfect! Parang infrared device lang o kaya emergency button na kapag pinindot mo eh magtatransform ako at lalabas ang aking superpowers at mawawala lahat ng problema sa mundo at lahat ng mga bwakananginang lumoko sa amin at nagtangay ng limpak limpak na dolyares ay tutubuan ng pagkarami-raming ketong sa buong katawan na mapupuno ng nana na hindi nila maiiwasang kamutin hanggang sa isa-isa iyong pumutok at dumugo.
/
May nagjujugjugan na naman sa itaas na unit ng apartment compund sa amin. Maingay ang kama. Mas maingay yung lasing na sigaw ng sigaw ng “Shut the fuck up you fucker!” sa labas.
/
1:16 ng umaga. Wala pa din akong asawa.
Nang humupa yung kapangyarihan ng nilaklak kong malaking lata ng energy drink kanina, bigla kong naramdaman yung pagod ng maghapon- yung pagod ng pag-aayus ng paulit-ulit ng mga kung ano-anong mga papel papel, yung pagod ng pag-akyat baba mula bodega papauntang opis, yung pagod ng pag-iisip kung papaano nga ba talaga maayos ang kabuhayan dito sa bansang ito, yung pagod ng pagbbyahe ng dalawang oras sa bus at tren pauwi. Pagkatapos kong maghapunan, humiga na ako agad, ipinasak ang headphones ng mp3 player sa tenga at natulog. Pagkagising ko, naligo ako, nagbihis agad at ginawa ang iba pa sa aking mga morning rituals. And then, tenen!!!!!!!!!!!!!! 5:45am pa lang. tangina. Akala ko alas siete na pakshets! Ayan nakapagblog pa ako. Brb. Papasok na muna ako.
Umagang-umaga nabasbasan ako ng ipot ng ibon habang naghihintay ako ng bus sa bus stop. Nagpalit ng ruta ang bus kaya medyo na-late ako ng pasok sa opisina. Woooooohyeah! Parang isinumpa ang mga telephone lines namin kanina. Walang tigil. Parang naging customer service/tech support/sales agent ako kanina bukod sa kaing usual na all round alipin na trabaho. Pag-uwi ko, napansin kong tadtad ng mga maliliit na sugat ang aking mga kamay at daliri. Maulan. Makulimlim at ubod na ng lamig dito sa lugar namin dito sa Tate. Nakakamiss mayakap yung taong gusto mong kayakap. Weeee.
Efren Peñaflorida
Mga kabayan, panalong panalo naman ang kwento nitong kababayan naitng si Efren Peñaflorida na naglaan ng panahon para makatulong sa kapwa. Sa kanya, hindi naging hadlang ang kahirapan at mga kakulangan sa buhay.
Mabuhay ka kabayan!
Heto ang kanyang kwento- click! click!
Maari natin siyang iboto dito- click! click!
Pwede kayong bumoto ng wantu-sawa. Boto na!
- insensitive si ate
kayo na ang humusga.
facebook message ni ate (click! click!)
multiply ni ate (click! click!)
facebook ni ate (click! click!)
-Heto ang ilan sa mga paraang naipon ni Ginoong Manolo Quezon (CLICK! CLICK!)
-Relief goods for typhoon victims being accepted by CDRC at 72-A Times St., West Triangle, QC. Tel 9299820/22
-For donations to Red Cross please text RED <space> amount to 2899 (Globe) and 4483 (SMART). The service only accepts the following amounts: P10, P25, P50 and P100. Please donate now.
Edi sila na ang bored.
Parang ano lang ‘to eh, yung pagpapalit halimbawa ng pangalan ng sampaguita sa rosas. Kung papalitan mo ba ang pangalan ng isang bulaklak mas babango ba ito? Asa ka pa. Parang ganito din itong watebersheet na ito eh. Kung kunwari idadagdag ang is apang sinag ng araw sa bandila bilang pagkilala sa mga kapatid nating Muslim nang wala namang ginagawang malinaw at concrete na mga hakbang ang pamahalaan para i-address ang mga problema at di pagkakaintihan eh wala pa ding mangyayari.
Mapapa-haay ka talaga sa mga pangyayaring ito.
Pwede magmura lang saglit? Pakinaangshetes! Argh. Naipit ako nung higanteng electronic gate ng bodegasina kaninang papasok ako. Grabe. Mga limang minute akong nakikipaglaban sa pwersa nung higanteng gate para lang di ako tuluyang mapisa. Feeling ko medyo nadurog ang ribcage ko at buto sa kanang palad. Gudlak naman ano. Napasigaw pa ako ng malakas na aaaaaaarghhhh open the gate! Tas wala lang, kebs lang ni kuya na nag-ooperate ng gate. Tangina. Masakit pa din dibdib ko habang tinatayp ko ito ngayon. Kasi naman Samjuan, papasok pasok ka sa maliit na lagusan ng gate. Chura naman kasi ni kuyang nagbukas, anliit ng inopen na part so pinilit ko naman magkasya agad para di ako ma-late and then tenen, bigla na lang sumara si gate. Teka hihinga lang ako. Literal na masakit sa dibdib. Lessons for the day: Una, wag ipagpilitan ang sarili sa makipot na lagusan lalo na kung electronic ang gate at higante pa. Pangalawa, kahit gaano ka pa kalakas sumigaw, parang ang hina pa din ng boses mo kapag puro ibang lahi mga nakakarinig sa iyo. Ok. Hinga.
Kanina 3pm ako nag-lunch. Kahapon 4 pm. Madalas 2pm. Ang point, wala akong matinong lunch time s aaking trabaho, Ansaya hano? Nakakapayat na tunay. Berigud sa tumaba kong pangangatawan mula nang mag Amerika ako. Oks lang din, Sanayan lang. Nakaranas na din naman ako ng ganito noong rumaraket ako noon sa Pinas sa pa-events ng isang sikat ng bag brand. Production staff kami. Bale taga ayus ng lahat, backstage, presentation, runway ng model modelans, taga ayus ng damit at gamit nila, tagabili ng pagkain, tagabitbit ng ganito at ganun, tagapamahala sa lights at sounds, extra minsan sa stage, taga hanap ng contestants at madami pang iba. 7am ang call time, 12 ng madaling araw ang uwian, mga 3 pm din ang lunch o kung kelan pwede. Sa isang maghapon na iyon, may kita akong 500 piso noon. Mahirap pero ok na din. Pera din yun.
Ngayon, yun na lang din iniisip ko. Pera din ‘to. Tiis tiis muna. Pasasaan at aayus din ang lahat. Basta alam mong nasa tabi mo lang ang pamilya mo at mahal mo sa buhay, walang pagsubok na di kakayanin. Naks. Wooh. Grabe lang. Isa pang wooooooooooooh. Kapagod sa bansang ‘to. 2 hours na byahe one way, 8 hours mahigit sa work, 2 hours ulit pauwi tapos luto, kain, hugas plato, higa saglit at tulog na at ganun ulit bukas. Whew. Makinig na lang muna tayo kay Sarah McLAchlan.lunchbreak
Back to School Speech ni Pangulong BArack Obama sa mga kabataan at mag-aaral ng Amerika:
Sana maambunan din ang sambayanang Pilipino ng ganitong mga kainspire-inspire na talumpati.
Chumochongke ata magdamag yung manong na katabi ko kanina sa tren. Panalo pare, langhap na langhap ko ang amoy niya. Ashteeehg pre. Am soo high. Haaay. Haha. Tagal ko nang din naka-update. Hostage kasi ako ng sangkaterbang trabaho. Woot. More stress at more katangahan sila more fun. Panalo pa yung suggestion na bumalik na lang daw kami sa primitibong sistema- ang mano-mano papel system. Oh yes! Di kasi digs ni Bigbosing ang bagong computer programna binili niya. Paano ba naman niya maiintindihan eh ayaw naman iyang gamitin, pag-aralan at intindihin? Ala na siyang ginawa kundi mag-utos nang mag-utos. Nakows. Continue reading ‘high mehn’
Sadyang may mga taong hindi sanay sa pressures ng buhay at kapag na-pressure sila masyado eh madali silang mag-init at sumabog. Kapag nangyari yun, tiyak mararanasan mo ang mga di kaaya-ayang mga ugali nila. Panalo lang sa bodegasina ngayon. Dahil pressure season na at dahil walang sense ng projection at matinong pamamalakad ang aking kataas-taasang panginoong may-lupa, eh naglalabasan tuloy ng mga nakakatangang mga ugali ang mga tao.
Nakaka-stress na tunay. Ako eh muntik nang maluha sa pressure kahapon pero sabi ko na lang sa sarili ko, mas kawawa yung character na bumbay sa binabasa kong libro. Continue reading ‘chillax lang’
Lately pakiramdam ko eh sa akin naibunton ng gravity ang favoritism niya. Todo hila siya sa akin pababa ang hirap humakbang sa bigat. Wooh. Madami na bang naluslos na naging favorite ng gravity?
Anyways, favorite naman ng apoy tody ang Los angeles. Hello sa sunog samga kabundukan, gudlaks ng madami sa usok sa kalangitan. Panalo kasi pag titignan mo yung buwan mukha na siyang may hepa. Well, baka nga may hepa na yung buwan. Continue reading ‘defying gravity’
SamComments